Casi Nadie, de Colombiaanse rapper die straat als strijdtoneel zag, stierf in het kanaal

“Voor Casi was de straat zijn thuis, la calle zijn speelterrein: om te dansen, te rappen en te wandelen, maar ook om te bestaan en weerstand te bieden,” zegt een Brusselse vriend over hem. Of hij nu in Brussel of Bogotá was, de straat vormde een constante bron van inspiratie. En op zijn beurt inspireerde Casi anderen. De rapper was een motor achter heel wat sociaal geëngageerde projecten, klinkt het: “Een magnetiserende persoon, iemand die weet wat hij wil zeggen en doen, en die de mensen om zich heen weet te engageren.”

De 38-jarige Casi Nadie – geboren als Camilo Ernesto Pinto Poveda in het district Bosa in Bogotá – overleed op 15 september toen hij omstreeks 17.00 uur op eigen initiatief ging zwemmen in het kanaal. Daar was hij bezig een videoclip op te nemen, ter hoogte van de Vlaamsepoort.

Volgens een bron die dicht bij hem stond, kwam hij in moeilijkheden na een aanvaring met een boot, en verdween hij onder water. Het Brusselse parket geeft voorlopig geen toelichting bij de feiten. “Een ongeluk”, daar zijn zijn vrienden en ook justitie het wel over eens.

De rapper uit de Colombiaanse stad Bogotá was bij vrienden en kennissen bekend onder zijn artiestennaam Casi Nadie. Dat betekent ‘bijna niemand’ en is een eerbetoon aan mensen zoals hijzelf, geboren in arme buitenwijken of getto's van een zwaar gestratificeerde samenleving.

De keuze voor die naam kenmerkt zijn filosofische insteek. De naam toont tegelijkertijd hoe iemand die ‘bijna niemand’ is, via de muziek kan opklimmen. Casi vormde zo een tegengif voor jongeren die geen andere manier zien om geld te verdienen dan via drugs.

Hoewel hij zichzelf ‘bijna niemand’ noemde, heeft Casi Nadie - Casi voor de vrienden - naam gemaakt. Dat blijkt uit de talloze reacties op sociale media na zijn overlijden. Ook de lokale en nationale Colombiaanse pers berichtten over hem. "De hiphopscene van Bogotá is in rouw", schrijft de lokale nieuwswebsite El Margen Público. "De artiest laat een carrière achter die verbonden was met rap, cultuur en gemeenschapsinitiatieven in Bogotá", voegt El Espectador toe.

Geëngageerde hiphopartiest

Rapper Casi Nadie laat niet alleen muziek na. Zijn familie herinnert zich vooral hoe hij mensen samenbracht en een gemeenschap vormde. Dat deed hij in de wijk Bosa, in het zuidwesten van Bogotá. Dat deel van de stad groeide snel vanaf de jaren 1940 door migratie vanaf het platteland. Later kwamen er ook veel mensen die door het gewapende conflict uit hun streek waren verdreven. Zo ontstonden nieuwe, vaak informele wijken.

Tegen die achtergrond groeide Casi op en brak hij door als geëngageerde hiphopartiest. Zijn moeder, Consuelo Poveda, koestert ontelbare mooie herinneringen aan hem. Maar als ze er één moet uitkiezen, denkt ze meteen aan de energie die ze voelde tijdens zijn concerten. "Dat maakte indruk op me", zegt ze, "de kracht, de intensiteit die hij uitstraalde terwijl hij zijn liedjes zong en iedereen zo vol liefde aankeek."

Ook het moment waarop ze haar kinderen, Casi Nadie en Lucha, samen ‘Bichos’ zag zingen, maakte indruk. 'Bichos' - beestjes - is een geuzennaam voor de wijkbewoners. In het nummer spreken ze over de gemarginaliseerde positie van hun wijk Bosa, hun verhouding met de overheid en hoe ook zij hun plek mogen opeisen in de stad.

Vijandige bendes

In die rauwe wijk, waar heel wat jonge tieners kiezen voor het snelle geld, was Casi een 'líder social' – een maatschappelijk geëngageerde voortrekker, die toont hoe het anders kan door een gemeenschap op te bouwen rond de muziek. Eerst deed hij dat met zijn collectief Golpe de Barrio, later samen met het artistieke platform Arquitectura Expandida.

Ze creëerden samen een pop-up buurtcentrum annex podium van bamboe. Op die plek, 'El Bicho' getiteld, kunnen mensen uit de buurt samenkomen om te debatteren, muziek te maken of naar muziek te komen luisteren.

Niet iedereen neemt het sociale werk van Casi en zijn vrienden in dank af. Criminele bendes die zich voornamelijk bezighouden met kleine drugshandel, bedreigen de mensen rond El Bicho regelmatig. Ze zien de creatievelingen liever vertrekken uit de openbare ruimte, zodat zij er vrij spel hebben.

Volgens betrokkenen zouden hier al jaren klachten over zijn ingediend, maar tevergeefs. In augustus 2024 werd het vreselijkste scenario werkelijkheid: Casi’s vrienden María Camila Ospitia en Camilo Sánchez werden doodgeschoten.

Uit gelekte bronnen en informatie uit het Colombiaanse onderzoek blijkt dat Casi Nadie mogelijk het oorspronkelijke doelwit van de aanslag was. Daarover bericht alleszins de Colombiaanse nieuwsorganisatie Noticias RCN.

Parallellen tussen Bogotá en Brussel

Casi kwam in de zomer van 2025 naar Brussel voor een residentie van Arquitectura Expandida bij het Brusselse artistieke platform A.pass. "Het verlies van die twee vrienden bewoog Casi ertoe om hierheen te komen", preciseert Kristof Van Hoorde van A.pass, die hem tijdens de residentie goed leerde kennen.

Niet alleen zocht Casi een veilige plek op omdat hij gevaar liep in Bogotá, in Brussel probeerde hij ook te verwerken wat er was gebeurd. "Hij wilde zien hoe hij de strijd, la lucha, kon verderzetten", zegt Van Hoorde.

Tijdens die residentie werden heel wat parallellen getrokken tussen Bogotá en Brussel: van drugshandel tot de dood van burgers die volgens activisten onvoldoende beschermd werden door de politie.

Tijdens de residentie begon Casi met een documentaire over de dood van zijn overleden vrienden, samen met onder meer de Colombiaanse filmmaker Santiago Caicedo Torres, die in Brussel woont. Daarnaast maakte hij ook een videoclip over sociaal verzet in Brussel. Hij herkende zich namelijk in verschillende Brusselse protestbewegingen, zoals Justice pour Fabian en Justice pour Sourour. In zijn werk verwijst hij naar hen.

In de periode na de traumatiserende ervaring van de dood van zijn vrienden, ontstond ook het nummer Saltamontes, samen met rapper El Kalvo. Het nummer dat ‘sprinkhaan’ betekent, gaat over de veerkracht die nodig is om na zo’n aanval overeind te blijven. “Spring, sprinkhaan, maar blijf geluid maken / Neem de kracht die je niet hebt, ik vraag het je / Ga niet als een gek tekeer, voor Camila en voor Camilo / De nacht is heet en op straat klinken schoten.”

Die houding – geen wraak nemen, maar ook niet wegduiken of je stem verliezen – typeerde volgens zijn moeder Casi’s manier van leven. "Zijn grootste nalatenschap is zijn liefde voor de ander. Hij zei altijd dat de belangrijkste kaart bij poker de hartenkaart was, omdat die over alles regeert."

Die geweldloze overtuiging kwam ook terug in de keuzes die Casi na de moorden maakte. Uit voorzorg trok hij een jaar na de dood van Camilo en Camila naar Lima, Peru, weet Van Hoorde. "Daar was hij uitgenodigd voor een optreden en hij wilde ook op de eerste verjaardag van de moord niet in de stad zijn, om zichzelf en de mensen rondom hem te beschermen."

Na zijn bezoek aan Lima keerde Casi wel terug naar de Colombiaanse hoofdstad. Van Hoorde: "Hoewel familie aandrong om te vluchten uit Bogotá en in het buitenland asiel aan te vragen, wilde Casi er niet wegblijven. Hij wilde zich niet bang laten maken door zij die hem bedreigden."

Casi's werk voortzetten

In de voorbije weken keerde Casi Nadie terug naar Brussel voor een optreden bij het Colombia S.O.S. Fest. De organisatoren twijfelden even, maar beslisten na zijn dood om het festival toch te laten doorgaan, als eerbetoon aan de geëngageerde kunstenaar. "Op deze manier nemen we afscheid van onze metgezel in kunst en leven."

Ook in Bogotá wil Casi’s collectief Golpe de Barrio zijn werk voortzetten. "Bedankt dat je ons hebt laten zien dat kunst ook een manier is om te strijden", klinkt het daar. "Je nalatenschap leeft voort in elk project dat we opzetten."

Ze sluiten af met de woorden: "Casi Nadie, siempre presente. Bijna niemand, en toch zul je er altijd zijn."