Kadınlar...

Almanya’da ilgili kişiler bir soruyu kadın erkek ortaklaşa tartışır. Örneğin beş kişiden oluşan grubun üçü erkekse ikisi kadın ya da üçü kadınsa ikisi erkektir. Bu denge başta parlamentoda, işyerlerinde, okullarda hatta ev içinde de aynıdır. Cumartesi, pazar günleri ekranlarda masalları kızla oğlan birlikte canlandırır.

Bu dengeye yaşamın her anında rastlanabilir. Evliliğe, ayrılığa, iş değiştirmeye, tatil yerleri seçmeye, alıp satmaya birlikte karar verilir. Eşler arasında anlaşma olunca onların arasında kavga çıkmıyor. Amaçlara ortaklaşa varmak, yaşam felsefelerinin anayasasıdır.

KADININ ÖNEMİ 

Kadınlar son yıllarda bilimde, sanatta, işyerlerinde, spor alanlarında adını duyurmaya başlamıştır. Onların arasında üniversitede profesör olanlar çoğunluktadır. Kadın olsun, erkek olsun, başarı bir ülkenin onurudur. Bizde de ülkenin adını başarılarıyla onurlandıran kadın az değildir.

Kadınını geliştirmeyen bir toplum, başka ulusların karşısında hiç sayılıyor. Atatürk, kadını eylemsiz kılan düzeneği bozup eylemli kılmıştır. Ne acıdır ki son yıllarda onu gene kara çarşaflar içinde tutsaklayıp eylemsiz kılmaya çalışanlar üredi. Ama Atatürk ruhunu taşıyan genç insanlar onların önünü kesecektir. Atatürk’ün Cumhuriyeti gençlere emanet edişinin özünde yatan budur.

Gençlik, kadının yaratıcı yanını köreltip onu eylemsiz kılmanın, düşünce gücünü köreltmek olduğunun bilincindedir.

KADIN CİNAYETLERİ 

Gazeteler hemen her gün kadın ölümleriyle ilgili haberler yayımlıyor: “Geçen yıl 294 kadın cinayeti işlendi. Bu yılın ilk 2 ayında 45 kadın öldürüldü. Kadınlar kendilerini güvenli hissettikleri yerde, evlerinde ya da sokak ortasında katledildiler.”

Oysa insanımızın yüzyıllar önce yurdu sonsuz kılma amacıyla giriştiği eylemlerin en büyük yardımcısı kadın olmuştur. Yüzyıllar öncesinde Dirse Han, eşini şöyle tanımlıyor: 

Beri gel, başımın bahtı, evimin tahtı,

Evden çıkıp yürüyende servi boylum,

Topuğunda sarnaşanda kara saçlım,

Kurulu yaya benzer çatma kaşlım,

Çift badem sığmayan dar ağızlım,

Güz elmasına benzer al yanaklım,

Kadınım, evimin direği boylu boslum... 

ELEŞTİRİYE UĞRAYANLAR  

Bu Dede Korkut Kitabı’nda bayağı kadın şöyle dile getiriliyor:

“Elini yüzünü yumadan obanın o ucundan bu ucuna gezip tozdu, dedikodu yaptı, söylenip durdu. Öğle oluncaya dek gezdi. Öğleden sonra evine geldi. Gördü ki hırsız köpek, iri dana, evini birbirine katmış. Ev, tavuk kümesine, sığır damına dönmüş.” Evine yazıdan yabandan saygın bir konuk gelse, kocası da evde olup ona dese ki ‘Kalk ekmek getir, yiyelim, bu da yesin! Pişmiş ekmeğin kalanı olmaz, yemek gerektir.’ Avrat, ‘Neyleyim, bu yıkılası evde un yok, elek yok, deve değirmenden gelmedi. Ne gelirse gelsin’ diye elini kalçasına vurur, yönünü öteye, kocasına döndürür. Bin öğüt verirsen, birisine aldırmaz, kocasının sözünü kulak ardı eder. Ondan da sizi hanım, Tanrı saklasın! Ocağınıza bunun gibi avrat gelmesin!”

Kadından beklenen: Dar durumda kalındığında erkeğin yerini tutması, eşine sevgi duyması, konuk ağırlayabilmesi, obur olmaması, azı çok eylemesi, evinin sorumluluğunu taşıması, gözü dışarıda olmaması, dedikodu yapmaması, yapıp yedirmeden hoşlanması...