"Musimy otworzyć oko". Sekunda, która zmieniła jej życie

To był moment. Lutowe igrzyska w Mediolanie i Cortinie.

Kamila upadła, płoza łyżwy innej zawodniczki uderzyła ją w twarz. Pojawiła się krew. Ludzie na trybunach i przed kamerami zamarli. Czy ona widzi? Jak się czuje? O jej stan zdrowia pytali nie tylko Polacy. Urywki z ćwierćfinałowego biegu na 1500 m w short-tracku, z sunącymi ponad 40 km/h po lodowym torze łyżwiarkami, pokazywano na każdym kontynencie.

Minęło dziewięć miesięcy. Na twarzy Kamili widać bliznę, ślad po olimpijskim wypadku. Jest też smutek i ogromny ból głowy. Dosłownie.

Rozmawialiśmy półtorej godziny, co kilkanaście minut robiliśmy przerwę. Do igrzysk była non stop uśmiechniętą dziewczyną, dzisiaj częściej ociera łzy. Jej sportowa kariera zawisła na włosku.

Wspiera ją mąż Diane, również specjalista od short-tracku. Pochodzi z Paryża, od kilku lat ma polski paszport. - Sama nie dałabym rady psychicznie, ale i fizycznie, bo nie jestem w stanie prowadzić samochodu - mówi Kamila.

Tomasz Wiśniowski: Gdy się umawialiśmy na rozmowę, przyznała pani, że gorzej być nie może. Mnie to zmroziło. Może pani powiedzieć więcej?

Kamila Sellier: Jestem wyłączona z treningów, nie mogę nic robić. Jeśli nie zdecyduję się na operację, to pewnie lepiej nie będzie. Po wypadku przeszłam operację oczodołu. Z nim wszystko jest już OK, wstawiona płytka tytanowa dobrze siedzi. Najbardziej obawiałam się o oko, miałam rozdarcie siatkówki. Na szczęście wszystko ładnie się zrosło.

Jedyne, co mi zostało po urazie, to podwójne widzenie, gdy patrzę w dół i do góry. To tak, jakby dwoje oczu widziało podwójny obraz i przez to mózg się męczy. Na początku pojawiły się bóle gałki ocznej, później bóle głowy. Te pierwsze pojawiają się sporadycznie, drugie pozostały i są nie do zniesienia. Głowa boli mnie niemal codziennie, od rana do wieczora.