Nie żyje Tadeusz Różycki "Dudek". Rafał Trzaskowski pożegnał powstańca
"W trakcie okupacji i Powstania był członkiem legendarnych Szarych Szeregów. Urodził się w Warszawie, w Powstaniu służył w Śródmieściu, po wojnie oddał się muzyce, będąc przez lata związany między innymi z Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Narodowej. W wieku 95 lat odszedł na wieczną wartę. Żegnaj, Bohaterze. Warszawa zawsze będzie pamiętać" — napisał na portalu X prezydent Warszawy Rafał Trzaskowski.
Kim był Tadeusz Różycki "Dudek"?
Tadeusz Różycki urodził się 10 marca 1931 r. w Warszawie. Przed wojną był uczniem Publicznej Szkoły Powszechnej nr 171 przy ul. Hożej 13. W czasie okupacji służył w Szarych Szeregach. W Powstaniu Warszawskim pełnił funkcję łącznika — listonosza w oddziale Harcerskiej Poczty Polowej w Śródmieściu. Po wojnie pracował w Orkiestrze Symfonicznej Filharmonii Narodowej jako muzyk, kompozytor, aranżer, dyrygent i wieloletni prowadzący zespołu Grająca Tabakierka.
Dalszy ciąg artykułu pod materiałem wideo
W styczniu 2013 r. Tadeusz Różycki mówił w wywiadzie dla Archiwum Historii Mówionej Muzeum Powstania Warszawskiego: "Od pierwszych dni Powstania zajmowałem się wszelkiego rodzaju pracami pomocniczymi, np. przy budowaniu barykady na ulicy. Na parterze sklepik miał pan Czesław Ołdakowski, był to człowiek związany z konspiracją i od razu po wybuchu Powstania założył opaskę AK. On dyrygował wieloma sprawami i między innymi mną też dyrygował, bo najpierw to była pomoc, a gdy ujawniłem, że jestem w Szarych Szeregach, powiedział: "Poczekaj, nie spiesz się, bo jeszcze pójdziesz tu i tu". I pierwsze usługi to jemu niejako świadczyłem. Po kilku dniach zgłosiłem się na ul. Wilczą, do punktu Harcerskiej Poczty Polowej. Tam należałem do 4. drużyny".
Opowiedział też o wywiezieniu ludności cywilnej z Warszawy po kapitulacji Powstania. Miał wówczas 13 lat, jechał w wagonie towarowym pod eskortą niemieckich żołnierzy. "Tak że oni nas wywozili pod eskortą. Dlaczego i [po] co, to nie wiem, no bo przecież bandytami nie byliśmy, ludność cywilna, no ale nas tak wieźli. (...) No ale już się zrobiło ciemno, spać mi się odechciało, bo taki chłodek, gwiazdy piękne na niebie, no i się przyglądam na te gwiazdy. Mówię: "Jaki ten świat jest piękny, jak się patrzy do góry. A jaki on jest podły, jak ludzie potrafią to wszystko zniszczyć""
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.