Turyści i ślady po kulach. Tak wygląda Kraków tydzień po zamachu

Sobota, 14 listopada, krakowski Rynek Główny. Zegar na Wieży Ratuszowej wskazuje kilka minut po godzinie 13. Na pierwszy rzut oka życie toczy się tu normalnie. Jakby nic się nie wydarzyło.

W ogródkach niemal wszystkie stoliki są zajęte. Kelnerzy lawirują w ciasnych przejściach z tacami pełnymi kawy, drinków i gorących dań. Z głośników płynie leniwy jazz, turyści spierają się nad menu. W powietrzu unosi się zapach smażonego jedzenia zmieszany z wilgotnym, listopadowym chłodem.

WIDEO

Morze zniczy na Rynku. Tak wygląda Kraków 11 listopada

Równo tydzień temu te same miejsca w ciągu kilku sekund opustoszały.

Sobota, 7 listopada, godzina 15. Na zatłoczoną płytę Rynku Głównego nagle wjeżdża czarne Subaru. Za kółkiem siedzi 24-latek w wojskowym ubraniu. W bagażniku wiezie karabinki AR-15 i setki sztuk amunicji. Zanim dociera do Krakowa, w rodzinnym Ostrowcu Świętokrzyskim morduje najbliższych. W centrum miasta nie wysiada z auta – opuszcza szybę i zaczyna na oślep strzelać do tłumu.

Do pierwszych strzałów dochodzi w północno-zachodnim narożniku Rynku Głównego, między wylotami ulic Szczepańskiej i Sławkowskiej. Giną trzy osoby. Dziś ten fragment placu tonie w kwiatach i setkach zapalonych zniczy. Na ścianie kamienicy widać ślady po wystrzelonych kulach.

Zaledwie kilkadziesiąt metrów dalej miasto wygląda zupełnie inaczej. Z lokali wylewa się gwar rozmów i śmiech, brzęczą kieliszki. Ale to tylko pozory.

– Kiedy teraz ktoś upuści widelec albo głośniej zatrzasną się drzwi, na sekundę nieruchomieję – przyznaje jeden z kelnerów. – Na ułamek sekundy pojawia się wątpliwość. Potem wszystko wraca do normy – dodaje.

Pod Sukiennice wróciły dorożki. Po zamachu postój zlikwidowano z dnia na dzień. Siedem dni temu to właśnie dorożkarze znaleźli się na pierwszej linii ognia – ich stanowisko znajduje się tuż obok wylotu ulicy Sławkowskiej. Zamachowiec strzelał na oślep: ranił czworo dorożkarzy, podziurawił zabytkowe powozy i postrzelił konie.

Nieopodal grupa brytyjskich turystów ustawia się do pamiątkowego zdjęcia. Ktoś poprawia szalik, ktoś szeroko uśmiecha się do obiektywu telefonu, błyska flesz. Tuż obok stoją walizki na kółkach – w drodze do hotelu zrobili sobie pierwszy przystanek na krakowskim placu.

– Czy słyszeliśmy o zamachu? Tak, w wiadomościach. Mam wrażenie, że cały świat o tym mówił – przyznaje Joe, 27-latek z Manchesteru.

– Kupiliśmy bilety lotnicze w sierpniu, zarezerwowaliśmy apartament. Życie toczy się dalej. Może to będzie brutalne, ale w Europie takie rzeczy zdarzają się wszędzie: w Londynie, Paryżu, Berlinie. Nie można dać się sparaliżować. Kraków jest niezmiennie piękny, bezpieczny. Przyjechaliśmy odpocząć, zamierzamy spędzić fajnie czas – mówił Brytyjczyk.

Na płycie Rynku Głównego i we wszystkich odchodzących od niego uliczkach widać policję. Błękitne koguty radiowozów stały się elementem zabytkowego pejzażu. – Na pamiątkowych zdjęciach wygląda to średnio, co? – zagaja mężczyzna w średnim wieku, który przyjechał do Krakowa z żoną. – Mieliśmy jechać do Warszawy, ale zmieniliśmy plany. Czuliśmy, że po prostu musimy tu teraz być – dodają wspólnie.

Trasa zamachowca nie skończyła się na samym Rynku Głównym. Po wystrzeleniu dziesiątek pocisków sprawca ruszył autem w miasto, ścigany przez policję.

Pokonuję tę samą drogę: w dół ulicy Grodzkiej, aż po skrzyżowanie Stradomskiej i Dietla. Dokładnie na tym skrzyżowaniu czarne Subaru staranowało białego Opla, a chwilę później dwaj funkcjonariusze z pościgu otworzyli ogień i powstrzymali napastnika w wymianie ognia. Trafiony zamachowiec przeżył jeszcze dwa dni. Zmarł w szpitalu, nie ujawniając, dlaczego postanowił zabić.

Na rogu ulic Dietla i Stradomskiej stoi mężczyzna w średnim wieku. W milczeniu wpatruje się w leżące na chodniku znicze i wiązanki kwiatów. – Mieszkam tuż obok, tamtego dnia akurat byłem u rodziców – mówi cicho. – Od kilku dni zadaję sobie pytanie – gdyby nie tamto zaproszenie na obiad, to czy nie byłbym tym, który mógłby mieć do czynienia z zamachowcem? – pyta.

Zbliża się godzina 16. Nad Rynkiem powoli zapada listopadowy zmierzch. W ogródkach palą się gazowe lampy, rzucając ciepły, pomarańczowy blask na twarze gości. Tłum turystów gęstnieje. Ktoś zamawia kolejną kawę, przy sąsiednim stoliku stukają się kuflami piwa.

Gwar zagłusza myśli, ale prawda wciąż wisi w chłodnym powietrzu: ten bruk pamięta każdy wystrzał.