Brusselse Liga voor geestelijke gezondheidszorg verzet zich tegen woonstbetredingen

Het federale parlement moet zich op 5 november uitspreken over het wetsontwerp inzake woonstbetredingen. Via die regeling zou de Dienst Vreemdelingenzaken toestemming kunnen vragen aan een onderzoeksrechter om samen met de politie een privéwoning te betreden om sans-papiers tegen wie een uitzettingsbevel is uitgevaardigd aan te houden, indien die weigert hieraan gevolg te geven en een gevaar vormt voor de nationale veiligheid en de openbare orde.

Dit omstreden project is meermaals gewijzigd, onder meer wat betreft de aanwezigheid van kinderen tijdens de operatie. In dat geval kan de onderzoeksrechter voorzien in "multidisciplinaire begeleiding". Volgens de Liga blijkt dat deze begeleiding inhoudt dat een professional uit de geestelijke gezondheidszorg deelneemt aan het huisbezoek of achteraf ingrijpt om trauma bij kinderen te voorkomen.

Onaanvaardbaar

De ondertekenaars van de open brief vinden deze bepalingen "onaanvaardbaar“, omdat ze haaks staan op het verband tussen geestelijke gezondheid, emotionele banden en huisvesting, de taken van de professionals in de sector verdoezelen en verdraaien, en "in strijd zijn met de ethische en deontologische beginselen van deze beroepen“.

Ze wijzen erop dat de geestelijke gezondheid van een kind vooral samenhangt met de hechting aan de mensen om hen heen.

“Het binnendringen van de politie in de gezinssfeer om een naaste te laten ‘verdwijnen’ vernietigt het vertrouwen van kinderen in de stabiliteit van hun basisgezin. Het plaatst hen juist in een realiteit van onveiligheid en onvoorspelbaarheid die hun vermogen aantast om vertrouwen te stellen in de volwassenen om hen heen en om een veilig beeld van relaties en gevoelens op te bouwen”, aldus de Liga. Het wetsvoorstel dreigt dus op lange termijn gevolgen te hebben voor de betrokken kinderen.

Vermenging

De Liga vraagt zich ook af of een professional in de geestelijke gezondheidszorg zijn werk wel naar behoren kan doen als hij deelneemt aan de procedure die het trauma veroorzaakt bij het kind waarvoor hij moet zorgen. "Op welk moment houdt de psycholoog op in dienst te staan van het kind en wordt hij een middel om een procedure te vergemakkelijken die aan het kind wordt opgelegd? Loopt hij, door betrokken te zijn bij iets dat de geestelijke gezondheid schaadt, niet het risico het hele zorgstelsel in diskrediet te brengen en daarmee een vertrouwensbreuk te veroorzaken tussen het kind, de familie en de zorgverleners?”

"Door de beroepen in de geestelijke gezondheidszorg af te leiden van hun grondbeginselen – zorg, universaliteit en respect voor de privacy van personen – worden zij medeplichtig aan maatregelen die discriminerend en gevaarlijk zijn voor onze democratie. Ons antwoord is eenvoudig: nee”, concludeert de Liga.