Marsz milczenia, a nie lansu [OPINIA]

Zginęło dziewięć osób, wiele innych zostało rannych, a jeszcze inni przez lata będą leczyć traumę. Osieroconych, dotkniętych bólem rozstania zostało jeszcze więcej osób, i to osób, które różnią narodowość, poglądy, być może światopogląd.

Odpowiedzią na ich cierpienie może być - gdy już jesteśmy tak różni - wspólne milczenie. W tym milczeniu każdy odnajdzie to, co dla niego ważne: jedni będą się modlić, inni płakać, jeszcze inni wyrażać solidarność, a wszyscy będą równi. Obecność prezydenta, premiera, metropolity krakowskiego (któremu dano możliwość modlitwy, z której kardynał Grzegorz Ryś skorzystał z ogromną klasą i bez własnych słów), prezydenta Krakowa i wszystkich innych nie była zróżnicowana, bo we wspólnym milczeniu wszyscy byli równi.

I tak powinno pozostać. Tu nie było miejsca na słowa, na komentarze, na lansowanie samych siebie. Niestety i prezydent, i premier, których obecność była ważna i symboliczna, nie skorzystali z szansy, jaką dawało im milczenie, i postanowili zagrać PR-owo swoim uczestnictwem w marszu, wypuszczając filmiki na ten temat. Filmy ładnie zrobione, ładnie oprawione, ale zupełnie niepotrzebne. Niepotrzebne, by włączający to, co powinno być wyłączone z jakiejkolwiek gry politycznej, we własny PR i lans. Lans i PR, na które w tej sferze nie powinno być miejsca.

WIDEO

Ślady po kulach i rozbite szyby. Tak wygląda Kraków po ataku

Dlaczego? Bo czas narodowej tragedii powinien być sferą wolną od polityków i polityki. Żałoba, cierpienie, ból powinny być przeżywane w wolności od emocji politycznych, od tego, co nas dzieli. Powinniśmy być razem w szacunku i pamięci dla ofiar, w solidarności z ich rodzinami, w podziwie dla bohaterów, a nie dla polityków. Oni, właśnie po to, by pokazać prawdziwych bohaterów tych wydarzeń, powinni się usunąć. Zrobić przestrzeń i pojawiać się tylko wtedy, gdy to rzeczywiście konieczne (czyli z informacjami niezbędnymi dla państwa). Jeśli tego nie potrafią, to znaczy, że własny interes polityczny stawiają ponad solidarność społeczną i żałobę.

Za dużo polityków

Aby stało się to możliwe, konieczne jest jednak także działanie mediów. Trzeba jasno powiedzieć, że w polskiej infosferze za dużo mamy polityków. Ich dyskusje, kłótnie, awantury zabierają za wiele miejsca w polskich mediach, a życie wewnętrzne partii politycznych zabiera nam zbyt wiele czasu. Ogromna część z tego, o czym nas oni informują, to klasyczna wata informacyjna, wypowiedzi skierowane do twardych elektoratów, polemiki wewnętrzne, które mają niewielką wartość merytoryczną.

I może najlepiej widać to w przypadku takich tragedii. Politycy (i ich rzecznicy) zaczęli się spierać o to, kto jest winien, kto się sprawdził i jakie są ideologiczne fundamenty sprawcy, a wszystko to w momencie, gdy nie mieliśmy o tym najmniejszego pojęcia… Tyle że – a dostrzegły to także media – akurat wtedy to najmniej interesowało Polaków. Wtedy chcieliśmy wiedzieć, czy jesteśmy bezpieczni, czy możliwe są kolejne ataki, jak rozumieć zachowania sprawcy i co robić w sytuacji zagrożenia. A o tym o wiele więcej wiedzą eksperci niż politycy. I to właśnie oni zapełnili studia. Politycy – nawet jeśli się wypowiadali – to, co też symptomatyczne, niewiele sensownego mieli do powiedzenia i raczej męczyli niż wnosili coś istotnego.

I może właśnie to jest istotna lekcja medialna i informacyjna dla nas wszystkich: ograniczyć obecność polityków w mediach. Dlaczego? Bo w gruncie rzeczy prawdziwe życie jest poza Wiejską i poza życiem partyjnym. Polskie życie to ci dwaj chirurdzy, którzy poszli na obiady z rodzinami, a potem ratowali życie policjantów i sprawcy zamachu, to policjanci, którzy zaczynali swoją służbę od Ochotniczych Straży Pożarnych, to pielęgniarka, która rzuciła się do ratowania ludzi. Tu nie było miejsca na podziały i na polaryzację.

Interesujące i istotne w tej sytuacji nie jest też to, co mieli do powiedzenia politycy (bo w gruncie rzeczy można było przewidzieć, co każdy z nich powie), ale to, co mają do opowiedzenia bliscy ofiar, co mówią wybudzeni policjanci, jak przeżywają żałobę mieszkańcy Krakowa. To jest prawdziwe życie, to jest rzeczywiście istotne, a nie to, czy politycy oskarżają się wzajemnie o zaniedbania. Oczywiście przyjdzie czas i na pytania do nich, ale to zdecydowanie nie jest ten czas.

Jeśli zaś chodzi o marsz milczenia, to on był właśnie po to, by zwykli ludzie mogli za pomocą najprostszych gestów pokazać solidarność. Politycy – jeśli już się tam pojawili – powinni pozostać w cieniu. Prezydent Krakowa już przez samą formę upamiętnienia ofiar uczynił to możliwym. Prezydent i premier zaakceptowali tę formułę, ale później musieli zagrać swoją obecnością. Zupełnie niepotrzebnie, bo akurat ten rodzaj PR był obecnie absolutnie zbędny.