‘Mizah duygusu çok yüksek bir toplum olduğumuza yürekten inanıyorum’

Oyuncu olmaya çok küçük yaşta karar verenlerden. Komediden drama, sinemadan tiyatroya uzanan kariyer yolculuğunda hep farklı karakterlerde izledik onu. Öner Erkan bugünlerde ‘Kayıp El’le seyirci karşısında. Erkan’la yeni oyununu ve sahne tutkusunu konuşmak üzere buluştuk.

Haberlerimizi Google’da Takip Edin

Gelişmelerden anında haberdar olun.

Google’da tercih edilen
kaynak olarak ekleyin

Haberin Devamı

Hayatının tam 27 yılını kayıp sol elini arayarak geçirmiş bir adam Carmichael. Çocukluğunda kaybettiği elinin peşinde yıllardır Amerika’yı dolaşırken, onu bulduğuna inandırıldığı bir otel odasında beklenmedik olayların içine sürükleniyor. Martin McDonagh’ın kaleme aldığı kara komedi ‘Kayıp El’ insanın kaybettikleriyle kurduğu ilişkiyi, yalnızlığı ve arayışı absürt bir hikâye üzerinden ele alıyor. Oyunda Carmichael’a hayat veren Öner Erkan yeni oyununa, Berlin’deki hayatına ve mizaha dair sorularımızı yanıtladı. 

◊‘Kayıp El’le yeniden tiyatro seyircisiyle buluşuyorsunuz. Bu projede olma kararınızı neler etkiledi?

Bana bir oyun teklif edildiğinde önce metinle ilgileniyorum. Metin hoşuma giderse, oynayabileceğimi ve bir yerinden onun derdine omuz verebileceğimi düşünürsem projeye yoğunlaşıyorum. ‘Kayıp El’de de yapım ekibimizin, yönetmenimiz Vahap Şahin’in, oyuncu arkadaşlarım Mustafa Elikoğlu, Muzaffer Aksoy ve Ilgın Çakır’ın meselelere aynı perspektiften baktığını gördükten sonra yola koyulduk.

Haberin Devamı

◊Oyunda 27 yıldır kayıp olan elini arayan bir adamın hikâyesini izliyoruz. Sizce insan bir kaybın peşinden gitmeyi ne zaman bırakır?

Bu herkesin kendi koşuluna göre değişecek bir şeydir muhtemelen. Kimisi bir şeyi kaybettiğini fark etmeyebilir. Kimisi de karakterde olduğu gibi yıllarca onu arayabilir. Oyunda da yazarın seyirciyi ortada bıraktığı bir durum söz konusu: Burada gerçek bir kayıptan söz ediyor muyuz? O kayıp duygusu, seyircinin algıladığı her türlü metafora dönüşebilecek ve kendisinde uyandırdığı duyguya göre yaklaşabileceği bir şekilde yazılmış gibi geliyor bana.

◊Bu arayışın aradığını bulduğunda sona erip ermeyeceği de bir başka soru...

Bana kalırsa oyun bunun kesin bir cevabını vermiyor. Yalnızca şu soruyu soruyor: Aradığımız şeyi gerçekten bulsak hayatımızda ne değişir? İnsan geçmişte yaptığı hatalara dönüp baktığında o zamanlar genç ya da deneyimsiz olduğunu söyleyebiliyor. Ama 10 yıl sonra bugüne baktığımızda aynı şeyleri söylemeyecek miyiz? Kaybettiğimiz şeyi geri kazanmak her şeyi çözmeyebilir. Önemli olan geçmişte neyi kaybettiğimizden çok, bugün ne yaptığımız. Oyun da biraz bunu sorguluyor.

Haberin Devamı

◊‘Kayıp El’ bir kara komedi. Bir izleyici olarak bana bu türde dengeyi kurmak ve seyirciye geçirebilmek zor gibi görünüyor. Çok da tercih edilen bir tür değil sanırım...

Hayata, ölüme, gülünebilecek karanlık meselelere bakışımızın henüz tam olarak gelişmediğini düşünüyorum. Oysa hayatla başa çıkmanın en iyi yollarından biri gülmek. Mizahın her şeyle dalga geçebilme gücü var. Bence biz de şu anda kültürel anlamda böyle bir arayış içindeyiz. Ama mizah duygusu çok yüksek bir toplum olduğumuza yürekten inanıyorum. Bu mizahın farklı biçimleri var ve kara komedi de zamanla kendine daha fazla yer bulacaktır.

◊Mizah hayatınızda sizin için çok önemli diye yorumluyorum...

Haberin Devamı

Şanslı bir insanım. Çok komik, mizahşor arkadaşlarım var. Ben de onların yanında dinleyici olarak bunun balını emiyorum diyeyim.

◊Bir süre önce Berlin’e taşındınız bildiğim kadarıyla. İstanbul’a sık sık gidip geliyor musunuz?

Evet. Oyun da iyi, güzel bir vesile oldu. İki tarafta birden bir şeyler yapmaya çalışıyorum.

‘Düzenli antrenman gerek’

◊Almanya’da oyunculuk dersleri veriyorsunuz sanırım...

Şu an orada aktif bir oyun yok. Arada bir doğaçlama ekibiyle gösteri yapıyoruz: Berlin Oyun Stüdyosu. Onun dışında uyarladığım bir öykü var. Onun provaları olacak.

◊Oyunculuk pratikleri açısından Almanya’yla Türkiye’yi karşılaştırma şansınız oldu mu?

Haberin Devamı

Gözlemlediğim kadarıyla çok disiplinli, kondisyonlu, meraklı ve donanımlılar. Bizdeyse oyun öncesinde ısınma hareketleri yaptığınızda büyüklerinizden bunu küçümseyen tepkiler alabiliyorsunuz. Elbette herkes böyle değil ama bizde bu konuda biraz rahatlık var. Oysa oyunculukta da bir sporcu gibi düzenli olarak antrenman yapmanız, kondisyonunuzu geliştirmeniz gerekiyor. Bu anlamda ciddi bir disiplin farkı olduğuna inanıyorum.

◊Berlin’de yaşayan bir arkadaşım, gündelik insan ilişkilerinde mizahın eksikliğini hissettiğini de anlatıyor. Siz de mizahı önemseyen biri olarak bu anlamda zorlanıyor musunuz?

Almanlarla henüz o kadar fazla iletişim kuramıyorum ama Alman dizilerine, komedi filmlerine bakıyorum da... Hem coğrafyanın hem kültürlerinin getirdiği bir disiplin, bir mantık anlayışı var. Biraz katı ve doğrudan bir yaklaşımları olduğunu düşünüyorum. Mizahları da bundan etkileniyor.

Haberin Devamı

◊Almanca öğrenmeye başladınız mı?

Başladım ama bir türlü ilerletemedim. Çünkü saatleri öğrenmek bile iki günümü aldı. Ama Almancayı mutlaka öğrenmek, en azından anlayabilmek istiyorum.

‘Sosyal medyayı bilmiyorum’

◊Oyunculuğu oldukça erken bir yaşta seçmişsiniz…

Aslında her çocuk oyun oynamayı sever, kendini oyunla ifade eder. Ama bir süre sonra oyun, çocuğun elinden yavaş yavaş alınır; yerine sınavlar, dersler, başarılı olma kaygısı konur. Benim şansım, lisedeki edebiyat öğretmenim Ahmet Ordu ve rahmetli eniştem Güner Sernikli gibi insanların hayatımda olmasıydı. Onların da sayesinde oyun oynama halini sürdürebildim. Sonra bunun eğitimini almaya karar verdim ve oyunculuğu kendimi ifade etme biçimi olarak seçtim.

◊ Bu seçiminizin ardındaki temel duygu neydi sizce?

Aslında bir kaçış duygusuydu. Çocuklar oyun oynarken gündelik hayatın gerçeklerinden, sıkıntılarından ve üzerindeki baskılardan bir süreliğine uzaklaşabiliyor. Benim için de oyunculuk, başlangıçta çocukken oyun oynayarak bulduğum o kaçış alanını sürdürmenin bir yoluydu. Artık bunu yalnızca bir kaçış olarak görmüyor; gerçeklerle başka türlü yüzleşmenin, onlarla dalga geçebilmenin de bir yolu olarak yorumluyorum.

◊ Sizi sosyal medyada çok görmüyoruz...

Vallahi hiç bilmiyorum sosyal medyayı. ‘Aktif olmalıyım’ diye bir şey düşünmüyorum. İçimden bir şey geldiği zaman ya da işlerimle ilgili paylaşım yapıyorum.