Po dwóch stronach dramatu. Dlaczego sąd uniewinnił przyjaciela Olewnika
Miał zlecić porwanie, a potem zacierać ślady i donosić, co dzieje się w domu Olewników. Prokuratura opisała Jacka Krupińskiego jako człowieka, który zdradził swojego przyjaciela. Sąd w Płocku go uniewinnił, choć sam pisze o "licznych niejasnościach". Wirtualna Polska dotarła do uzasadnienia wyroku. Ujawniamy, dlaczego wersja prokuratury się rozsypała i jakie pytania wciąż pozostają bez odpowiedzi.
- Sąd Okręgowy w Płocku uniewinnił Jacka Krupińskiego, bo uznał, że prokuratura nie przedstawiła dowodów, które potwierdzałyby jego udział w porwaniu Krzysztofa Olewnika.
- Poszlaki wskazane przez śledczych – m.in. uchylone drzwi, spalone BMW i informacje przekazywane porywaczom – nie ułożyły się, zdaniem sądu, w spójny łańcuch dowodów.
- Sąd zakwestionował tezę, że Krupiński zlecił porwanie dla pieniędzy. Nie wykazano, by w Krup-Stalu doszło do nieprawidłowości, które miałby ukrywać, ani że wiedział o planach biznesowych Krzysztofa dotyczących odsunięcia go od wspólnych przedsięwzięć.
- Telefon Krzysztofa, którego duplikat miał Krupiński, oraz jego niespójne wyjaśnienia wzbudzały wątpliwości. Sąd uznał jednak, że same wątpliwości nie dowodzą winy.
- W uzasadnieniu sąd wskazał też na liczne niejasności i dopuścił możliwość, że w otoczeniu rodziny działały inne osoby. Nie ustalił jednak, kto mógł pomagać porywaczom.
- Wyrok jest nieprawomocny. Ewentualną apelację rozpatrzy Sąd Apelacyjny w Warszawie.
Krew na ścianie
W salonie nowego, jeszcze niewykończonego domu przy ul. Płockiej w Drobinie trwa szarpanina. Czterech zamaskowanych mężczyzn w rękawiczkach weszło tu kilka minut wcześniej przez uchylone drzwi od strony basenu.
Jest 27 października 2001 r. Dochodzi pierwsza w nocy.
25-letni Krzysztof Olewnik wyswobadza się na chwilę i dopada do telefonu stacjonarnego. Wybiera numer rodziców. Połączenie trwa pięć sekund, co ustalił później operator, ale w domu ojca nikt go nie słyszy.
WIDEO
Wyroki, gangi i paserstwo. Baczyński ujawnia mroczną stronę MMA:
WIDEO
Jeden z napastników wyrywa kabel ze ściany, a potem uderza Krzysztofa kolbą pistoletu. Krew z rozciętej głowy porywacze wycierają z rękawiczek o ścianę.
To, co dzieje się dalej, śledczy odtwarzają minuta po minucie. Jeden z porywaczy biegnie po Poloneza, ale jadąc bez świateł, wpada do rowu i urywa tłumik. Krzysztof jeszcze raz się wyrywa i ucieka głównymi drzwiami, wołając o pomoc – nikt z sąsiadów go nie słyszy.
Porywacze wciągają go z powrotem do domu. Nie chcą ryzykować jazdy uszkodzonym polonezem, więc biorą stojące przed domem srebrne BMW. Krzysztof ląduje na podłodze pod tylną kanapą. Nad ranem maszynista pociągu z Łowicza do Łodzi zgłasza płonący samochód przy torach pod Głownem. To właśnie to BMW.
Przez kolejne dwa lata porywacze przetrzymują Krzysztofa w betonowej studni głębokiej na dwa metry, zakrytej metalowym wiekiem. Na szyję zakładają mu łańcuch, cały czas faszerują lekami psychotropowymi, torturują.
Początkowo wydaje się, że chodzi tylko o pieniądze. Krzysztof jest synem Włodzimierza Olewnika, bogatego przedsiębiorcy z Płocka zajmującego się przetwórstwem mięsnym.
Do rodziny faktycznie trafiają wiadomości z żądaniami okupu – w tym nagrania, na których Krzysztof odczytuje podyktowane mu teksty. Bliscy wielokrotnie jeżdżą z pieniędzmi w miejsca wskazane przez porywaczy, ale przez długi czas nikt ich nie odbiera.
Okup w wysokości 300 tys. euro udaje się przekazać dopiero w lipcu 2003 r. Młody biznesmen nie wraca jednak do domu. We wrześniu porywacze mordują Krzysztofa i zakopują jego ciało w lesie. Policja znajduje je w 2006 r.
Rok później o udział w uprowadzeniu i zabójstwie śledczy oskarżają 13 osób, w tym bezpośredniego organizatora porwania – gangstera Wojciecha Franiewskiego i jego pomocników – Sławomira Kościuka i Roberta Pazika.
Niedługo potem wszyscy trzej zostają znalezieni martwi w celach. Z ustaleń prokuratury wynika, że popełnili samobójstwa. Franiewski nie doczekał nawet procesu. Razem z nimi pogrzebana została duża część wiedzy o tym, jak naprawdę doszło do porwania.
Rodzina od początku była przekonana, że w procesie osądzono tylko część winnych. Włodzimierz Olewnik stwierdził wprost: na ławie oskarżonych zabrakło decydentów.
Człowiek po obu stronach dramatu
Jacek Krupiński był najbliższym przyjacielem Krzysztofa i jego wspólnikiem w handlującej stalą spółce Krup-Stal. Wymieniali się nawet samochodami – w noc porwania przed domem Krzysztofa stało BMW należące do Krupińskiego. Porywacze wykorzystali je do wywiezienia Olewnika.
Krupiński był na przyjęciu, jakie kilka godzin wcześniej odbyło się w tym domu. Krzysztof odwiózł go jako pierwszego z gości – około godz. 23. Zdaniem prokuratury, przed wyjściem Krupiński niepostrzeżenie uchylił drzwi od strony basenu, umożliwiając napastnikom ciche wejście.
To do niego, jako pierwszego, zadzwonił zaniepokojony Włodzimierz Olewnik, gdy rankiem nie mógł się dodzwonić do syna. Krupiński obiecał, że zaraz pojedzie do Krzysztofa. Potem oddzwonił do Olewnika i powiedział, że coś musiało się stać. Następnie dwa razy zadzwonił na policyjny numer alarmowy.
Ojciec i szwagier Krzysztofa zapamiętali Krupińskiego z tamtego ranka siedzącego pod ścianą domu, z rękami zasłaniającymi twarz. Później opisali jego zachowanie jako "dziwne i niestosowne". Sąd odpowiedział na to stanowczo: nie istnieje wzorzec "stosownego" zachowania kogoś, komu właśnie porwano najbliższego przyjaciela. A ta ocena padła, gdy relacje Krupińskiego z Olewnikami były już bardzo złe.
Początkowo Krupiński znajdował się blisko rodziny. W pierwszych tygodniach po porwaniu siedział przy stole, przy którym planowano kolejne kroki, jeździł na polecenie porywaczy z okupem, odbierał ich listy. W wersji przyjętej przez śledczych jego obecność miała ukryty sens: był związany z porywaczami i mógł im przekazywać informacje wprost z otoczenia rodziny.
W lutym 2009 r. Krupiński po raz pierwszy został przesłuchany w charakterze podejrzanego i na pół roku trafił do aresztu. Akt oskarżenia, przygotowany przez krakowski oddział Prokuratury Krajowej, trafił do sądu dopiero dwanaście lat później, w 2021 r.
Według śledczych to Krupiński zlecił porwanie z pobudek finansowych. Podał porywaczom informacje o domu i zabezpieczeniach samochodu, zostawił im uchylone drzwi, a potem miesiącami donosił, co dzieje się w domu Olewników.
Krupiński nie przyznawał się do winy. Zarzuty nazwał absurdalnymi.
Największy kłopot polegał na tym, że na poparcie swoich tez prokuratura nie miała bezpośredniego dowodu. Nie było nagrania, przelewu, wiadomości ani wiarygodnego świadka, który widziałby Krupińskiego z porywaczami. Były za to okoliczności, które osobno niczego nie przesądzały, ale razem miały się układać w obraz winy.
W czerwcu 2025 r. płocki sąd okręgowy uznał jednak, że było inaczej. Teraz na prawie sześciuset stronach opisał z detalami, dlaczego poszlaki wskazane przez śledczych nie ułożyły się w nieprzerwany łańcuch.
Wirtualna Polska zapoznała się z uzasadnieniem wyroku, które dopiero w zeszłym tygodniu zostało rozesłane do stron postępowania. Wyjaśniamy krok po kroku, dlaczego sąd I instancji uniewinnił Jacka Krupińskiego.
Noc w kukurydzy
Wieczorem 26 października 2001 r. Wojciech Franiewski i trzech jego ludzi przyjechali do Drobina polonezem na kradzionych tablicach. Na miejscu okazało się, że w domu Krzysztofa trwa przyjęcie, a wśród gości są policjanci z Płocka. Franiewski o imprezie nie wiedział.
Porywacze schowali się w polu kukurydzy naprzeciwko domu i czekali kilka godzin, nie wiedząc, kiedy goście wyjdą i czy ktoś nie zostanie na noc. Gdy Krzysztof wyjechał rozwozić znajomych, nie mieli nawet pewności, czy i kiedy wróci. Krupiński, odwieziony jako pierwszy, też nie mógł tego wiedzieć.
W związku z tym kluczowe pytanie brzmi: jeśli Krupiński był wspólnikiem porywaczy, to dlaczego nie powiedział im o przyjęciu? Wiedział o nim wcześniej, znał listę gości, zdawał sobie sprawę z tego, że będą policjanci. Wystarczyło przesunąć termin.
Tymczasem – pisze sędzia – "Wojciech Franiewski siedział w kukurydzy, narażając się na to, że może zostać w każdej chwili ujawniony, nie wiedząc, jak długo będzie tam czekał".
Uchylone drzwi
Uchylone drzwi od basenu były jednym z filarów oskarżenia. Według śledczych – jak już wspominaliśmy – to Krupiński niepostrzeżenie miał je otworzyć przed wyjściem. Na dowód prokuratura miała tylko jeden argument: spośród gości jedynie on miał motyw. A to, zdaniem sądu, za mało. Nie ustalono nawet, kiedy drzwi zostały otwarte, a przecież Krupiński nie wychodził z domu jako ostatni.
Tego wieczoru drzwi zresztą sprawdzano. Pracownik Olewnika zapewniał przed wyjściem, że pozamykał wszystkie, co potwierdzali też inni świadkowie. Rano okazało się, że drzwi od basenu były tylko przymknięte, z klamką ustawioną jak przy zamkniętych – z daleka mogły więc wyglądać na zamknięte. Uchylić mógł je jednak którykolwiek z gości, sam Krzysztof albo ktoś inny, kto miał dostęp do domu.
Żeby obciążyć tym Krupińskiego, trzeba było wykazać, że to on celowo je otworzył i wiedział o planowanym napadzie. Tego – jak pisze sąd – nie dowiedziono.
Jest jeszcze nagranie z 4 listopada 2001 r., które w uzasadnieniu brzmi jak puenta. Uwięziony Krzysztof, odczytując tekst napisany przez Franiewskiego, mówi na nim do rodziny: "zastanawiają mnie te drzwi otwarte w moim domu (…) kto to otworzył przed wyjściem naszym, nie wiem, było nas tyle osób".
Sąd pyta więc, po co porywacze, mający rzekomo w najbliższym otoczeniu rodziny wtyczkę, która miała im służyć przez kolejne miesiące, mieliby kilka dni po porwaniu kazać ofierze publicznie zastanawiać się, kto zostawił otwarte drzwi?
To byłaby – pisze sędzia – "oczywista podpowiedź dla organów ścigania, ale i dla członków rodziny, by tego wspólnika szukać". Takie zagranie byłoby "nieracjonalne i pozbawione logiki".
Zlecenie, które przyszło za późno
Prokuratura uznała, że Krupiński zlecił porwanie między 12 a 26 października 2001 r. Sęk w tym, że z prawomocnego wyroku z roku 2008 – przytoczonego zresztą w samym akcie oskarżenia – wynika, że to Franiewski wybrał Krzysztofa na ofiarę, a plany porwania istniały już latem 2001 r. Członkowie grupy od miesięcy obserwowali dom, a według jednego z nich wcześniej podjęli nawet próbę uprowadzenia.
"Oskarżony Jacek Krupiński nie mógł więc wydać polecenia uprowadzenia Krzysztofa niespełna dwa tygodnie przed tym zdarzeniem" – stwierdził sąd. Nie wskazano też żadnej rozmowy, spotkania ani przekazania pieniędzy, które można by uznać za zlecenie.
Podobnie było z rzekomym przekazaniem wiedzy o domu: dwaj członkowie grupy (pochodzący z Drobina) robili rozpoznanie posesji od lata. Jeden z mieszkańców miasteczka zeznał zresztą, że przed porwaniem "bardzo interesowali się rozmieszczeniem" nowego domu Krzysztofa – i że mówił o tym rodzinie już w listopadzie 2001 r.
W domu trwały też prace wykończeniowe, kręcili się po nim hydraulicy i elektrycy, a brama wjazdowa była od dawna zepsuta. Wiedzę o rozkładzie pomieszczeń i braku alarmu mógł – świadomie lub nie – przekazać też ktoś z szerszego kręgu znajomych rodziny, niekoniecznie Krupiński.
Brak śladów i zagadka BMW
Około szóstej rano – według prokuratury – Krupiński miał przyjechać do pustego domu przyjaciela, zatrzeć ślady otwarcia drzwi i poruszania się sprawców, a także podrzucić dowód rejestracyjny spalonego BMW.
To ostatnie miało mieć dwojakie znaczenie. Z jednej strony, zdaniem śledczych, Krupiński chciał w ten sposób uzyskać odszkodowanie za auto, a z drugiej zasugerować, że Krzysztof wyjechał sam i tym samym uwiarygodnić fałszywą tezę o "samouprowadzeniu".
Sąd nazwał te wnioski "wyłącznie hipotetycznymi". I znowu rozbił je pytaniami, na które trudno znaleźć odpowiedź.
Po pierwsze: jeśli Krupiński przyjechał usuwać ślady przy drzwiach od basenu, to dlaczego ich po prostu nie zamknął? Przecież zamknięte drzwi nie nasunęłyby nikomu żadnych podejrzeń, a one podczas oględzin wciąż były uchylone.
Po drugie: sprawcy mieli rękawiczki, a na szybach i ramach drzwi nie znaleziono śladów nadających się do identyfikacji, więc nie wiadomo, co dokładnie Krupiński miałby "zacierać". W domu nie zabezpieczono też niczego, co wskazywałoby na usuwanie śladów ani na obecność oskarżonego.
Po trzecie: dowód rejestracyjny leżał w innym miejscu niż to, w którym zwykle go kładziono. Krupiński to miejsce znał. "Logika zdarzeń nakazuje wprost ustalić tezę przeciwną" – pisze sędzia. Dokument najpewniej położył tam ktoś, kto nie wiedział, gdzie jest jego miejsce.
Po czwarte: oskarżyciel posiłkowy przekonywał, że porywacze mieli czas wrócić do Drobina i oddać Krupińskiemu dokument. Według sądu ta wersja jest absurdalna: sprawcy, którzy kilka godzin wcześniej porwali człowieka, mieli wrócić spod Głowna polonezem z urwanym tłumikiem na miejsce przestępstwa, po to tylko, by wspólnik dostał około dwudziestu tysięcy złotych odszkodowania.
Nie było też dowodu, że ktoś w ogóle wywiózł dokument z domu. Argument, że Franiewski nie ryzykowałby jazdy bez dowodu rejestracyjnego, sąd kwituje krótko: gdyby zatrzymała go policja, problemem nie byłby brak dokumentów, tylko człowiek pod tylną kanapą.
Pozostawała jeszcze kwestia samego BMW, które miało nietypowe zabezpieczenie: żeby je uruchomić, trzeba było, trzymając kluczyk w stacyjce, gołą ręką dotknąć jednocześnie trzech miejsc. Prokuratura uznała, że Franiewski musiał dostać w tej sprawie instrukcję od Krupińskiego.
Sąd zauważył jednak, że ta wersja stoi w sprzeczności z zeznaniami jednego z porywaczy, który ze szczegółami opowiedział, jak Franiewski wymusił na Olewniku informację dotyczącą uruchomienia BMW. Zresztą tę wiedzę posiadał nie tylko Krupiński, ale też m.in. Włodzimierz Olewnik, żona Krupińskiego, jeden z pracowników i ludzie z warsztatu. Wniosek sądu: źródła tej wiedzy nie ustalono, a dowodu, że był nim oskarżony, nie ma.
Donosiciel pod okiem policji
Od grudnia 2001 r. porywacze żądali, żeby z okupem jeździł właśnie Krupiński z żoną. Instrukcje dostawał na swój telefon na kartę. Prokuratura twierdziła, że ukrywał ten numer przed policją. Sąd ustalił coś odwrotnego.
Podczas pierwszego wyjazdu z okupem, 4 grudnia, Krupiński w ciągu pół godziny szesnaście razy dzwonił z tego telefonu do policjanta nadzorującego śledztwo, a następnego dnia kolejne sześć razy. A kto ukrywa numer przed policją, nie dzwoni raczej z niego do policji.
Przez cztery miesiące – od grudnia 2001 do marca 2002 r. – policja ten telefon podsłuchiwała. Kontrola wykazała, że służył wyłącznie do rozmów z porywaczami o okupie. Analiza połączeń z jego znanych numerów nie wykazała ani jednego kontaktu z Franiewskim. Nie wyklucza to oczywiście, że Krupiński mógł mieć jeszcze inny, nieznany śledczym telefon. Prokuratura takiego aparatu jednak nie wskazała.
6 stycznia 2002 r. Krupiński znów wiózł okup. Jego telefon logował się wtedy do kilku przekaźników, w tym do oddalonego o około 600 metrów od mieszkania Franiewskiego. Do tych samych przekaźników, w tym samym czasie, logowały się telefony porywaczy. Prokuratura uznała to za obciążającą zbieżność.
Sąd wytłumaczył to prościej: dwaj członkowie grupy zeznali, iż porywacze pilnowali każdego wyjazdu z okupem. Ustawiali się na trasie i liczyli samochody jadące przed kurierem i za nim, żeby wypatrzyć policję, więc siłą rzeczy musieli znajdować się blisko Krupińskiego, który wiózł okup.
Kolejna kwestia dotyczyła mikrofonu i GPS-u, które zostały zamontowane w samochodzie Krupińskiego przez policjantów, by śledzić trasę przewożenia okupu. Gdyby Krupiński był wspólnikiem porywaczy, to mógłby ich o tym uprzedzić, a oni kazaliby mu jechać innym autem. Tak się jednak nie stało.
Nie dowodzi to, że Krupiński nikogo nie ostrzegł, ale dla sądu to kolejny element, który nie pasuje do wersji o wtyczce w otoczeniu rodziny.
Prokuratura miała jeszcze jeden argument z tamtych dni. W kalendarzu Krupińskiego pod datą 28 listopada 2001 r. zapisano numer telefonu porywaczy z dopiskiem "porywacze" – choć porywacze podali ten numer dopiero 4 grudnia. Wyglądało to na dowód, że Krupiński znał go wcześniej.
Sąd przejrzał jednak cały kalendarz z tamtego roku i znalazł kilkanaście wpisów, które nie pasują do kartek, na których je zrobiono: raport kursów walut z 31 marca przypięty pod 28 marca, rozliczenia za cały październik pod 6 października, notatka z 19 listopada pod 18. Sąd wyszedł z założenia, że Krupiński po prostu prowadził kalendarz w sposób chaotyczny.
Motyw, którego nie było
Najważniejsze pytanie, jakie sąd stawiał prokuraturze, dotyczyło motywu. Dlaczego Krupiński miałby zlecić porwanie przyjaciela? Odpowiedź śledczych: dla pieniędzy.
Krupiński miał tracić pozycję w Krup-Stalu, bo od 2000 r. Krzysztof miał w spółce 90 procent udziałów, a on tylko 10. Do tego miał się bać, że ojciec przyjaciela, który uważnie obserwował spółkę, wykryje w niej nieprawidłowości. Porwanie miało w tej wersji odciągnąć uwagę ojca od firmy syna.
Sęk w tym, że nie udało się sprecyzować, jakie dokładnie miały to być nieprawidłowości. Pełnomocnik Włodzimierza Olewnika sugerował, że Krupiński handlował stalą "na lewo", bez faktur i poza księgami, oraz oszukiwał na VAT. Żadnej takiej transakcji nie udało się jednak wykazać.
Głównym świadkiem złej kondycji firmy był handlowiec, któremu Włodzimierz Olewnik polecił przyjrzeć się jej obrotom. Ten uznał, że sukcesy Krup-Stalu były "lekko naciągane". Ale sam przyznał, że był "pracownikiem w terenie", nie miał dostępu do księgowości i oceniał tylko gotówkowe transakcje, które prowadził osobiście. Nielegalny obrót stalą właściwie wykluczył. Sąd zwrócił też uwagę na jego nastawienie: żona handlowca została skazana za przestępstwo, o którym zawiadomił właśnie Krupiński.
Księgowa, zatrudniona w Krup-Stalu z polecenia Włodzimierza Olewnika, zeznała, że co miesiąc raportowała mu stan firmy i że "wszystko było zapięte na ostatni guzik". Kontrola skarbowa, przeprowadzona w 2004 r. za cały rok 2001, wykazała natomiast konieczność dopłaty podatku w wysokości zaledwie 1360 zł.
Nie odnalazła się też dyskietka, którą Krzysztof miał komuś przekazać "na wypadek, gdyby coś mu się stało" – nie wiadomo nawet, co na niej było. Łączenie jej z motywem Krupińskiego sąd nazwał "niczym niepopartym domniemaniem".
Drugim motywem porwania były, według śledczych, maszyny rolnicze. Krzysztof miał planować handel nimi na własną rękę i odsunąć wspólnika od tego biznesu. Siostra Krzysztofa zeznała, że brat zwierzał się jej, iż współpraca z Jackiem "nie do końca mu się układa".
Sąd nie podważył wiarygodności tej rozmowy. Inne dowody pokazują jednak, że na tamtym etapie Krupiński był w nowe przedsięwzięcie mocno zaangażowany. Kilka dni przed porwaniem obaj oglądali nieruchomość pod nową działalność. Razem jeździli po maszyny do Niemiec, faktury wystawiano na Krup-Stal, a za ostatnią maszynę gotówkę zawiózł sam Krupiński.
Reasumując: Krzysztof mógł myśleć o rozstaniu, ale nic nie wskazuje, że Krupiński o tym wiedział albo że coś w tym kierunku się działo.
Ostatni argument sądu wynika z logiki, nie z dowodów. Krup-Stal stał na pieniądzach i poręczeniach Olewników. Porwanie wspólnika groziło spółce destabilizacją i ściągało na nią uwagę śledczych, czyli dokładnie tym, czego miał się obawiać Krupiński. Jeśli rzeczywiście chciał, żeby nikt nie zaglądał do firmy, porwanie było najgorszym możliwym sposobem.
Sąd nie ustalił więc, że firma była zdrowa, a wspólnicy żyli w idealnej zgodzie. Ustalił tylko tyle, że prokuratura nie udowodniła, by Krupiński miał w spółce coś do ukrycia albo coś do zyskania na zniknięciu przyjaciela.
Łańcuch bez ogniw
Pozostałe ogniwa w łańcuchu poszlak rozpadały się podobnie.
Jednym z dowodów miał być notatnik prowadzony przez Włodzimierza Olewnika. Zapisywał w nim informacje, które "wyciekały" z domu do porywaczy i to, kto był obecny, gdy o nich rozmawiano. Na tej podstawie powstała poszlaka, że o wszystkim wiedział tylko Krupiński.
Sąd przeanalizował notatnik wpis po wpisie. Okazało się, że przy stole siedziało więcej osób, część informacji porywacze wydobyli od samego Krzysztofa, z którym Franiewski prowadził długie rozmowy, a część z dokumentów firmowych znalezionych w BMW. Przy jednym z wpisów Włodzimierz Olewnik sam przyznał w sądzie, że powiązanie go z Krupińskim było tylko "czystym założeniem".
Prokuratura miała też świadków, którzy obciążali Krupińskiego. Żaden z nich nie wytrzymał jednak weryfikacji.
Najważniejszy był Piotr S., znajomy Franiewskiego i Kościuka, nazywany w śledztwie "superświadkiem". W 2005 r. zeznał, że przy warszawskim Dworcu Zachodnim słyszał, jak Krupiński negocjuje z Kościukiem cenę stali. Przed sądem nie stanął, bo rok później zmarł. Można więc było tylko porównać jego zeznania z resztą akt i to porównanie wypadło źle.
W tamtym czasie Kościuk był pod obserwacją policji, więc takie spotkanie zostałoby zarejestrowane. Piotr S. był wtedy ciężko chory i właściwie nie wychodził z domu. Żona zeznała, że to, co mówił, "często okazywało się nieprawdziwe". Twierdził też, że jesienią 2003 r. domyślił się, że Krzysztof jest przetrzymywany na działce Franiewskiego, a Krzysztof już wtedy nie żył. Nawet gdyby spotkanie na dworcu się odbyło, dotyczyłoby handlu stalą i to dwa lata po śmierci Krzysztofa. Nie dowodziłoby więc, że Krupiński miał coś wspólnego z porwaniem.
Pozostali świadkowie znali sprawę tylko z drugiej ręki, od współwięźniów. Bogdan K. opowiadał, że ludzie z grupy Franiewskiego mówili w celi, iż porwanie zlecił "przyjaciel Krzysztofa Olewnika". Nie słyszał nazwiska. Dalsze zeznania uzależniał od nadzwyczajnego złagodzenia kary, a najobszerniej zeznawał w 2010 r., gdy o zatrzymaniu Krupińskiego od ponad roku pisały media.
Inny więzień mówił w śledztwie, że współosadzony wymienił imię "Jacek". Przed sądem nie był już tego pewien. W trakcie pierwszego procesu przesłuchano też porywaczy, czyli ludzi, którzy naprawdę wiedzieli, kto brał udział w uprowadzeniu. Żaden z nich nie wskazał Krupińskiego.
Pytania bez odpowiedzi
Uniewinnienie nie oznacza, że w tej sprawie wszystko jest rozstrzygnięte. Wręcz przeciwnie. Sąd sam pisze o "licznych niejasnościach" w zachowaniu oskarżonego i innych osób z otoczenia rodziny. Były one na tyle poważne, że uzasadniały śledztwo i drobiazgową weryfikację każdej z hipotez. Najwięcej wątpliwości wiązało się z telefonem ofiary.
Krzysztof używał numeru firmowego. Umowę z operatorem podpisał Krupiński jako właściciel Krup-Stalu, a jego własny numer różnił się od numeru przyjaciela ostatnią cyfrą. Telefon Krzysztofa spłonął najpewniej razem z BMW pod Głownem. Kilka dni po porwaniu Krupiński podpisał aneks do umowy na ten numer i nie zgłosił, że karta przepadła. 8 listopada poprosił o duplikat, podając jako powód "uszkodzenie z winy abonenta". Nikomu o tym nie powiedział, także rodzinie Krzysztofa.
W połowie listopada dziewczyna Krzysztofa wysłała mu SMS-a. Po kilku dniach dostała raport doręczenia, czyli sygnał, że karta jej chłopaka znów działa w jakimś telefonie. Tak samo było z wiadomością od innej osoby. W tych samych dniach telefon Krupińskiego logował się w Płocku. Sąd uznał za udowodnione, że to on miał duplikat i co jakiś czas włączał oraz wyłączał aparat. Numer utrzymywał do końca 2002 r.
Prokuratura widziała w tym trzy rzeczy: kanał kontaktu z porywaczami, sposób kontrolowania wiadomości przychodzących do Krzysztofa i próbę stworzenia wrażenia, że porwany żyje własnym życiem.
Sąd sprawdził, co faktycznie pokazują bilingi. Z tego numeru Krupiński łączył się wyłącznie z kontrahentami firmy, a z porywaczami ani razu. Dane z sieci pokazują, że telefon był włączony i w czyimś zasięgu. Nie pokazują, kto go trzymał w ręce ani po co. Żeby ta zbieżność obciążała oskarżonego, potrzebny byłby niezależny dowód: świadek, zapis, wiadomość. Tego zabrakło.
Podobnie było z wyjaśnieniami Krupińskiego. Najsłabiej wypadają te dotyczące poranka po porwaniu. Sąd określił je jako "dość chaotyczne" i "niewyjaśniające wszystkiego". Wytknął w nich "labilność", "niestanowczość" i "niekonsekwencję". W trakcie procesu Krupiński musiał się tłumaczyć ze sprzeczności między kolejnymi wersjami. Według sądu nie dążył do wyjaśnienia wszystkich wątpliwości, a kilka razy prezentował postawę arogancką.
Tu dochodzimy do sedna. Jak zauważył sąd – chaotyczne wyjaśnienia nie są dowodem winy. Oskarżony nie musi niczego tłumaczyć, a nawet może mówić nieprawdę. Jego wyjaśnienia można podważyć tylko dowodami, które im przeczą.
Sąd stwierdził, że obrona oparta nawet na nieprawdziwych wyjaśnieniach, jeśli prokurator jej nie obali, "prowadzić musi do uniewinnienia". A prokuratura, mimo ponad 400 tomów akt, takich dowodów nie przedstawiła. Według sądu zgromadzony materiał dopuszcza kilka różnych wersji wydarzeń, także takich, w których rolę odgrywały inne osoby.
Pytanie, kto z otoczenia rodziny pomagał porywaczom i czy w ogóle ktoś taki był, pozostaje bez odpowiedzi. Franiewski chwalił się wspólnikom, że ma informacje z domu Olewników, ale nigdy nie zdradził, od kogo. Od 2007 r. nie żyje.
Wyrok jest nieprawomocny, a ewentualną apelację rozpatrzy Sąd Apelacyjny w Warszawie.
Chcesz skontaktować się z autorem? Napisz: mateusz.baczynski@grupawp.pl
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.