Oto plany rządu na resztę kadencji. Ważna minister zdradza szczegóły

• Z kwerendy po resortach, dokonanej przez minister Knapińską, wynika, że ministrowie zgłosili chęć przeprowadzenia jeszcze ponad 170 propozycji nowych projektów ustaw i 70 dokumentów strategicznych. Wracają też projekty zawetowane, np. o transporcie publicznym.
• Wśród najważniejszych nowych ustaw minister wymienia: ustawę o obywatelstwie, regulację dotyczącą centralnej e-kolejki do szpitala, ochrony seniorów przed wyłudzeniami "na wnuczka", szybszej budowy schronów, zakazu social mediów dla dzieci czy dalszego normowania jazdy hulajnogami i rowerami elektrycznymi.
• Rząd chce dopisać bezpieczeństwo państwa do przesłanek odmowy dostępu do informacji publicznej. Powód: seria pytań o infrastrukturę krytyczną i rozmowy międzynarodowe na wysokich szczeblach. – Każda informacja z osobna jest neutralna, ale w połączeniu daje kompletny obraz – tłumaczy Joanna Knapińska.
• W rządzie trwa dyskusja o ustawie stażowej. Resort pracy chce umowy o pracę, min. Knapińska woli odrębną umowę stażową bez urlopów i uprawnień rodzicielskich. Wątpliwości zgłaszają też szef KPRM, minister finansów i MSWiA.
• Szefowa RCL zaprzecza, by rząd szykował dla nowych sędziów TK gotowe wyroki: – Zaprzeczam w całości – mówi, dodając, że żadnej listy spraw nie ma. O wyroku aborcyjnym z 2020 r.: – Jeśli premier zdecyduje się na skierowanie wniosku w tej sprawie, znajdziemy formułę prawną.
• – Jest projekt ustawy, który spędza mi sen z powiek – tak minister mówi o rozszerzonej odpowiedzialności producenta (rynek odpadów). Trudny kompromis czeka też na dyrektywę platformową.
• Deregulacja, którą wcześniej prowadził Maciej Berek, ma być kontynuowana. – Licznik tej deregulacji zatrzyma się na koniec roku na 300 zrealizowanych postulatach – wskazuje Joanna Knapińska.

Tomasz Żółciak i Grzegorz Osiecki, dziennikarze Wirtualnej Polski: W ostatnim czasie odpytywała pani resorty o plany na resztę kadencji. Wiemy już, że wszystko zostało zebrane i usystematyzowane. Jakie są główne wnioski z tej kwerendy?

Joanna Knapińska, minister ds. nadzoru nad wdrażaniem polityki rządu: Ministrowie zgłosili ponad 170 propozycji projektów ustaw i 70 dokumentów strategicznych. To propozycje, których nie ma jeszcze w procesie legislacyjnym. To dużo. Ale ze wstępnej analizy wynika, że ponad 40 projektów to wdrożenie przepisów Unii Europejskiej, czyli rozwiązania, które musimy wprowadzić.

Są wśród nich projekty zapóźnione?

Także. To 13 projektów. Kolejne 50 to projekty deregulacyjne i okołoderegulacyjne. 

Mimo to – i tak sporo tego. Nie ma w tym jakiegoś markowania?

Myślę, że to mocno przemyślana lista. Wszyscy mają świadomość, że proces legislacyjny to praca na długie tygodnie, a nawet miesiące, a tych do końca kadencji nie zostało znów tak wiele. Część projektów wypadła też z zestawienia, bo mają dużo późniejszy termin zakończenia prac albo są już w procesie. Część to projekty po wecie prezydenckim, na przykład Lex Kamilek. 

Do jakiej zawetowanej regulacji jeszcze planujecie wrócić?

Choćby do ustawy o transporcie publicznym. To bardzo dobra i przemyślana ustawa, mocno za nią optowałam, bo miała wypełniać białe plamy transportowe na mapie Polski i wręcz ułatwić obywatelom z mniejszych miejscowości dostęp, np. do publicznej służby zdrowia. Prezydent nie zrozumiał idei projektu i uznał wręcz, że stwarza bariery, a nie je likwiduje. Będziemy więc chcieli skierować projekt jeszcze raz i może lepiej go uzasadnić, może zmodyfikować pojedyncze rzeczy. 

To jakie z tych ustaw uważa pani za najważniejsze?

Mam swój osobisty "top 10", który moim zdaniem powinien szybko ruszyć w procesie legislacyjnym.

To zupełnie nowe rzeczy?

Niektóre tak, np. ustawa o obywatelstwie – niedawno wiceszef MSWiA Maciej Duszczyk zgłosił wniosek o wpis do wykazu prac legislacyjnych i go otrzymał. To oczekiwana regulacja. Kolejna rzecz to centralna e-kolejka do szpitala.

Czyli zapowiedź premiera po aferze szpitalnej.

To kontynuacja tego, co robi minister zdrowia: jeden system skierowań na planowane leczenie szpitalne, w którym pacjent widzi termin i miejsce w kolejce. Zdrowie pozostaje naszym priorytetem. Tylko na rozwój nowoczesnych technologii w systemie opieki zdrowotnej przeznaczono blisko 4 mld zł. Od początku 2026 r. funkcjonuje Centralna e-Rejestracja w kluczowych obszarach takich jak kardiologia oraz profilaktyka raka piersi i szyjki macicy. Do końca 2027 r. obejmie 40 specjalizacji.

Kiedy możemy się tego spodziewać?

Minister zdrowia wskazała na IV kwartał 2026 r. na przyjęcie legislacji dotyczącej centralnej e-kolejki do leczenia szpitalnego. Ale z mojego doświadczenia wynika, że będzie to raczej początek następnego roku. Kolejna ważna ustawa dotyka tematu bezpieczeństwa seniorów, czyli ochrony przed wyłudzeniami "na wnuczka". Ten projekt powstaje na wyraźną prośbę premiera. W bliskich planach jest też oczywiście regulacja mówiąca o dostępie dzieci i nastolatków do social mediów. Projekt ten wyjątkowo będzie partnersko prowadziło dwóch różnych ministrów – cyfryzacji i edukacji.  

Kiedy rząd może wprowadzić ten zakaz mediów społecznościowych dla dzieci? Wiceminister edukacji Katarzyna Lubnauer mówi, że przez konieczność notyfikacji tej zmiany do KE może to trochę potrwać.

To trudna regulacja i jeszcze trudniejsza będzie do skutecznego wdrożenia. Już przy wpisie do wykazu prac legislacyjnych rządu MSZ zgłasza swoje wątpliwości. Badane są rozwiązania wprowadzone na świecie, nie tylko w UE. Zapowiedziany pierwszy kwartał 2027 r. jako data przyjęcia projektu jest – moim zdaniem – trudny do zrealizowania. Żeby zrobić to mądrze i skutecznie, trzeba długich tygodni pracy.

Co jeszcze jest w pani "top 10"?

Konieczna ochrona ludności: szybkie inwestycje w schrony i punkty schronienia. Propozycje MSWiA dotyczą usprawnienia inwestycji z zakresu budownictwa ochronnego, wyznaczenia i udostępnienia punktów schronienia oraz stworzenia korpusu obrony cywilnej. Z kolei Ministerstwo Infrastruktury zapowiedziało dalsze prace nad zasadami jazdy hulajnogami i rowerami elektrycznymi. Bo co prawda wprowadziliśmy obowiązkowe kaski, ale to nie rozwiązało części problemów, a wypadki wciąż są częste. 

A pani, jako prezes RCL, szykuje coś swojego?

Kieruję do prac nowelizację ustawy o dostępie do informacji publicznej. Chcemy dookreślić kwestię odmowy dostępu, tak aby wprost uwzględniała przesłanki konstytucyjne. Proponujemy również, aby więcej informacji publicznych było dostępnych bezpośrednio w Biuletynie Informacji Publicznej. 

Chodzi o ograniczenie uporczywego wnioskowania o informacje, co nadmiernie obciąża urzędy?

Nie. Długo dyskutowaliśmy nad koniecznością i zakresem zmian tej ustawy. To wrażliwa regulacja, szczególnie dla NGO-sów, które obawiają się ograniczenia ich praw w dostępie do informacji o państwie. Przeprowadziliśmy szereg spotkań z ich reprezentantami. Rozmawialiśmy też z przedstawicielami samorządu terytorialnego, Komisją Wspólną Rządu i Samorządu Terytorialnego. Właśnie tej ostatniej bardzo zależało na wprowadzeniu ograniczenia uporczywego wnioskowania i likwidacji anonimowości. Jednak w obecnej sytuacji najbardziej zależy nam na wprowadzeniu bezpieczeństwa państwa jako przesłanki do odmowy dostępu do informacji publicznej. Zresztą "ochrona porządku publicznego, bezpieczeństwo, ważny interes gospodarczy państwa" są wprost zapisane w Konstytucji. Uporczywość, czyli wnioski seryjne, pytanie ciągle o niemal to samo, choć coraz bardziej uciążliwa dla administracji, nie jest największym problemem. Obecnie największy problem mamy z pytaniami o infrastrukturę krytyczną, przebieg rozmów na wysokim międzynarodowym szczeblu, plany w zakresie spraw zagranicznych czy nawet o wzrost zapotrzebowania na produkty spożywcze w konkretnych przygranicznych miejscach. 

Trochę jak skokowo rosnące zamówienia pizzy w okolicy Pentagonu, gdy coś się tam dzieje.

Otóż to. Czasami padają pytania np. o to, jaka jest nośność mostu, w kolejnym – drogi, do której prowadzi ten most, w kolejnym o rozkład infrastruktury wokół tej drogi. Każda informacja z osobna jest neutralna, ale w połączeniu daje kompletny obraz. 

Czy nie ma jednak zagrożenia, że rząd będzie swobodnie interpretował, że nawet pozornie neutralna informacja jest niebezpieczna?

I dziś stosowane przesłanki odmowy stwarzają takie ryzyko. Jestem za absolutną transparentnością w działalności państwa, ale skoro Konstytucja pozwala zastosować nam ten mechanizm, to właśnie to robimy. Ważymy wartości konstytucyjne i bezpieczeństwo państwa stawiamy wyżej niż nieograniczony dostęp do informacji. Argumentów ministrów infrastruktury, obrony narodowej i MSWiA nie można pominąć. Podkreślę, że każda decyzja o odmowie dostępu do informacji publicznej może być zaskarżona do sądu. 

Pewnie i tak będą zarzuty, że w roku wyborczym rząd robi sobie prawną furtkę, by nie odpowiadać na pytania. Jesteście przygotowani na takie starcie?

Tak, jesteśmy gotowi. Nie zmieniamy tej ustawy ze względu na rok wyborczy, ale tylko dlatego, że jest poważne zagrożenie z zewnątrz i musimy chronić informacje, które mogą być wykorzystane przeciwko państwu i obywatelom. I jeszcze raz podkreślę: to Konstytucja stanowi wprost, że ograniczenie dostępu do informacji publicznej może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Uzupełniamy ustawę o to, na co ustawa zasadnicza pozwala. Nikt chyba nie ma wątpliwości, że najwyższy czas na takie działanie legislacyjne. 

Coś jeszcze na tej liście?

Jest kilka propozycji, które moim zdaniem nie ujrzą światła dziennego, choćby ze względu na koszty finansowe ewentualnego wprowadzenia. Na pewno kilka ciekawych tematów jest już w procesie i one mają szanse na uchwalenie. To na przykład ustawa stażowa, przedłożona przez minister rodziny, pracy i polityki społecznej. Dziś to praktycznie teren dziki. Różne umowy ze stażystami, różne wynagrodzenia, najczęściej jego brak, różne prawa, różne obowiązki. Pani minister próbuje uregulować tę sferę. Niedawno długo dyskutowaliśmy o tym projekcie na Stałym Komitecie Rady Ministrów. Mamy wspólną wizję, poza jednym – w propozycji pani minister występuje umowa o pracę, część członków Rady Ministrów i ja, jako przewodnicząca Stałego Komitetu Rady Ministrów osobiście jesteśmy za większą elastycznością i za wprowadzeniem specjalnej umowy – umowy stażowej, która nie byłaby umową o pracę z konsekwencjami płynącymi z kodeksu pracy, takimi jak urlopy czy uprawnienia rodzicielskie. 

Staże są raczej krótkotrwałe, to da się tak uregulować?

Nie tylko się da, ale trzeba to zrobić. Z panią minister Dziemianowicz-Bąk dyskutujemy jak zawsze bardzo żywiołowo, ale jak zawsze uda nam się znaleźć kompromis. 

A wynagrodzenie byłoby co najmniej minimalne?

Nie mogłoby być niższe niż 65 proc. minimalnego wynagrodzenia za pracę. W 2027 r. wyniosłoby zatem 3217,5 zł.

Obawa jest taka, że przy tak sztywnych ramach pojawi się problem z zatrudnianiem stażystów.

Wynagrodzenie, zakaz mobbingu, równe traktowanie – to elementy konieczne, a nawet oczywiste. Ale uważam, że konieczność zawarcia ze stażystą umowy o pracę zniechęci wielu pracodawców. I szef KPRM, i minister finansów, i MSWiA podnoszą te same wątpliwości.  

Jaki może być finał tego sporu?

Czas pokaże. Rozmowy przed nami. Powtórzę, żeby ta zmiana miała sens, musi chronić stażystę, ale jednocześnie być atrakcyjna, a przynajmniej akceptowalna dla pracodawcy.

Są jeszcze jakieś potencjalnie drażliwe tematy w planach resortów?

Jest projekt ustawy, który spędza mi sen z powiek – rozszerzona odpowiedzialność producenta, czyli zmiany na rynku odpadów.

To burzliwa ustawa; są obawy, że część producentów pójdzie z torbami.

To jeden z najtrudniejszych tematów ostatnich lat, bo ścierają się różne środowiska i interesy. Mnie interesuje tylko znalezienie rozwiązania skutecznego, które zafunkcjonuje i przyniesie korzyść państwu i obywatelom. No i będzie zgodne z wymogami UE. To skomplikowany system naczyń połączonych, dodatkowo mocno rozproszony i niejednolity – system kaucyjny, segregacja, baterie, ubrania, sprzęt elektroniczny, BIO. Skomplikowane. Minister klimatu i środowiska przygotowała obszerną zmianę, z wprowadzaniem publicznego "operatora", stąd ta opowieść niektórych "o pójściu z torbami". W rozmowy o tych zmianach zaangażowałam przedstawicieli Ministerstwa Rozwoju i Technologii oraz Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Z kronikarskiego obowiązku: czy w planach legislacyjnych rządu do końca kadencji są rzeczy typu kwota wolna 60 tys. zł?

Wszystko, co mogłam powiedzieć, powiedziałam.

To nie wygląda jak "legislacyjna dziesiątka na wybory", która podbije wam sondaże.

Bo to nie jest "dziesiątka na wybory". Priorytety na wybory przedstawia premier. Jestem odpowiedzialna za koordynację rządowego procesu legislacyjnego. Analizuję projekty ustaw w zasadzie od pomysłu aż do wyjścia do Sejmu, nie tracę ich z pola widzenia również w parlamencie. Ta koordynacja łączy się również z zaplanowaniem prac na kolejne miesiące. Ustaleniem timingu. Ale oczywiście, w tym przypadku chodzi jeszcze o ustalenie priorytetów. 

A projekty wykonujące prawo europejskie? One też są problematyczne, choćby dyrektywa platformowa.

Dyrektywa platformowa to kolejna z tych trudnych regulacji. Wiele sprzecznych oczekiwań. Myślę, że w listopadzie będzie ona przedmiotem dyskusji na Stałym Komitecie. Na razie trwają konsultacje, sama jestem ciekawa ich wyniku. Intuicja mi podpowiada, że będzie to kolejna regulacja wymagająca trudnego kompromisu.

A dyrektywa o równości płac?

Projekt ustawy jest w rządowym procesie legislacyjnym. Lista, o której rozmawiamy, dotyczy projektów, których jeszcze w procesie nie widzimy. Pierwsza część dotycząca jawności wynagrodzeń i równego traktowania została już wdrożona. Teraz trwają prace nad drugą częścią, która dotyczy zasad ustalania płac, raportowania luki płacowej. Zależy nam na czasie, ale jeszcze bardziej zależy nam na analizie wszystkich zgłoszonych uwag, w szczególności tych, którzy nowe prawo mają stosować. 

A nie jest tak, że trochę odpuszczacie sobie deregulację?

Wręcz przeciwnie. Utrzymujemy intensywne prace. Jeśli ze 140 projektów odejmiemy 20 czy 30, które są w procesie albo mają termin pozakadencyjny, to prawie połowa z tego to deregulacja.

Z około 500 ustaw tego rządu co czwarta jest deregulacyjna. Czy nie jest tak, że dużo pary poszło w coś, co można sprowadzić do "góra urodziła mysz"? Inicjatywę ogłoszono w lutym 2025, gdy według CBOS rząd miał 36 proc. zwolenników, w momencie naszej rozmowy ma 31 proc. Deregulacja pochłonęła zasoby, a mało kto to docenił.

Osobiście oceniam deregulację w takiej skali jako działanie bezprecedensowe. Oczywiście to "dziecko adoptowałam", więc kontynuuję i realizuję założone wcześniej cele. Deregulacja 1.0 to mocne uderzenie, codzienne spotkania, setki zmienianych ustaw, tysiące przeanalizowanych fiszek regulacyjnych. Licznik tej deregulacji zatrzyma się na koniec roku na 300 zrealizowanych postulatach. Deregulacja 2.0 to deregulacja celowana – większe zmiany w dwóch obszarach: system podatkowy oraz wymiar sprawiedliwości. To też zrealizujemy w ciągu najbliższych kilku tygodni. Deregulacja 3.0 to system ciągły, realizowany przez MRiT, który wspieramy jako KPRM i RCL. Na deregulację nie należy patrzeć jak na jednorazowy zryw, ale wchodzi ona do systemu prawa w Polsce. Oczywiście, przy ogromnym wysiłku udało się zrealizować 300 fiszek regulacyjnych zgłoszonych przez partnerów społecznych, ale teraz będzie tylko trudniej, bo i tematy są coraz trudniejsze. Ale nie idzie o ilość, deregulacja ma wejść w krew urzędnikom. Wprowadziłam deregulację do zajęć dla aplikantów legislacyjnych, żeby uczyć myślenia deregulacyjnego.

Czy długofalowo urzędnicy są gotowi na deregulację? To nie jest wewnętrznie sprzeczne, że administracja, która sama generuje przepisy, miałaby się ograniczać?

Powinniśmy działać zgodnie z zasadą – zanim napiszesz przepis, zastanów się, czy i komu jest potrzebny. Takiego myślenia trzeba się nauczyć, to praca u podstaw, więc proces powinien być ciągły. Bardzo często w procesie legislacyjnym widzimy rozwiązania przeregulowane.

Czy planuje pani rachunek sumienia dla deregulacji? To wiele drobnych ułatwień, jedno dotyczy milczącej zgody przy drzewach, inne małych branż – niewidocznych. Czy można pokazać jej efekty jako proces masowy?

Uważam, że to była inicjatywa potrzebna i powinna wejść na stałe do systemu tworzenia prawa. Dla jednych efekty są spektakularne, dla drugich nie. Ten, kto czekał wiele miesięcy na zgodę na wycięcie drzewa, to milczącą zgodę na wycięcie już po 30 dniach odczuje spektakularnie. Jeśli ktoś działa w małej branży, a zwolnimy go z obowiązku składania uciążliwych papierowych sprawozdań, to też to zauważy. 

Szefuje pani zespołowi rządowemu, który ma przygotować pakiet spraw dla Trybunału Konstytucyjnego w nowej odsłonie. Po naszym tekście zrobiła się burza. Pojawiły się zarzuty, że rząd szykuje wyroki, które podsunie nowym sędziom, a oni je błyskawicznie przyklepią, bo chcecie podważać już wydane wyroki. Czy tak będzie?

Zaprzeczam w całości. Nie przygotowujemy niczego takiego, nie mam kontaktów z sędziami Trybunału Konstytucyjnego i niczego z nimi nie konsultuję, tak jak nie konsultowałam przed 2016 rokiem, kiedy reprezentowałam prezesa Rady Ministrów przed Trybunałem. 

To, co ten zespół szykuje?

To zespół, którego zadaniem jest identyfikacja i monitorowanie systemowych skutków orzecznictwa sądów i trybunałów, w tym mających znaczenie dla wolności obywatelskich czy kompetencji organów państwowych. Kompetencja premiera do składania wniosków do Trybunału w sprawie zgodności ustaw z Konstytucją wynika z samej Konstytucji i realizowana była w przeszłości wielokrotnie. Liczę na to, że prawidłowo obsadzony Trybunał zacznie szybko działać i wtedy zespół przedstawi premierowi propozycję możliwych działań i zakresu tych działań. Decyzja na końcu będzie należała do premiera. 

Czy będzie poszukiwana formuła, żeby Trybunał w praktyce zmienił swoje głośne, kontrowersyjne orzeczenia?

Nie trzeba poszukiwać żadnej specjalnej formuły. Jeśli premier za naszą rekomendacją uzna, że przepis ustawy należy zaskarżyć, złożymy wniosek, a Trybunał rozstrzygnie – czy podejmie sprawę, umorzy postępowanie czy wyda wyrok. Będziemy korzystać z rozwiązań, które istnieją dziś i które prawo dopuszcza. 

Ponoć macie przyszykowaną listę około 50 spraw do nowego TK.

Po pierwsze, nie ma żadnej listy. Systemowe problemy znamy. Zespół się kształtuje i praca przed nami. O decyzji premiera będziemy informować. 

Macie mimo to jakoś usystematyzowane kategorie spraw?

Spraw do analizy mamy sporo.

Mówi się, że na pierwszy ogień pójdą ustawy dotyczące prokuratury i KRS.

Dopóki premier nie podpisze wniosku do Trybunału, mogę tylko powiedzieć, że pracujemy. Zespół jest organem pomocniczym premiera i tej roli będzie się trzymać. Poza tym są też inne umocowane podmioty, które są zainteresowane postępowaniem przed Trybunałem.  

Czy wyrok aborcyjny TK z 2020 r. jest do odkręcenia w takiej czy innej formie?

Jeśli premier zdecyduje się na skierowanie w tej sprawie, znajdziemy formułę prawną. Rozstrzygnięcie będzie należało w całości do Trybunału.

Trybunał na swojej stronie umieścił listę 85 nieopublikowanych wyroków. Co z nimi zrobicie? Kiedy będą publikowane?

Powtarzam za Europejskim Trybunałem Praw Człowieka i Trybunałem Sprawiedliwości UE – Trybunał Konstytucyjny jest pozbawiony cech sądu powołanego ustawą, gdy w jego składzie zasiada osoba nieuprawniona. To moja odpowiedź.

Czy sędziowie TK reprezentujący nową większość wybrali słuszną ścieżkę prawną pozwalającą im przejąć kontrolę nad TK?

Nie moją rolą jest ocenianie działań sędziów TK ani podstaw prawnych wydanych przez nich rozstrzygnięć. Ale jeśli pytanie brzmi, czy do sędziów TK można stosować przepisy ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, to odpowiedź jest twierdząca.

Nie wszyscy tak uważają.

Po pierwsze, w ustawie o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego jest art. 30. Przepis ten znajduje się w rozdziale "Immunitet i nietykalność osobista oraz zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziego Trybunału" i wskazuje, że w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio m.in. przepisy ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych. Jeśli ustawodawca uznał, że należy w stosowaniu tych przepisów posiłkować się innymi regulacjami, to znaczy od początku zakładał, że regulacja dotycząca odpowiedzialności dyscyplinarnej (czy węziej – postępowania dyscyplinarnego) sędziów TK jest niepełna. Do czego więc odesłał? Do przepisów rozdziału Prawa o ustroju sądów powszechnych "odpowiedzialność dyscyplinarna sędziów i asesorów sądowych". Art. 130 tej ustawy stanowi, że jeżeli ze względu na rodzaj czynu dokonanego przez sędziego powaga sądu lub istotne interesy służby wymagają natychmiastowego odsunięcia go od wykonywania obowiązków służbowych, prezes sądu albo minister sprawiedliwości mogą zarządzić natychmiastową przerwę w czynnościach służbowych sędziego aż do czasu wydania uchwały przez sąd dyscyplinarny, nie dłużej niż na miesiąc.

Tyle że tu problemem jest sam prezes TK i jego zastępca; mimo to nie zawiesił go np. minister Żurek, tylko najstarsza stażem sędzia TK Korwin-Piotrowska, dziś przedstawiająca się jako osoba zastępująca prezesa TK.

Oczywiście, zgodnie z wolą ustawodawcy, przepis ten do sędziów TK stosuje się odpowiednio, co w prawie oznacza, że należy go zastosować nie "wprost", czyli dosłownie, ale w takim zakresie, jak to możliwe. Dlatego zastosowano normę o odsunięciu od wykonywania obowiązków, ale nie zastosowano dyspozycji, że zrobi to prezes sądu czy minister sprawiedliwości. Czy jest to przepis dotyczący postępowania dyscyplinarnego? Nie ma tu wątpliwości. Zarządzona przerwa trwa do czasu wydania uchwały przez sąd dyscyplinarny, czyli jest elementem (etapem) postępowania dyscyplinarnego.

Po drugie, inny przepis – art. 19 ustawy o statusie sędziów TK – stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do praw i obowiązków sędziów Trybunału stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące praw i obowiązków sędziów Sądu Najwyższego. Przepisy te znajdują się w ustawie o Sądzie Najwyższym. W ustawie tej, w przepisach ogólnych – a więc stosowanych do całej ustawy – znajduje się regulacja, która wskazuje na odpowiednie stosowanie przepisów ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych. I tu znowu dochodzimy do art. 130 stanowiącego o natychmiastowym odsunięciu od wykonywania obowiązków służbowych.

Mimo to cała konstrukcja prawna, pozwalająca pozbyć się Bogdana Święczkowskiego z TK, rodzi ryzyko, że sytuacja w TK zrobiła się schizofreniczna. Nowa większość sędziowska wydaje swoje zarządzenia i uchwały, a Święczkowski próbuje je unieważniać swoimi zarządzeniami.

Żadne dotyczące Trybunału regulacje nie mogą prowadzić do sytuacji, w której utraciłby on zdolność funkcjonowania. Wykładnia obowiązujących przepisów także powinna opierać się na takiej dyrektywie interpretacyjnej. To są przecież tezy wprost zapisane w orzeczeniach samego Trybunału Konstytucyjnego.