۳۸ زن و کودک در دو ماه؛ خانه‌هایی که قتلگاه قربانیان شدند
از ابتدای شهریور تا پایان مهر، دست‌کم ۳۸ زن و کودک در ۲۸ پرونده‌ای که اخبار آن‌ها در رسانه‌ها منتشر شده، کشته شده‌اند؛ یعنی به‌طور متوسط، کمتر از هر دو روز یک قربانی. بررسی روزنامه «شرق» نشان می‌دهد ۱۳ نفر از کشته‌شدگان کودک و نوجوان زیر ۱۸ سال بوده‌اند و در بیشتر پرونده‌ها، همسر، همسر سابق یا یکی از مردان خانواده عامل قتل بوده است.
روزنامه شرق در رابطه با «زن‌کشی» در ایران نوشت که این آمار فقط پرونده‌های رسانه‌ای‌شده را در بر می‌گیرد و شمار واقعی قربانیان مشخص نیست. از مجموع پرونده‌های بررسی‌شده، هشت مورد در شهریور و ۲۰ مورد در مهر گزارش شده‌اند. بیش از یک‌سوم قربانیان هنوز به ۱۸ سالگی نرسیده بودند؛ آماری که ابعاد خشونت علیه زنان و کودکان در خانه را نشان می‌دهد. این آمار، شمار زنانی را که خشونت روزمره می‌بینند، نشان نمی‌دهد.
طبق این بررسی، در چهار پرونده، قتل پس از درخواست طلاق یا جدایی زن رخ داده و در پنج پرونده، گزارش‌هایی از اختلاف یا خشونت خانگی مکرر پیش از جنایت وجود داشته است. در حدود نیمی از پرونده‌ها نیز انگیزه قتل اعلام نشده است. بااین‌حال، جزئیات برخی قتل‌ها از کنترل‌گری مردان بر زندگی زنان حکایت دارد.
از جمله، زنی ۲۶ ساله به‌دلیل آنچه «قصور در امور خانه‌داری» عنوان شده، به دست همسرش کشته شده و مردی همسر ۷۰ ساله خود را به‌دلیل صحبت با مردی غریبه خفه کرده است. در کرمانشاه نیز پدری دختر ۱۶ ساله‌اش را که با ازدواج اجباری مخالفت کرده بود، در خواب با شلیک گلوله کشته است.
کودکان در شماری از این پرونده‌ها همراه مادرانشان قربانی شده‌اند. در دهلران، مردی همسر دوم خود و سه کودک، شامل دوقلوهای ۹ ساله و پسری ۱۳ ساله، را کشته و سپس خودکشی کرده است. در پرونده‌های دیگر نیز دختری دوساله بر اثر ضرب‌وشتم پدر و دختری ۱۳ ساله با شلیک برادر جان باخته‌اند.
«لیلی ارشد»، مددکار و فعال اجتماعی، در گفت‌وگو با شرق بر ضرورت تقویت قوانین حمایتی، افزایش خانه‌های امن و شناسایی زودهنگام زنان و کودکان در معرض خطر تاکید کرده است. به گفته او، قوه قضاییه، مجلس، بهزیستی و نهادهای آموزشی باید نسبت به نشانه‌های خشونت حساس باشند و امکان مداخله مستمر را فراهم کنند.
«فاطمه باباخانی»، وکیل و فعال حقوق زنان، تهدید به قتل یا سوزاندن، حبس خانگی و قطع ارتباط قربانی با نزدیکان و شبکه‌های حمایتی را از نشانه‌های خطر می‌داند. او هشدار داده سکوت اطرافیان می‌تواند فرصت جلوگیری از جنایت را از بین ببرد و بر گزارش وضعیت خطرناک به نهادهای مسئول تاکید کرده است.
«امیرحسین جلالی»، سخنگوی انجمن علمی روان‌پزشکان ایران، نیز گفته زن‌کشی را نمی‌توان به بیماری روانی تقلیل داد. به گفته او، سابقه تهدید، کنترل‌گری، دشواری خروج از روابط خشونت‌آمیز و ضعف حمایت‌های قانونی باید بررسی شود؛ به‌ویژه اینکه چرا نشانه‌های پیش از قتل به مداخله موثر برای نجات قربانی منجر نشده‌اند.
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.