Wigilia u Tuska, czyli jak podejść Nawrockiego

"Panie prezydencie mieliśmy się spotkać. Trochę czekałem na to zaproszenie, ale od serca w takim razie, nie czekając dłużej, chcę zaprosić pana razem z małżonką, z rodziną, z dziećmi, do mnie do domu w Sopocie" - to słowa premiera Donalda Tuska, który, tradycyjnie oddzielnie od prezydenta wziął 11 listopada udział w uroczystości chrztu promu M/F "Bursztyn" w Szczecinie.

Wsłuchajmy się w dalsze słowa Tuska: "Podzielmy się opłatkiem przed Wigilią, porozmawiajmy. Moje mieszkanie nieduże, ale znajdzie się dla nas dwóch miejsce w kuchni przy stole. Porozmawiajmy, jak to się kiedyś mówiło, jak Polak z Polakiem. Polska warta jest naszej rozmowy. Polska warta jest solidarności Polek i Polaków".

To nowy ton

Czy Tuskowi na co dzień wręcz szukającemu tego co go różni od Karola Nawrockiego, zdarzało się już przemawiać do niego czy mówić o nim bardziej miękko? Owszem. Ale ostatnio można odnieść wrażenie jakiegoś trwalszego nowego tonu. Tyle że jak to u Tuska, mamy do czynienia z galopadą nastrojów. Precyzyjnie wymierzane ciosy zmieniają się nagle wręcz w zaloty.

W dzień, kiedy zbierała się Rada Bezpieczeństwa Narodowego, przed posiedzeniem rządu oskarżał prezydenta o "atak na Trybunał Konstytucyjny". Co więcej, sugerował jakąś inspirację dla owej rzekomej napaści sił zewnętrznych, zapewne Rosji. Kilka dni wcześniej, w pierwszym orędziu po nocnej przepychance, nazywał go "sprawcą eskalacji", a nawet "osiłkiem", który przepychał się z kobietą (sędzią Korwin-Piotrowską).

Zbesztany przez Nawrockiego na posiedzeniu RBN nagle spuścił z tonu, zaproponował głowie państwa spotkanie w cztery oczy. Prezydent postawił warunki: zabranie policji z TK i dopuszczenie do jego budynku zawieszonych sędziów. W kontekście owej kakofonii sygnałów rezerwie prezydenta trudno się dziwić. Ale co zaskakujące, Tusk do pomysłu spotkania potem wracał.

Sztuczka godna powieści Orwella

Jeszcze później nastąpił chwilowy obopólny rytuał pojednania: wspólny udział w marszu milczenia w Krakowie, w miejscach, gdzie psychopatyczny morderca dopiero co strzelał do ludzi. Nie przeszkodziło to Tuskowi i tym razem uderzyć w prawicę. Wezwał dwa dni wcześniej, aby nie grać tą zbrodnią politycznie, po czym pozwolił, a zapewne kazał, szefowi MSWiA Marcinowi Kierwińskiemu opowiadać nieprawdę o rzekomych inspiracjach sprawcy skrajnie prawicową ideologię. Potem chwalił swojego zaufanego przed rządem i brał tę wypowiedź na siebie: "mówił to w porozumieniu ze mną".

Ten slalom jest oczywiście typowy dla polityków. Ale Tusk posługuje się wyjątkowo ordynarnymi kłamstwami. Jest nieprawdą opowieść o ataku prezydenta na Trybunał, to ten rząd otoczył jego budynek policją i stał za niewpuszczeniem do niego legalnego prezesa. Przedstawić atak jako obronę to sztuczka godna powieści George'a Orwella "Rok 1984".

Tusk z Kierwińskim doskonale też wiedzą, że łączenie zabójcy z Krakowa z prawicą to nie oparta na niczym fantazja. Zarazem po tej kolejnej operacji, obliczonej przede wszystkim na zagraniczne media, jednał się z Nawrockim zapalając u jego boku znicze na krakowskiej ulicy.

To zły człowiek?

Polski premier doskonale wie, że do wspólnej wigilii nie dojdzie. Z wielu powodów, przede wszystkim nikomu taka farsa nie sprawiłaby przyjemności. Świętuje się tego dnia z bliskimi, a nie uprawia politykę.

Poza wszystkim Nawrocki z pewnością wie, jak Donald Tusk wykorzystywał rzekomo prywatne spotkania z Lechem Kaczyńskim, kiedy on był premierem, a tamten prezydentem. Podobno w czasach uprawiania antyPRL-owskiej opozycji w Trójmieście ci dwaj się lubili. Nie przeszkadzało to Tuskowi natychmiast po zakrapianych biesiadach wypuszczać niekorzystną dla Kaczyńskiego wersję rozmów do mediów. Wiem, bo sam byłem w jednej z ówczesnych gazet świadkiem tych operacji.

Ta uwaga dotyczy skądinąd także zwykłego spotkania "w cztery oczy", co zaś dopiero Wigilii. Nawrocki jest politykiem twardym, brutalnym, ale pewnych reguł przestrzega. Dla Tuska żadnych reguł nie ma. Paweł Kukiz nazywa go po prostu "złym człowiekiem".

Zarazem ta nowa metoda Tuska świadczy o tym, że stary kurs polegający na ustawicznym ostrzale, uprawianiu permanentnego "przemysłu pogardy" nie poskutkował. Dla gorliwych wyznawców Tuska prezydent to "alfons" czy "kibol", ataki na niego dają atakującym poczucie także klasowej wyższości. Ale wciąż nieco ponad połowa Polaków zdaje się to ignorować. Nawrocki jest dużo popularniejszy od Tuska.

Uderzył mnie telewizyjny obrazek. Grupa nastolatków była pytana, dlaczego pojawiła się na proteście przez Trybunałem. Odpowiedzieli, że nie głosowali na PiS. Ale skoro poprzedniego dnia przyszedł tu pan prezydent… Uderza szczególna popularność Nawrockiego wśród młodych, pomimo wyrazistego ideowego tonu, widocznego zwłaszcza 11 listopada, ponad partyjnymi podziałami. W zestawieniu z nim Tusk może być odbierany jako staruszek, pomimo nonszalanckiego pseudomłodzieżowego stylu. A gdy jeszcze zaczyna opowiadać o grach komputerowych, których nie zna i nie rozumie…

Ryzykowna metoda

Tusk chce więc w miejsce obelg zastosować inną metodę: odczarować Nawrockiego, który nie przyjmuje jego wyciągniętej dłoni, więc jest "niedobry". Czy będzie to miało efekt? Może jakiś u najbardziej nieuważnych Polaków, słuchających zdarzeń jednym uchem lub zerkających na przypadkowe obrazki.

Ale ta metoda łączy się z ryzykiem. Trudniej będzie odczłowieczać kogoś, kogo dopiero co zapraszało się do wspólnego stołu. Nawrocki może to wręcz odebrać jako prezent, zwłaszcza jeśli zareaguje zręcznie, bez zapiekłości. A już pokazał, że czegoś się w polityce nauczył.