Zamiast rodzinnego domu przemoc i strach. Dramatyczne historie 20-latków

Mają zaledwie po 20 lat, a za sobą doświadczenia przemocy, odrzucenia i samotności. Zamiast wsparcia najbliższych często spotykali się z obojętnością. Kinga, Patryk i Ania znaleźli schronienie w Fundacji Po Drugie, która pomaga młodym osobom w kryzysie bezdomności. Dziś opowiadają o swojej przeszłości i próbach rozpoczęcia nowego życia.

22-letnia Kinga trafiła do Fundacji Po Drugie po pobycie w innym ośrodku. Z rodzinnego domu odeszła z powodu przemocy, której doświadczała ze strony najbliższych. – Mama mnie biła – przyznała.

Dziś mówi, że najważniejsze jest dla niej poczucie bezpieczeństwa. W związku z przemocą w rodzinie została również uruchomiona procedura Niebieskiej Karty.

Z takimi doświadczeniami trafiają młodzi ludzie do Fundacji Po Drugie, którzy już na początku dorosłego życia muszą mierzyć się z poważnymi problemami. Kinga, Patryk i Ania opowiedzieli dziennikarce Wirtualnej Polski Zofii Olesiak o swojej przeszłości i szansie na nowe życie.

"Nie czułem się, jakbym był częścią rodziny"

Matka Patryka zmagała się z uzależnieniem od alkoholu, a po utracie przez nią władzy rodzicielskiej chłopakiem zaopiekowała się babcia. Jak przyznaje, również tam brakowało mu rodzinnego ciepła.

– Nie czułem się, jakbym był częścią rodziny. Czułem się po prostu nie jak człowiek tam. Czułem straszny dystans emocjonalny – wyjaśnił.

Do Fundacji trafił po rozstaniu z dziewczyną, kiedy nie miał dokąd pójść. Dziś przekonuje, że nawet w najtrudniejszych momentach nie można tracić nadziei. – Nie bój się prosić o pomoc. (...) Dopóki jeszcze żyjemy i stoimy, wciąż jest szansa na lepsze życie – podkreślił.

Nowy początek

Wśród podopiecznych fundacji jest również 20-letnia Ania, osoba głucha, która w dzieciństwie doświadczała przemocy psychicznej i fizycznej. Po opuszczeniu pieczy zastępczej i zakończeniu edukacji została bez pracy, oszczędności i własnego mieszkania.

Dziś chce przede wszystkim zwrócić uwagę na sytuację osób doświadczających przemocy. Podkreśla, że milczenie może sprawić, że dramat rozgrywający się za zamkniętymi drzwiami pozostanie niezauważony.

– Przemoc jest złą rzeczą i trzeba od razu zareagować i prosić o pomoc, bo jeśli tego się nie powie, to nikt się nie dowie – apelowała.