Vrouwenvoetbal is big business, maar veel speelsters 'bijten nog op een houtje'

Het vrouwenvoetbal is hard op weg een miljardenindustrie te worden. Alleen niet overal, en niet iedereen profiteert ervan. In de meeste landen en competities verdienen veel speelsters nog steeds relatief weinig, hebben ze vaak korte, onzekere contracten en daardoor kampen ze met toenemende psychische druk.

Dat blijkt uit een wereldwijd onderzoek(opent in nieuw venster) van spelersvakbond Fifpro onder ruim 800 voetbalsters. Daarin komt onder andere naar voren dat van de speelsters die overwegen te stoppen met voetbal, 59 procent dat doet uit financiële overwegingen, en 46 procent vanwege mentale druk.

"Vrouwenvoetbal gaat in rap tempo het mannenvoetbal achterna", vertelt Tessel Middag. "Het grote geld regeert, maar voor mij is dat niet de essentie van onze sport. Die moet inclusief zijn en niet alleen voor the lucky few, een paar gelukkigen", zegt de voormalig Oranje-international, recent gestopt als prof na haar derde kruisbandblessure.

Middag (33) herkent veel in de belangrijkste uitkomsten van het onderzoek van Fifpro, dat zich uitstrekte over de afgelopen tien jaar.

"Vooral in het verschil tussen de 5 procent die de top vormt en de 95 procent daaronder. Sponsors richten zich heel erg op die 5 procent. De internationale toernooien groeien in alles, maar de nationale competities blijven, op die in Engeland en de VS na, achter."

Middag maakte de top zelf mee bij het Nederlands elftal en bij Manchester City. "Ik dacht: hier gebeurt het. Hier wordt het meeste geïnvesteerd. Hier krijgen we van alle professionele voetbalsters de meeste aandacht en geld. Maar toen ik geblesseerd raakte, heb ik ook de andere kant ervaren. Die had ik ook al meegemaakt toen ik nog in Nederland voetbalde en niet genoeg verdiende om van te leven."

De bevindingen uit het onderzoek baren Middag zorgen. "Enerzijds zie je die enorme groei in marktwaarde rond de nationale teams, vooral bij de grote toernooien. Anderzijds is er een hele grote groep speelsters die net niet goed genoeg is voor de nationale ploeg en echt op een houtje moet bijten. Dat verschil wordt alleen maar groter."

Fifpro rekende uit dat sinds 2017 het maandsalaris van een profvoetbalster is verdrievoudigd naar gemiddeld 2.320 euro. Op het oog een flinke groei, maar zegt Middag, die voor clubs in Nederland, Engeland, Italië, Schotland en Nieuw-Zeeland uitkwam: "Het geeft een vertekend beeld. Als je de grootverdieners uit Engeland en de VS niet meetelt, verdienen de meeste speelsters maar 1.490 euro per maand, onder het minimumloon. En op het continent Afrika is het zelfs maar 430 euro. De verschillen zijn enorm."

Spelersvakbond Fifpro zag in het onderzoek nog iets opvallends: sinds 2027 is de gemiddelde contractduur toegenomen van één jaar naar 19 maanden, maar veel speelsters hebben nog steeds te maken met periodes zonder gegarandeerd inkomen. Slechts twee derde van de speelsters krijgt jaarlijks de volledige twaalf maanden betaald.

Begrijpelijk dat voetbalsters naast hun sport een andere manier zoeken om aan inkomen te komen, of er een studie naast doen om maatschappelijk beter voorbereid te zijn.

Zo studeert Ajax-speelster Nurija van Schoonhoven biologie aan de Universiteit van Utrecht, volgt Feyenoord-keepster Claire Dinkla de hbo-studie Voeding en Diëtetiek via afstandsonderwijs en werkt sc Heerenveen-speelster Ana Nassette als huishoudelijke hulp bij ouderen. "Ik kan niet van het voetbal leven", zegt Nassette. "Ik vind dat we, voor het aantal uren dat we op het veld staan, ook betaald moeten worden."

Doordat er voor velen geen vangnet is, stoppen speelsters noodgedwongen eerder, zoals Tess van der Flier in 2025. Het jaar ervoor was ze nog keepster bij PEC Zwolle én gymdocent, maar ze raakte geblesseerd. "Ik heb een eigen huis met een hypotheek. Het voetbal dekt gewoon niet alle lasten", vertelde ze in 2024 aan NOS Sport.

Een andere opvallende bevinding uit het onderzoek is de mentale druk. Alex Culvin, directeur vrouwenvoetbal bij FIFPRO, licht toe: "In interviews zeggen spelers dat de groei van de sport nieuwe stress met zich meebrengt, waaronder een hogere werkdruk en online agressie. Clubs zijn hier niet goed op voorbereid."

Over de 46 procent die stopt vanwege psychische druk zegt Middag: "Schrijnend om te lezen dat veel speelsters geen toegang hebben tot mentale hulp. Mijn oproep aan voetbalsters: sluit je aan bij een vakbond, want als de club niet de juiste voorzieningen heeft, kan je daar nog steun halen."

Middag is al tien jaar betrokken bij Common Goal, een non-profitorganisatie die in aanloop naar het WK 2027 de campagne 'raise the floor' is gestart. "Je ziet dat het salarisplafond omhoog gaat, maar alleen voor een klein deel. De vloer, de bodem, moet ook omhoog. Anders houd je te veel speelsters met problemen. Wil je het vrouwenvoetbal verder ontwikkelen, dan moet dat in alle geledingen gebeuren."