Na świecie jest ziemia, której nie chce żaden kraj. Teraz ma nowego cesarza
Bir Tawil zajmuje ok. 2060 km kw. Swój status zawdzięcza dwóm granicom, które w odstępie zaledwie trzech lat wytyczyli Brytyjczycy, kontrolujący wtedy ten region.
Wszystko przez Trójkąt Halaib
Pierwsza granica z 1899 r. biegła wzdłuż 22. równoleżnika. Według niej Bir Tawil należał do Sudanu, a do Egiptu sąsiedni obszar położony dalej na wschód, określany mianem Trójkąta Halaib.
Nie uwzględniała jednak tego, że z obu terenów korzystały koczownicze plemiona. Egipscy Ababda wypasali zwierzęta w Bir Tawil, a sudańscy Biszarinowie w Halaib. Dlatego w 1902 r. wytyczono drugą granicę, która przypisała Bir Tawil Egiptowi, a Halaib Sudanowi.
ZOBACZ: Język polski drugim urzędowym. Tak jest w 21 gminach w Brazylii
Tak powstał trwający do dziś spór o Halaib. A jest o co walczyć, bo Trójkąt ma ok. 20,5 tys. km kw., czyli jest dziesięć razy większy od Bir Tawil. Są tam złoża manganu i złota, a prawdopodobnie także ropy naftowej i gazu. Do tego leży nad Morzem Czerwonym, co oznacza możliwość rozwoju rybołówstwa i budowy portów. Egipt uznaje więc granicę z 1899 r., a Sudan tę z 1902 r.
Bir Tawil stał się przez to kłopotem dla obu państw. Przyjęcie go oznaczałoby dla każdej ze stron uznanie granicy, która odbiera jej Halaib. Dlatego oba państwa twierdzą, że pustynia należy do sąsiada.
Pustynia, która przyciąga królów
Pod względem warunków do życia Bir Tawil wypada blado przy Halaib. To kamieniste równiny, wyschnięte koryta rzek i skaliste wzniesienia bez wód powierzchniowych i jakichkolwiek dróg. Latem temperatura dochodzi tu do 45 stopni Celsjusza. Nie ma też stałych mieszkańców, pojawiają się jedynie koczownicy z plemienia Ababda i poszukiwacze złota z Sudanu. Mimo to od lat przyjeżdżają tam ludzie, którzy chcą rządzić ziemią niczyją.
- W 2014 r. Amerykanin Jeremiah Heaton wbił tam flagę, ogłosił powstanie Królestwa Północnego Sudanu i został jego królem. Zrobił to, żeby jego siedmioletnia córka Emily mogła zostać księżniczką
- W 2017 r. indyjski przedsiębiorca Suyash Dixit ogłosił się królem Suyashem I i nazwał teren Królestwem Dixit
- W 2021 r. Brytyjczyk Dwain Coward ogłosił własne "państwo". Chciał w ten sposób chronić pustynię przed rtęcią, której używają poszukiwacze złota
ZOBACZ: Europa traci kluczowe miejsca do życia. Eksperci rozważają przenoszenie ludzi
Chętnych wciąż nie brakuje. Kilka tygodni temu, 21 października 2026 r., cesarzem Bir Tawil ogłosił się Brendan Smith I. Jego projekt, nazwany Suwerennym Cesarstwem Brendanii, ma już w sieci konstytucję i deklarację niepodległości. Według zapewnień twórcy o nowym państwie poinformowano placówki dyplomatyczne Egiptu i Sudanu, ale żadna z nich nie odpowiedziała.
Samo wbicie flagi nie wystarczy
Osoba prywatna nie może jednak tak po prostu ogłosić się władcą ziemi niczyjej. Tłumaczył to już w 2014 r., gdy o Bir Tawil zrobiło się głośno za sprawą amerykańskiego "króla", Anthony Arend, prawnik z Uniwersytetu Georgetown.
- Zgodnie z prawem międzynarodowym tylko państwa mogą domagać się suwerenności nad terytorium - mówił w rozmowie z "The Washington Post".
Warunki, jakie musi spełnić państwo, określa konwencja z Montevideo z 1933 r. Są to:
- stała ludność
- określone terytorium
- utworzony rząd
- zdolność do utrzymywania stosunków z innymi państwami
Żaden z samozwańczych władców nie spełnił tych warunków. Ich mikronacje nie są też uznawane na arenie międzynarodowej. Bir Tawil pozostaje więc ziemią niczyją, a zmieni się to dopiero wtedy, gdy Egipt i Sudan rozstrzygną spór o granicę.
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.