Kaybedenler ve kazananlar

Kazanmak veya kaybetmek, göreceli/ değişken kavramlar. ABD başkanı John Biden iken Ukrayna savaşı nedeniyle “Tek kurşun atmadan Rusya’nın savaş gücünün yarısını yok ettik” yorumları yapılıyordu. Putin, dün yeni küresel sistemin nasıl olacağına ilişkin yoklama toplantısında yine Trump ve Şi ile aynı masaya oturdu. Hani kaybetmişti Rusya?
Toplam 16 devlet kurmuşuz. Ancak bu bilgi aynı zamanda bu devletlerin devamlılığının sağlanamadığını da ortaya koyuyor. Peki Çin, Amerika, İngiltere...
AB niye masada yok? Hem AB adına kim masaya oturacak; Fransa mı, Almanya mı? “Peki Türkiye nerede, ne yapıyor?” diye soralım ve satırbaşlarını azıcık aralayalım.
Çin’de masaya oturan liderlerden ikisi hırpalanmış durumda. Rus lider Putin, Ukrayna ile savaşıyor. Trump, İsrail ile birlikte İran’a saldırdı, ancak istediği sonucu alamadı. Ara seçimlerde ağır bir yenilgi aldı. Benzinin galonunun fiyatı ABD’de siyasetin de belirleyicisi. İran savaşı nedeniyle iki katının üzerine çıktı fiyat. Trump, Grönland’ı, Kanada’yı ülkesine katmak istediğini söylemekle başlamıştı görevine.
Artık Trump’ın ve tüm dünyanın bir Hürmüz sorunu var. Dünyanın bu sorunla birlikte yaşamayı öğrenmesi gerektiği anlaşılıyor. Tüm ekonomilerin üzerinde bir baskı unsuru. İşte bu yüzden ABD’deki petrol firmaları, bu dönem adlarını kazananlar hanesine yazdırıyor. Artık ABD’nin pervasız davranmaktan vazgeçtiği, Çin ve Rusya’yı belli ölçülerde dikkate almak zorunda kaldığı bir sürece giriliyor.
Rusya’nın ekonomisi iyi değil. “İyi değil” derken sakın Türkiye ile kıyaslamasın kimse. Sınıflandırma farklı düzeylerde çünkü. Ancak Ukrayna’da uzun süredir oyalanıyor. Bu yüzden Ortadoğu’da ve Kafkasya’da geriliyor. Ama tüm olumsuzluklara karşın zirvenin üçüncü ortağı olarak tanındı. Bunu yalnızca Rusya’nın nükleer güç olmasına bağlamak eksik kalır. Devlet olma ve küresel düzeyde stratejik düşünceden ayrı değerlendirilemez.
Sahi Zelenski kimin için savaşıyor, kendi ülkesinin sınırları için mi? Sınırlarını savaşmadan koruyamaz mıydı? Başkalarının daha çok yararına olacak bir savaşı kendi ülkenizde “ulusal birlik ve milliyetçilik” duygularıyla meşrulaştırmak ağır bedel ödenmesi gerçeğini gizlemiyor. “Geleceğine başkalarının karar verdiği ülke” tartışması Ukrayna’da çokça yapılacaktır artık.
AB, adının tersine birlik olamadı. Dünyanın konfor merkezinde keyifler yerinde değil. Tarafı olmadıkları İran savaşından kötü etkileniyorlar. Sorunlar derinleştikçe her ülke birlikle bağlarını zayıflatıp kendi yoluna yöneliyor. Küresel gelişmeleri ıskalamayacak düzeyde bir refleks henüz geliştirilebilmiş değil. Zaman kaybediyor, uzlaşılmış cazip bir gelecek kurgusu oluşturulamıyor.
Birleşik Krallık, bu hantallığı görmüş ve birlikten ayrılmıştı. Kendilerine, “Gelecekte nasıl bir ülke olmalıyız?” sorusunun yanıtını verebiliyorlar. Planları, kurguları var yani.
Çin’i uzun anlatmaya gerek yok. Çatışmaya girmiyor, hedefi belli ve birer birer ulaşıyor. Artık küresel bir güç.
Türkiye’yi ise uzun süredir işbaşında olan bir parti yönetiyor. Ancak ekonomide geleneksel hastalıktan kurtulamıyoruz. Her dönem olduğu gibi yine birileri ülkeyi ütüyor, dolandırıyor. Mekke ittifakında savunma sanayimize kaynak aktarma başarısı gerçekleşse ne olacak? Bitmeyen ekonomik bunalım, yavaşlamış üretim çarkları, kendi ülkesini gözden çıkarmış bir gençlik...
Sürekli kalkınmaya çalışan, bir yerlere iliştirilmiş bir ülke olarak mı yaşayacağız hep?
Kaybedenlerin içinde olmak da kazananların tarafında olmak da elimizde.
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.