Irak’ta neler oluyor?

Irak, özellikle kuzeyi başta olmak üzere Türkiye’nin terörle mücadelesinde önemli bir bölge oldu. 1990’lı yıllarda defalarca gerçekleştirilen sınır ötesi operasyonlarla terör kampları etkisiz hale getirilmeye çalışıldı.
Irak’ın kuzeyinde bölgesel yönetim oluşturan Barzani ve Talabani’nin varlığı zaman zaman terör örgütüne zemin oldu, zaman zaman da Türkiye’nin politikalarının parçası haline geldiler.
Ön planda Irak’ın kuzeyi vardı ama terör örgütüne en büyük lojistik destek de Suriye’nin Lazkiye limanından sağlanıyordu. Öcalan’ın 1998’de Suriye’nin kuzeyinden ülkeyi terk edip dünyaya açılması da rastlantı değildi.
Irak’ta Saddam’ın, Suriye’de Esad’ın devrilmesinde de bu bölgeler her bakımdan etkili oldu. 2020’li yıllarla birlikte bölgedeki bütün beklentiler bir üst seviyeye çıktı. Öcalan’ın, 2000’lerin başında, “Size nasıl hitap edelim” diye sorulduğunda, “konfederasyon başkanı” demesi boşuna değildi. Bilinmeyen bir gelecekte o günler gelebilirdi.
Girişi uzun tutmamızın nedeni şu:
Bölgede bütün planlar altüst oldu!
Neden?
Çünkü İran hesabı tutmadı. İran devrilseydi domino etkisiyle tüm bölgedeki üniter devletler alabora olacaktı. Onların içinden de dört ülkeyi içine alan bir konfederasyon tartışması başlatılabilirdi.
Bu planın fiilen ortasında bulunan Irak’ın kuzeyindeki bölgesel oluşumun adım adım çöküşe geçtiğini görüyoruz.
KYB (Barzani) ve KDP’nin (Talabani) oluşturduğu bölgesel parlamento iki yıldır toplanamıyor. Parlamento toplanmayınca hükümet de kurulamıyor. Ayrılığın üç temel nedeni olduğu söylenebilir:
1- Barzani İsrail’e yakın, Talabani İran yanlısı siyaset izliyor.
2- Bakanlıkları paylaşamıyorlar.
3- Geliri paylaşamıyorlar.
Bu tabloda Bağdat yönetimi bölgenin merkezle bağlarını bir adım daha ileri götüren kararlar aldı. Buna göre, Barzani ve Talabani petrol ticaretini Bağdat kontrollü yapacak. Petrol gelirindeki dalgalanma bölgede hayat pahalılığını da ciddi bir sorun haline getirmiş görünüyor.
Bağdat’ın yakın gelecekte şunu söylemeye hazırlandığı bilgisi var:
Bölgesel yönetimi kaldırıyoruz!
Benzer durum Suriye için de geçerli. Suriye Demokratik Güçleri (SDG) lideri Mazlum Abdi’nin kabulüyle geçtiğimiz ağustos ayında “Şam’a entegrasyon” tamamlandı. ABD’nin bölgedeki varlığından güç alan bu yapı ABD bölgeyi terk etmiş gibi yaptıktan sonra fiilen Şam yönetiminin parçası oldu. Bir görüş, bu yapının askeri gücünün kimliğini koruyarak Şam’ın şemsiyesi altına girdiği yönünde ama sonuç olarak bölgesel bir yapı artık yok.
Türkiye’de 2024 Ekim’inde başlayan “terörsüz Türkiye” sürecinden bugüne bölgenin ne kadar dalgalandığı aşikâr! Bu projenin tamamen yerli ve milli olduğu vurgulandıktan sonra şu cümle de kullanılmıştı:
“Hedef sadece terörsüz Türkiye değil, aynı zamanda terörsüz bölge!”
Terörsüz bölgeden ne anlaşıldığı ortada. İşte bu bölgede nelerin yaşandığını da yukarıda özetlemeye çalıştık.
Çevremizdeki ateş çemberi ister istemez bizi de etkiliyor. İnsani olarak sadece ülkemizin değil, bölgemizin de huzur içinde olmasını isteriz. Bunun için çareyi uzak coğrafyalarda değil, içimizde, birbirimizde aramak gerekiyor.
Bahçeli’nin Türkgün gazetesinde yer alan 50 maddelik değerlendirmesi dikkat çekiciydi. Buna karşın DEM Partililerin kendilerine verilen sözlerle gelinen nokta arasında bir denge kurmakta zorlandığı anlaşılıyor.
Bu topraklarda bereketi paylaşma, barışı yerleştirme, çareyi birlikte aramaktan geçiyor. Bunun yolu da Cumhuriyeti, demokrasiyi birlikte güçlendirmek!
“Ben hakkımı alayım Türkiye ne olursa olsun” derseniz, son durağınız emperyalizmin kucağından başka bir yer olmaz!
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.