Afrikaanse mijnbouwsector streeft naar industriële groei ondanks energietekorten

• Afrikaanse regeringen eisen lokale smeltinstallaties om meer waarde uit hun delfstoffen te halen.
• Een onbetrouwbare elektriciteitsvoorziening blijft de grootste belemmering voor de industrialisering van grondstofrijke landen.
• Succes vereist een synergie van stabiele stroomvoorziening, voorspelbaar beleid en grootschalig kapitaal.

Afrikaanse regeringen oefenen steeds meer druk uit op mijnbouwbedrijven om lokale smelt- en raffinagefaciliteiten op te zetten om de economische voordelen van hun natuurlijke hulpbronnen te maximaliseren. Dat schrijft Reuters.

Onbetrouwbare elektriciteitsvoorziening

Hoewel die verschuiving naar binnenlandse verwerking de belangstelling wekt van grote financiers, zoals de Africa Finance Corporation en de Amerikaanse International Development Finance Corporation, blijft het gebrek aan betaalbare en consistente elektriciteit een cruciale belemmering.

Industriële ambities van Guinee

Guinee is een schoolvoorbeeld van die industriële ambitie. Het land heeft Australië ingehaald als grootste producent en exporteur van bauxiet en richt zich nu vooral op de productie van aluminiumoxide en aluminium.

De regering streeft ernaar om tegen 2030 5 aluminiumoxidefabrieken operationeel te hebben, met een geplande jaarlijkse productie van 7 tot 8 miljoen ton. Om dit te bereiken, bieden ambtenaren belastingvoordelen en mijnbouwconcessies aan investeerders die zich verbinden tot de aanleg van spoorwegen en de bouw van verwerkingsfabrieken.

In tegenstelling tot het strikte verbod van Indonesië op de export van ruw nikkel, overweegt Guinee volumebeperkingen op bauxiet om de marktprijzen op peil te houden en tegelijkertijd ontwikkelaars te sturen naar downstream-productie, waaronder fabrieken voor ijzerertspellets en staalfabrieken.

Kloof energie-infrastructuur

De energie-infrastructuur van Guinee is momenteel echter ontoereikend voor een dergelijke uitbreiding. Met een opwekkingscapaciteit van ongeveer 1.000 MW, voornamelijk afkomstig uit waterkracht, kampt het land met seizoensgebonden tekorten, waardoor tijdens droge periodes import nodig is.

Om zijn industriële doelstellingen te ondersteunen, schat Guinee de behoefte op tussen de 5.000 en 10.000 MW. Bijgevolg staat de regering open voor diverse energiebronnen, waaronder kernenergie, gas en geïmporteerde steenkool, om een stabiele stroomvoorziening te waarborgen.

Lessen uit regionale mislukkingen

De risico’s van energie-instabiliteit zijn duidelijk zichtbaar in Zuid-Afrika, waar de ferrochroomindustrie is ingestort. Hoge elektriciteitskosten – die sinds 2008 bijna vertienvoudigd zijn – hebben het merendeel van de 66 smelterijen in het land gedwongen te sluiten.

Door die volatiliteit kon China de markt domineren door enorme verwerkingscapaciteit te combineren met goedkope stroom, ondanks het feit dat Zuid-Afrika het grootste deel van de wereldwijde chroomreserves bezit. Ook in Mozambique een aluminiumfabriek zijn activiteiten opschorten na een door droogte veroorzaakt stroomtekort.

Holistische benadering van industrialisatie

Deskundigen benadrukken dat industrialisatie een holistische aanpak vereist. De Egyptische viceminister voor strategische industrieën merkt op dat succes afhangt van vier onderling samenhangende factoren: consistente stroomvoorziening, een stabiele aanvoer van grondstoffen, voorspelbaar overheidsbeleid en gegarandeerde afnemers.

Aangezien raffinageprojecten bovendien miljarden dollars aan initiële investeringen vereisen, is het aantrekken van grootschalig kapitaal net zo essentieel als het oplossen van de energiecrisis om de ruwe mineralen van Afrika om te zetten in hoogwaardige eindproducten.

(at)

Wil je meer energienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Energy Insider-nieuwsbrief

Volg Business AM ook op Google Nieuws

Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!