Columnist Jeroen Maris: 'Welkom in de stad van tederheid en toewijding'

Op het perron in station Park wacht een man die kleiner is dan zijn reistas. Ze kijkt boven hem uit, de tas, de toren, de moloch, ze is de wakkere verkenner die als eerste de metro uit de donkere koker zal zien rollen. Ik hoef niet te raden wat in de reistas zit. Een contrabas laat zich niet ontkennen.

In zowat alles – het aarzelende baardje, het herfstige van zijn trui, de bescheidenheid die zijn schouders laag houdt – is de man besmuikt, gedempt, verduisterd. Maar er is wel de contrabas, en er is de beschermende precisie waarmee de man de handgrepen van de reistas vasthoudt. Tederheid, zo zou je denken, is voorbehouden voor wat klein en frêle is. Pipetjes voor kuikens, een warme hals voor baby's, het kussen en de kruik voor de moeder die wegzinkt in het bed en niet meer zal oprijzen. Maar hier in het metrostel op lijn 5 wordt de tederheid geschonken aan iets dat groot en robuust is. Aan een contrabas.

Kijk, de vingers van de man. Hebben de snaren daar hun braille geschreven, zit daar het eelt van jaren? Of verkiest hij de strijkstok? Neen, besluit ik, hij is een man die met de handen zingt, hij schenkt zijn instrument het pizzicato.

Daarna is het niet moeilijk meer, ik ben nog in het metrostel maar ook al bij de man thuis, ik hoor het routineuze suizen van de metro, maar ook de diepe, verhitte brom die de muzikant in zijn contrabas zoekt. Hij loopt met de handen over de snaren, pizzicato!, en duizend andere handen op duizend andere plaatsen lopen mee, pizzicato!, een vrouw wordt over de rug gestreeld, een man krijgt het vlugschrift van de liefde op zijn buik geschreven, een kind wordt in de nek gekriebeld, pizzicato!, welkom in de stad van tederheid en toewijding, pizzicato!, pizzicato!

Nu zie ik hoe de man niet langer achter de contrabas schuilt maar zich erdoor laat opslokken. Het instrument is gevoed, kan nu alleen verder, geen handen meer nodig. Op een graf zal het straks te lezen zijn: hier rust de man die in zijn contrabas verdween.

In station Veeweide verlaten de muzikant en zijn instrument de metro. Ik blijf zitten, wil nog verder naar het westen van deze stad, en kom als vanzelf weer bij het gesprek van enkele dagen geleden met D., een vriendin die weg moet uit haar huurappartement. Ze weet nog niet waarheen, wel dat het een kleiner onderkomen wordt, met minder spullen. Ze ruimt op. “Het moeilijkst zijn de muziekinstrumenten”, zei ze, en ik zag dat haar vingers een melodie wilden beginnen. “Hoe neem je in hemelsnaam afscheid van een gitaar? Ik ben zo bang dat ik met het instrument ook de muziek weggooi.”