Ultrakorte column: 'Opdringerige mannen'

Ik haast mij, zoals elke woensdagavond, naar de toneelrepetitie. Chagrijnig, omdat ik heel Brussel moet doorkruisen, terwijl het giet als een tierelier, voor drie zinnen tekst. En in crisis, omdat ik die zinnen met een Hollands accent moet zeggen – ik ben getypecast – terwijl mijn Rotterdamse accent al dertien jaar verpietert. In mijn oortjes luister ik, ter inspiratie, naar de nieuwe aflevering van Love is Blind Netherlands om zo Marc, met zijn natte T en grove gedrag, te channelen. 

Plots komt een man heel dicht naast mij lopen, echt arm tegen arm. Ik kijk naar beneden en zie pantoffels onder een gewaad uitsteken. Ik vertraag, de pantoffels ook. Ik versnel, de pantoffels ook. Weird, het is te vroeg op de avond voor opdringerige mannen. Dan durf ik op te kijken. Hij glimlacht en knikt omhoog.

Er hangt een grote paraplu boven mijn ontplofte krullenbos, al die hele tijd. “Ik moet eigenlijk afslaan, maar ik kan nog een blokje mee als je dat wil.”

Eleanor Denneman

Zelf een ultrakorte column insturen? Dat kan. Mailen naar redactie@bruzz.be