Pink Screens viert zijn 25e verjaardag: vijf films die je niet mag missen

Pink Screens maakt zich op voor zijn 25e editie. Bij brave filmfestivals is dat het moment om achteruit te blikken, maar als het queer filmfestival één ding niet is, dan is het braaf. Dus vergeet die blik in de achteruitkijkspiegel: vijf films die de verjaardagseditie feller zullen laten glitteren dan een discobal in Studio 54.

Club kid

Je mag zo stoer zijn als een zachtaardige veertienjarige die de oproerpolitie op het Albertinaplein met een humoristische pancarte wijst op haar onwaardige gedrag, de kans dat je tijdens Club kid geen traantje wegpinkt is klein. Twee traantjes zelfs. Eentje van ontroering en eentje van het lachen. De openingsfilm van Pink Screens is bedacht en geregisseerd door Jordan Firstman. Tijdens de lockdown brak deze Amerikaan door met hilarische video's op sociale media vol zelfspot, provocaties en venijn. In zijn debuutfilm speelt hij zelf een niet meer piepjonge protagonist uit het queer nachtleven van New York. Tijdens zelf georganiseerde feesten snuift, slikt, zuipt, dealt, danst en sekst hij alsof morgen niet bestaat. Dat bestaan kantelt wanneer hij halsoverkop zorg moet dragen voor een tienjarige Britse zoon van wiens bestaan hij nooit heeft geweten. Charlie Chaplin maakte iets gelijkaardigs mee in The kid. Firstman combineert vlotjes scherpe oneliners en humor met een aangrijpend verhaal en een schets van een kleurrijk milieu. Misschien nog het beste nieuws: de chaotische, geestige en soms confronterende crowdpleaser is ook visueel en muzikaal een voltreffer. Club kid heeft alles om uit te groeien tot een van de arthousefilmhits van het najaar.

La bola negra

La bola negra is op weg om een van de sensaties van het jaar te worden. Sinds de wereldpremière op het Festival van Cannes zet de Spaanse inzending voor de Oscars het ene filmfestival na het andere in lichterlaaie. Met veel enthousiasme en opmerkelijke bijrollen voor Glenn Close en Penélope Cruz verweven regisseurs Javier Calvo en Javier Ambrossi de verhalen van drie queer personages uit drie verschillende tijdperken. In 2017 komt een jonge schrijver via een testament een verborgen familietragedie op het spoor. In 1932 wordt een jongeman omwille van zijn geaardheid keer op keer geweigerd door een eliteclub met een grote traditie. Tijdens de Spaanse burgeroorlog ontstaat er een intieme band tussen een soldaat van de fascisten en een gewonde gevangene. De ambitieuze, wervelende mix van melodrama en historisch drama is een groots eerbetoon aan Federico García Lorca, de homoseksuele dichter en toneelschrijver die tijdens de burgeroorlog werd vermoord. Tegelijk is de film een opzwepende ode aan de kracht van kleine, persoonlijke verzetsdaden.

Du fioul dans les artères

Zonder vrachtwagenchauffeurs functioneert onze maatschappij niet, daar was de lockdown het bewijs van. Maar de kilometervreters met mazout in hun aderen betalen een zware prijs voor het beoefenen van hun essentiële beroep. Ze zijn nooit thuis, nooit beschikbaar voor hun geliefde. Het gegeven speelt een belangrijke rol in Du fioul dans les artères, de in de smaak vallende, dynamische debuutfilm van de jonge Pierre Le Gall. Met een verbluffend begin maakt hij meteen duidelijk dat door zijn aderen filmbloed stroomt. Een ondoorgrondelijke, charismatische vrachtwagenchauffeur uit Frankrijk en een veel zachtere vrachtwagenchauffeur uit Polen genieten van een nachtelijke vrijpartij op een anonieme rustplaats langs de snelweg. Naar ontlading waren ze op zoek, maar ze krijgen meer dan gevraagd. Ze krijgen elkaar niet meer uit hun hoofd. Dat is lastig, want ze spreken elkaars taal niet en hun werk en werkschema's maken een relatie bijna onmogelijk. Passie kan helpen om het systeem even te slim af te zijn, maar uiteindelijk moeten ze toch weer de baan op, elk in hun eigen richting. Sterk werk.

Mouse

North Little Rock, Arkansas, zomer 2002. De verlegen, onzekere Minnie en de zelfverzekerde, populaire Callie maken zich op voor hun laatste jaar middelbaar. Ze kunnen niet meer van elkaar verschillen en toch zijn ze beste vrienden. Groot is de ontreddering wanneer Callie een ongeval niet overleeft. Minnie lijkt meer steun te hebben aan Callie's moeder dan aan haar moeder. Er ontstaat in elk geval een complexe, bijzondere band. Tegelijkertijd ontdekt ze haar seksualiteit en valt voor een meisje dat in een videotheek werkt. Rouw volgt geen vast patroon. Verdriet en vreugde liggen dicht bij elkaar in de derde speelfilm van Kelly O'Sullivan en Alex Thompson. Met humor en warmte vertellen ze een subtiel en emotioneel verhaal over verlies, vriendschap en de zoektocht naar identiteit en seksualiteit. Het siert hen dat ze afzien van de grote ontbolstering en de film laten wortelen in realisme en herkenbaarheid. Dat maakt het pas echt moeilijk om niet mee te leven met de muis die lang niet zo grijs is als ze zelf denkt.

Les tueurs fous

Het zou maar gek zijn om een 25e verjaardag volledig te negeren. Pink Screens gooit er twee tentoonstellingen tegenaan: Radical pillow talk en Queer resistance. Cinematek heeft het mooiste geschenk voor de jarige en grasduint een hele maand lang in de bloeiperiode van de queer cinema. In de jaren 1970 rukten tal van films zich los van taboes en schoven eindelijk bevrijde queer personages naar voren. Op het programma staan illustere titels als Laberinto de pasiones van Pedro Almodóvar, Pink flamingos van John Waters of Daughters of darkness van Harry Kümel. Wie – in de geest van Pink Screens – de platgetreden paden liever verlaat, kan Les tueurs fous uitproberen. In die macabere thriller bestrijden een gigolo en zijn jonge vriend hun verveling met losbandigheid en het vermoorden van willekeurige voorbijgangers. Een reis in de tijd wordt het hoe dan ook: regisseur Boris Szulzinger filmde in de straten van het Brussel van de vroege jaren 1970.

Pink Screens loopt van 28/10 tot 7/11, pinkscreens.org, bij Cinematek loopt van 2 tot 30/11 het programma Pink Screens 25 Years, cinematek.be