Gemoderniseerde F/A-18 Super Hornet-vliegtuigen bewijzen hun nut voor de Verenigde Staten in de oorlog met Iran

• Block III F/A-18 Super Hornets bieden essentiële multifunctionele capaciteiten voor de Verenigde Staten in het conflict met Iran.
• Structurele upgrades hebben de operationele levensduur van het vliegtuig verlengd tot 10.000 vlieguren.
• Geavanceerde sensorfusie en radarabsorberende materialen zorgen ervoor dat het vliegtuig inzetbaar blijft in gevechtssituaties.

De Block III F/A-18 Super Hornet van de Amerikaanse marine is uitgegroeid tot een essentieel, maar vaak over het hoofd gezien, middel in het aanhoudende conflict met Iran. Ondanks zijn verouderde ontwerp heeft dit gemoderniseerde vliegtuig zijn veerkracht en bruikbaarheid bewezen door een aanzienlijk deel van de ongeveer 13.000 gevechtsmissies uit te voeren die door vijf Amerikaanse vliegdekschepen zijn gevlogen.

De effectiviteit ervan is benadrukt tijdens een recent incident waarbij een jet van het VFA-41-squadron de eerste onderzeeër-neerhaling door een marinevliegtuig sinds de Tweede Wereldoorlog op zijn naam schreef.

Overlevingskansen in gevechtssituaties

Een opmerkelijk voorbeeld van de overlevingskansen van het vliegtuig deed zich voor op 25 maart 2026, nabij Chabahar. Terwijl de IRGC beweerde een Block III-jet diep in het binnenland te hebben vernietigd, bleek uit beschikbare beelden het tegendeel. De video toonde een Super Hornet die een aanvalsvlucht op lage hoogte uitvoerde en behendig manoeuvreerde om een raket te ontwijken. Het ging waarschijnlijk om een in China vervaardigde FN-16 of QW-12 MANPADS.

Door scherp te hellen en de staart te laten zakken om zijn warmtesignatuur te maskeren, zorgde de piloot ervoor dat de nabijheidsontsteker van de raket achter het vliegtuig ontplofte, wat resulteerde in een volledige misser. CENTCOM verwierp vervolgens de Iraanse beweringen dat het vliegtuig zou zijn neergeschoten.

Strategische evolutie

De lange levensduur van de Super Hornet is het resultaat van strategische evolutie. Oorspronkelijk bedacht om verschillende vliegtuigen zoals de F-4E Phantom en de A-6 Intruder te vervangen, koos de marine voor de tweemotorige F-18 in plaats van de eenmotorige F-16 om de veiligheid van de piloten tijdens lange missies boven water te waarborgen.

Toen het F-35-programma vertraging opliep, evolueerde de Hornet tot een multifunctioneel platform dat geschikt is voor elektronische oorlogsvoering, de verdediging van vliegdekschepen en precisieaanvallen.

Modernisering van een verouderd vliegtuigcasco

Om het vijftig jaar oude vliegtuigskelet inzetbaar te houden, werden bij de Block III-upgrade verschillende cruciale verbeteringen doorgevoerd. De operationele levensduur van het vliegtuig werd door gerichte structurele versterkingen verlengd van 6.000 naar 10.000 vlieguren.

Om het bereik te vergroten zonder de luchtweerstand van traditionele afwerpbare brandstoftanks, is 1.600 kilogram extra brandstof toegevoegd via conforme tanks. Bovendien werd de cockpit gemoderniseerd met een groot touchscreen van 10×19 inch en DTP-N-sensorfusie, waardoor externe drones of schepen doelgegevens rechtstreeks aan de piloot kunnen doorgeven.

Minder zichtbaar voor vijandelijke radars

Er zijn ook inspanningen geleverd om de zichtbaarheid van het vliegtuig voor vijandelijke radar te verminderen. Hoewel het geen stealthvliegtuig is, maakt de Block III gebruik van radarabsorberende materialen, zaagtandpanelen en opnieuw ontworpen randen van de romp om de radardoorsnede te minimaliseren.

Hoewel de F-35B- en C-modellen geleidelijk de overhand krijgen, blijft de Super Hornet een formidabele kracht totdat hij uiteindelijk door het verstrijken van de tijd uit dienst wordt genomen. (fc)

Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief

Volg Business AM ook op Google Nieuws

Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!