40 Hamam Temizleyemez

12 Eylül cuntası döneminde işçi hakları askıya alınmıştı. Toplu pazarlık, toplusözleşme yasaktı, grev de yasaktı.

Özellikle kamuda süresi biten toplusözleşmeleri yenileme, işçi ücretlerine yapılacak zamları belirleme yetkisi Yüksek Hakem Kurulu’na bırakılmıştı.

Kurul, 12 Eylül askeri yönetimi ne isterse onu Yüksek Hakem Kurulu aracılığıyla uyguluyordu.

Cuntacılar, kurulun başına, Yargıtay’ın çalışma yaşamı ile ilgili davalara bakan 9. Hukuk Dairesi Başkanı Naci Varlık’ı atamıştı.

Haliyle, Yüksek Hakem Kurulu, emir-kumanda zinciri gereği yukarıdan aldığı buyrukları uyguluyor ve işçinin ücretini ve haklarını buduyordu.

Dönemin basını, Yüksek Hakem Kurulu Başkanı Naci Varlık’ı, deyim yerindeyse günah keçisi ilan etmişti. İşçinin cılız ücretinden, kullanılmaz hale getirilen ya da geriletilen tüm haklarından Naci Varlık’ı sorumlu tutuyordu.

Bu bir yansıtma örneğiydi. Yasaklar ve baskı; işin gerçeğini, asıl sorumluyu örtüyordu.

Son fon vurgunu sonrası AKP’nin fetvacısı, imam okulu mezunu ilahiyatçı Hayrettin Karaman başta olmak üzere iktidar çevreleri, kimseye başkasının suçunun da cezasının da yüklenemeyeceğini belirterek sorumluluğun Saray’a yönlendirelemeyeceğini ileri sürüyorlar.

Örneğin, AKP Şanlıurfa Milletvekili Mehmet Ali Cevheri’ye göre, fon vurgunun arkasında tuzak varmış; FETÖ, İsrail ve İngiltere iş çeviriyormuş.

12 Eylül’den bu yana değişen bir şey yok. Hamam da tas da yansıtma da aynı.

Hamam demişken...

Milli Gazete’nin, 11 Kasım’daki manşeti, iktidarın dehlizlerinde yaşanan kavgayı açık etti. Milli Gazete, “İktidarın tepe isminden tarihi sözler” diyerek şu başlığı attı: “Öyle bir pisliğe bulaşıldı ki 40 hamamda yıkanılsa bile kokusu 100 yılda geçmez.”

CUMHURİYETİ ONARMA GÖREVİ

Jack London, “Et” öyküsünde kahramanına şu sözleri söyletir:

“Sıkışık zamanlarda namuslu hareket etmek bir şey değildir. Asıl bolluk zamanındaki namus para eder. Hiçbir şeyimiz yokken namuslu olmaya zaten lüzum yoktur.”

Son fon vurgunu; Saray düzeninin, yandaşları için devasa bir bolluk yarattığı, o bolluk içinde namusun da beş para etmediğini kanıtladı.

Beş para etmediği ortaya çıkan bir başka olgu da parasal düzeneklerin denetiminin yerine getirilme biçimi ile o denetimden sorumlu olan makamlara atananların nitelikleri (!) ve görev bilinçleri (!) oldu.

Herkesin çıkarına baktığı, iktidara yaslanan her bireyin kibirli bir serbestiyet duyumsadığı, kural-ahlak-çekince tanımadığı, kendini bilmezlikle birlikte düzeysizliğin doruk yaptığı bir süreçten söz ediyoruz.

Şimdi yaşadıklarımız kepazeliğin, yıkımın ulusal boyutudur. Asıl ufukta görünen kara bulutlar; işin uluslararası alana yayılan etkisidir ve bu boyut daha derin, daha darbeli olacaktır.

Siyasal etnikçilik destekli siyasal dincilik, ülkeyi içinde yaşayan insanları ile birlikte uçuruma sürüklemiş; toplum, bu yalın gerçeği yaşayarak deneyimlemiştir.

Cumhuriyetimiz, bağımsızlığa, halka ve akla dayanan temellere dayanmaktadır. Hiç kuşkusuz, bu tarihsel kalıt yeniden devlet yönetimine egemen olacaktır.

Bu saptamanın ilk ipuçları yapılan çeşitli anketlere de yansımaktadır. Toplum, liderlerinin söylemleri ve kamuoyuna yansıyan tutumlarıyla Cumhuriyet ilkelerine sahip çıkan iki ayrı siyasal çizgideki partiyi; YENİ Parti ile İYİ Parti’yi öncelemektedir.

Bu demektir ki son çeyrek yüzyılda karşıdevrimci kadroların yarattığı büyük yıkım karşısında Cumhuriyeti onarma görevini, yurttaşlar, ilk genel seçimlerde ağırlıklı olarak bu iki partiye verecektir.