Były antyterrorysta o zamachu w Krakowie. "Gdy uciekamy, stajemy się potencjalnym celem"

— Jeśli stoi pan z dzieckiem np. na środku krakowskiego rynku, ma pan kilkadziesiąt metrów do najbliższych zabudowań i słyszy pan strzały, to nie jest pan w stanie określić, z której strony dobiegają. Pierwsze, co powinniśmy zrobić, to położyć się na ziemi i udawać nieżywego. Za każdym razem powtarzam to swoim najbliższym. Jesteśmy wtedy mniej narażeni na postrzał, niż uciekając — mówi w rozmowie z Onetem Darek, były antyterrorysta.

Zdaniem naszego rozmówcy położenie się na ziemi powinno być pierwszym krokiem. — Wtedy też obserwujemy, nasłuchujemy, oceniamy sytuację, szukamy wzrokiem naturalnej zasłony, jak kwietnik, słup, pomnik, do której możemy przemieścić się, czołgając, a następnie tzw. żabimi skokami uciekamy do następnej, większej zasłony, gdzie mamy blisko do schronienia się w jakimś budynku — wyjaśnia.

— Proszę pamiętać, że zamachowiec też działa pod wpływem impulsu i presji otoczenia. Reaguje na pewne odgłosy, zachowania, ucieczki. Strzały, które oddaje napastnik, zazwyczaj są na wysokości powyżej metra. Gdy uciekamy, stajemy się potencjalnym celem. Jeśli kładziemy się na ziemi, to obrys naszej sylwetki jest o wiele mniejszy, niż wtedy, gdy się poruszamy — zaznacza.

Dalszy ciąg artykułu pod materiałem wideo

Pierwsza pomoc

— Jeżeli widzimy zamachowca, tak jak to było w Krakowie, który ma karabinek wsparcia, to nie ma siły, żeby udaremnić jego atak. Można jedynie zawiadomić służby. Tylko one mają narzędzia, aby unieszkodliwić napastnika — przekonuje Darek.

Zwraca też uwagę na to, w jaki sposób udzielać pomocy rannym, którzy zostali postrzeleni albo zaatakowani nożem, szczególnie gdy jesteśmy na miejscu przed przybyciem służb.

— Jeśli mamy wyciek krwi, to w pierwszej kolejności zatykamy rany. To jest najważniejsze. Myślę, że większość społeczeństwa nie ma o tym pojęcia — słyszę.

Wcześniej jednak, jak podkreśla, należy odsunąć na bok broń lub inne niebezpieczne narzędzia.

• Polecamy: Wnuczka powiedziała: obiecaj, że nie wrócę do Kuby

Kwestia sprzętu

— Chylę czoło przed policjantami, którzy unieszkodliwili zamachowca. Dla mnie to jest heroizm tych dwóch chłopaków — mówi były antyterrorysta, porównując ich konfrontację do walki Dawida z Goliatem.

— Napastnik miał karabinek wsparcia, miał lepszą i mocniejszą amunicję — powtarza. Nie chce nawet myśleć, co mogłoby się stać, gdyby go nie powstrzymali.

Jego zdaniem policjanci także powinni być wyposażeni w dłuższą broń. — Wyposażmy ich przynajmniej w pistolet maszynowy MP5. Wizualnie i prewencyjnie działałoby to odstraszająco na potencjalnego przestępcę — uważa Darek.

Przekonuje też, że wszyscy policjanci, którzy patrolują ulice, powinni obowiązkowo nosić kamizelki kuloodporne, a w weekendy w ścisłych centrach największych miast powinny pojawić się stałe patrole.

• Zobacz: Wątpliwości wokół zbrodni w Ultimo. "Dziennikarze nie mogą się bać"

Bez konsekwencji

— Nie może być też tak, żeby przy ataku terrorystycznym policjant bał się i zastanawiał, czy może zepsuć pojazd służbowy lub inny, który posłuży mu np. do udaremnienia ucieczki napastnika, a nawet jego obezwładnienia i unieszkodliwienia — twierdzi były antyterrorysta.

On sam uważa, że w sytuacji nadzwyczajnej, a taką jest zamach terrorystyczny, policja ma prawo użyć wszystkich dostępnych środków do powstrzymania zagrożenia i terrorysty bez ponoszenia jakichkolwiek konsekwencji.

— Od czasów wojny to był tak naprawdę pierwszy zamach terrorystyczny w Polsce. Wynieśmy z tego pewną naukę i doświadczenie. Uczmy się na błędach i wyciągajmy wnioski. Bądźmy przygotowani na ewentualną powtórkę — kończy Darek.