Edebiyatçı ve dünya

Edebiyatçı, geçmişin kötü koşullarıyla hesaplaşarak, bugünün yanlışlarını cesurca ortaya koyarak ve çirkinliklerden arınmış bir yarın arayışının çağrıcısı olarak zamanın kendisine yüklediği görevi yerine getirmek zorundadır diye yazmıştım.
“Sanatın gücünü bildiğimiz içindir ki, sorumluluğumuz bu denli büyük” diyor Anna Seghers.
İnsanlığın insanca seslere, tüm sanatçıların oluşturduğu görkemli bir orkestraya gerek duyduğu koşullarda edebiyatçı suskunsa vay haline dünyanın.
Suskunluk eksikliktir, eksiklikse yoksunluktur ve yanlıştır.
Dünyanın, dolayısıyla insanlığın vicdanına hiç durmaksızın seslenmek zorundadır günümüz edebiyatçısı.
Saltikov Şçedrin’in “Vicdan Kayboldu” çığlığını yüreğinden çıkarmadan üstelik.
EDEBİYATIN GÖRDÜĞÜ DÜNYA
Böylesi soylu bir görevle yükümlü olan edebiyat, bugünün dünyasında neler görüyor ve bugünün dünyasını gelecek zamanlara nasıl aktaracak?
Bugünün dünyasına bakınca gördüğümüz tablo, bize hiç de iç açıcı görüntüler sunmuyor.
Kirlenen bir dünya görüyoruz önce; toprağıyla, deniziyle, ovasıyla, dağıyla, göğüyle, ırmağıyla, gölüyle, binasıyla, sokağıyla kirlenen bir dünya.
Çöplüğe dönüşmüş bir dünya bu, insan da bu çöplüğün içinde.
İnsanın duyguları, düşünceleri, düşleri, inançları da kirleniyor.
Her şeyin alınıp satıldığı, değerinin parayla ölçüldüğü bir dünyada, insanların, kültürlerin, sanatın, sevginin her şeyin tüketildiğini görüyoruz.
KİRLETİLEN VE TÜKETİLEN YAŞAM
Her şeyin kirletilip tüketildiği bir yaşamı görmek, edebiyatçıların yüreğini burkuyor.
Bunlara eklenen bağnazlık, barbarlık, kan, vahşet, saldırganlık, zorbalık, katliamlar, savaşlar allak bullak ediyor edebiyatçıyı da.
Düşünüyor edebiyatçı, kanların üzerinde uygarlığını sürdüren insanlık, bu ikiyüzlülük ortamında nasıl güzelleştirebilir dünyayı?
Yaşadığımız yüzyıla bakınca gördüğümüz bu kirlenme, tüketilme ve savaş görüntüleri, edebiyatçının aşması gereken zorlukların ne denli büyük olduğunu gösteriyor.
Karşı karşıya olduğumuz bu ürkütücü gerçeklik, zamana yapacağımız kısa bir yolculukla da göreceğimiz gibi, kendimizin dünden getirdiği bir miras olarak kapımızı çalıyor.
ÜRKÜTÜCÜ GERÇEKLİK
Kapımızı çalan bu ürkütücü gerçeklik, ünlü Kızılderili atasözünde olduğu gibi çocuklarımızdan ödünç aldığımız geleceğimizin karartıldığını da gösteriyor.
Oysa geleceğimiz olan çocuklarımızın payına düşen böyle karanlık bir dünya olmamalı.
20. yüzyılın ilk yarısında iki büyük dünya savaşı yaşamıştık.
Bu savaşların yıkımları, yakımları, öldürümleri, Nazi ölüm kampları, atom bombaları yetmemiş olmalı ki, yakın tarihte hep acılar, kanlar, kırımlar da yaşadık dünyada.
20. yüzyılın ikinci yarısında da, 21. yüzyılın onlu yıllarında da savaşları yaşadık, dünyanın bomba tarlalarına dönüştürüldüğünü gözledik.
Yaşamımız hiç de yürek ferahlatıcı görüntülerle geçmiyor yani.
Gördüğümüz, korkutucu, yaralayıcı bir tablodur.
Bir edebiyatçının, insanlığın kendi varlığının temellerini bombalamasını görmesinin verdiği bu hüzün korkunçtur ve insanlık bunu hak etmemiştir.
İlyada’da destanlaşan bir savaştan yüzyıllar sonra karşı karşıya geldiği bu tablo, sürekli kanayan bir anıttır.
Edebiyat bu utançla var olmak istemiyor.
Edebiyatçı, savaşı kaçınılmaz olmaktan, insanlığın yazgısı olmaktan çıkarmak istiyor.
Zamanın edebiyatçıya verdiği görev budur.
En değerli silahı olan edebiyatla savaşların yeryüzünden silinmesine katkıda bulunması en zorunlu görevidir.
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.