Bruksela ogłasza. Myślałem, że się przesłyszałem

I znów, hen, daleko od nas oraz naszych zmartwień rozpoczynają się rozmowy o naszej przyszłości. W Abu Zabi wysłannicy Donalda Trumpa próbują zaaranżować spotkanie, podczas którego wykuwana będzie przyszłość Europy Wschodniej.

Duet bezczelnych biznesmenów z kręgów rodzinno-kumplowskich obecnego prezydenta, czyli Jared Kushner i Steve Witkoff, którzy obecnie robią za administrację supermocarstwa.

USA. "Ratujmy, co się da"

Obecnie Biały Dom liże rany po sromotnie przegranych wyborach midterms. Skala porażki przy urnach była tak duża, że nawet narracja o "skradzionych wyborach" nie miała szans na przebicie się w mediach. Ruch MAGA oraz Partia Republikańska dystansują się od ścisłego otoczenia Trumpa.

Jeśli ktoś zna USA, dobrze wie, że uruchamia się tam pewien kod kulturowy, którego Europejczycy nie rozumieją lub nie chcą rozumieć. A mianowicie: niechęć do przegranego. Nie ma sensu przywoływać polityczno-religijnego tła tego nawyku Amerykanów, niemniej obecnie obserwujemy odpływ poparcia dla tego, który jeszcze niedawno wydawał się namaszczony przez Opatrzność.

Jakby nie było, Trump ani jego otoczenie nie odpuszczą ideologicznie, o czym świadczy namaszczenie twardogłowego, pyskatego pana Stephena Millera na jedną z kluczowych funkcji w państwie. Rozpoczął się także wyścig z czasem, albowiem demokraci przejmują władzę ustawodawczą dopiero w styczniu. Zatem politycznemu hasłu: "Ratuj się, kto może!", chwilowo towarzyszy zawołanie: "Ratujmy, co się da!".

Donald Trump. Przegryw w natarciu

I tu pojawia się nasze podwórko. USA chcą za wszelką cenę odnieść jakikolwiek sukces na scenie międzynarodowej. Trump nie chce nosić na ubraniu łatki "przegrywa", polityka przegranego na tle 250 lat historii, który rozpętał wojnę z Iranem i nie umie jej zakończyć sukcesem.

A skoro tak kombinuje Biały Dom, zmuśmy kogoś słabszego do ustępstwa. W tym miejscu pojawia się wizja dociśnięcia Kijowa do zawarcia niekorzystnego pokoju. Jako że prezydent Ukrainy politycznie i chyba osobiście denerwuje Trumpa od lat, tym łatwiej flirtuje się z myślą upokorzenia mniejszego kraju kosztem większego.

O słabościach Trumpa wobec Władimira Putina, które są godne działań służb specjalnych oraz psychoanalizy w wersji premium, pisaliśmy tutaj kilka razy. Odzwierciedleniem tych meandrów psychiki było ponowne, kilka dni temu, zruganie polityki Wołodymyra Zełenskiego przy zupełnym milczeniu na temat zbrodni wojennych Rosji.

Ostatnio spekuluje się, że Biały Dom pragnie doprowadzić do kompromisu poprzez wyciągnięcie trupa współpracy Rady NATO-Rosja, w której Kreml miał prawo zabierania głosu w sprawach naszego bezpieczeństwa. Chciałoby się powiedzieć, żeby z takimi pomysłami Amerykanie "poszli do diabła", gdyby nie to, że… nas, Europejczyków, znów nie ma przy głównym stole rozmów. Owszem, można coś z nami skonsultować, jednak poważnego udziału w debatach nie przewidziano.

Tym, którzy w Polsce wciąż nie wykurowali się z zachwytów nad Trumpem, może przypomnijmy, że niedawno ten polityk - z dnia na dzień - ogłosił, że znosi sankcje na rosyjską ropę naftową. Po całych miesiącach upominania Starego Kontynentu, żeby zaciskał śluzy dookoła Rosji, nagle sam zmienił zdanie - oczywiście bez konsultacji z nami. O jakich zatem gwarancjach bezpieczeństwa można marzyć?

Rozszerzenie UE. Myślałem, że się przesłyszałem

A zima zapowiada się w Ukrainie sroga. Kijów alarmuje, że Rosjanie tak niszczą infrastrukturę i mosty, jakby chcieli de facto podzielić kraj na pół. Ci, którzy uważają, że sprawa naszego bezpieczeństwa jest rozstrzygnięta, bo Ukraina na pewno się obroni, niestety, są w błędzie. Wszystko jest możliwe.

Co w tym czasie robi Bruksela poza dobijaniem się do stołu rozmów w Abu Zabi? Ano ogłasza plany rozszerzenia o kolejne cztery kraje. Myślałem, że się przesłyszałem. W chwili, gdy obywatele całej Europy oczekują komunikowania się z nimi, z ich strachami oraz lękami, wszystko jedno, czy merytorycznie uzasadnionymi, na samej górze, jak gdyby nigdy nic, opowiada się o członkostwie Czarnogóry w UE. W chwili, gdy niemal każda decyzja takiego kalibru powinna być podejmowana w referendum, rzuca się taką wiadomość, jakby we Francji i Niemczech nie szli po władzę przeciwnicy UE.

Dla jasności: nie chodzi wcale o członkostwo czy jego brak w UE, chodzi o komunikowanie się z obywatelami - tu i teraz - gdy mają oni swoje zmartwienia, czego zamieszki we Francji i innych krajach chyba były dobrym przykładem. No, chyba że to jakaś unijna zasłona dymna. I Bruksela tworzy grę pozorów, zupełnie jak Trump w wielu sprawach, w których wcale nie chce sukcesu, tylko odwrócenia naszej uwagi. W wypadku próby narzucenia pokoju w Ukrainie to prawdopodobnie byłaby dobra wiadomość. Jeszcze nam brakowało jakiejś nowej Jałty, o czym się dużo pisze, i dalszego rozbudzania apetytów rozbestwionych Rosjan, z którymi, jak by nie było, sąsiadujemy.