Kreml znów szuka pretekstu. Udaremniony sabotaż to sprawdzony scenariusz Moskwy
Jak wynika z ustaleń "Rzeczpospolitej", grupa dywersyjna podszywająca się pod ukraińskich funkcjonariuszy miała zaatakować wytypowany cel na terenie Polski, a następnie zostać zlikwidowana. Przy ciałach napastników planowano pozostawić fałszywe dokumenty oraz ekwipunek wskazujący na bezpośrednie powiązania z Kijowem. W ten sposób Moskwa zyskałaby pretekst do oskarżenia Warszawy o wspieranie ukraińskich operacji terrorystycznych i dążenie do eskalacji konfliktu. Dzięki czujności polskich służb prowokację udało się udaremnić, a ostrzeżenia przed możliwymi działaniami Rosjan pojawiały się już miesiąc wcześniej.
Metoda tworzenia sztucznego casus belli przy pomocy upozorowanych ataków to stały element rosyjskiej i radzieckiej sztuki wojennej. Niektóre z tych operacji służyły jako bezpośredni zapalnik do inwazji, inne miały urobić opinię publiczną lub przedstawić agresora jako stronę wyłącznie odpowiadającą na cudzą napaść.
Ostrzał w Mainili: lekcja fińska z 1939 roku
Klasycznym przykładem tej taktyki pozostaje prowokacja z 26 listopada 1939 roku. Władze Związku Radzieckiego ogłosiły wówczas, że fińska artyleria ostrzelała radzieckie pozycje w pobliżu przygranicznej wsi Mainila. Według komunikatu Moskwy miało zginąć czterech żołnierzy, a dziewięciu odnieść rany. Helsinki natychmiast zaproponowały powołanie wspólnej komisji śledczej oraz obustronne odsunięcie wojsk od granicy. Kreml propozycję odrzucił, jednostronnie zerwał pakt o nieagresji i cztery dni później Armia Czerwona zaatakowała Finlandię, rozpoczynając wojnę zimową.
WIDEO
Korowaj o Putinie. "Chce udowodnić, że dowozi tematy"
WIDEO
Fińskie dochodzenie bezsprzecznie dowiodło, że z terytorium Finlandii nie wystrzelono żadnego pocisku – marszałek Carl Gustaf Mannerheim już tygodnie wcześniej nakazał wycofać baterie artylerii poza zasięg granicy, by odebrać Sowietom jakikolwiek pretekst. Na niewiele się to jednak zdało: Kreml potrzebował jedynie formalnego powodu do napaści, którą planował od miesięcy. Ostrzelanie własnych pozycji pozwoliło zrzucić winę na ofiarę mimo potężnej koncentracji Armii Czerwonej na linii granicznej.
Czeczenia: "zielone ludziki" i zamachy na własnych obywateli
Po rozpadzie ZSRR metody Kremla nie uległy zmianie. W 1994 roku, po ogłoszeniu niepodległości przez Czeczenię, Moskwa podjęła próbę obalenia gen. Dżochara Dudajewa bez otwartego angażowania regularnych sił. Federalna Służba Kontrwywiadu (poprzedniczka FSB) sfinansowała i uzbroiła tzw. Tymczasową Radę Czeczeńską, przekazując jej m.in. około 50 czołgów.
26 listopada 1994 roku siły opozycyjne zaatakowały Grozny. Szybko wyszło na jaw, że trzon formacji pancernej stanowili rosyjscy żołnierze zwerbowani w jednostkach regularnej armii. Po klęsce szturmu do niewoli trafiło blisko 70 Rosjan, w tym oficerowie. Choć minister obrony Paweł Graczow cynicznie twierdził, że zatrzymani nie mają nic wspólnego z rosyjskimi siłami zbrojnymi, zeznania jeńców obnażyły kulisy operacji kontrwywiadu. Porażka kamuflażu pchnęła Borysa Jelcyna do otwartej inwazji, którą zarządzono 11 grudnia.
Jeszcze bardziej bezwzględne metody zastosowano przed drugą wojną czeczeńską. We wrześniu 1999 roku serią zamachów bombowych w Bujnaksku, Moskwie i Wołgodońsku zniszczono bloki mieszkalne, zabijając ponad 300 osób. Władze natychmiast oskarżyły o masakrę czeczeńskich terrorystów, co wywołało w społeczeństwie falę poparcia dla nowej kampanii wojennej i zbudowało pozycję premiera Władimira Putina.
Prowokacja pękła jednak w Riazaniu. W nocy z 22 na 23 września mieszkańcy jednego z budynków zauważyli ludzi wnoszących do piwnicy podejrzane pakunki. Wezwani milicjanci i saperzy zabezpieczyli trzy worki z heksogenem oraz uzbrojony zapalnik. Dwa dni później, gdy lokalna milicja namierzyła sprawców – którymi okazali się funkcjonariusze FSB – dyrektor Nikołaj Patruszew pośpiesznie ogłosił, że incydent był jedynie "ćwiczeniami sprawdzającymi czujność", a w workach znajdował się zwykły cukier.
Krym i Donbas: fabrykowanie ukraińskiego zagrożenia
Podczas aneksji Krymu w 2014 roku Moskwa ponownie odegrała spektakl obronny. 1 marca rosyjski resort dyplomacji ogłosił, że przysłani z Kijowa uzbrojeni bojownicy próbowali zająć budynek krymskiego resortu spraw wewnętrznych w Symferopolu. Donoszono o rannych i heroicznym odparciu ataku przez "miejscową samoobronę". Stało się to bezpośrednim pretekstem dla Rady Federacji do wydania formalnej zgody na użycie rosyjskich sił zbrojnych w Ukrainie.
Rosja nigdy nie przedstawiła dowodów na to zajście: nie było ani zatrzymanych, ani poszkodowanych. Analizy zachowanych nagrań, przeprowadzone m.in. przez szwedzki ośrodek analityczny SCEEUS, wykazały rażące mistyfikacje: domniemani agresorzy korzystali z pojazdów powiązanych z miejscowym zoo i dysponowali typowo rosyjskim uzbrojeniem.
Identyczny schemat zastosowano przed pełnoskalową inwazją w lutym 2022 roku. W kontrolowanych przez separatystów mediach niemal codziennie publikowano inscenizowane materiały o ukraińskich grupach dywersyjnych, zaminowanych mostach i rzekomych zamachach. Śledczy z grupy Bellingcat rozbili na czynniki pierwsze m.in. nagranie z 22 lutego z trasy Donieck–Gorłówka, gdzie miano wysadzić pojazd dowódcy separatystów. Ekspertyzy wykazały, że samochód nosił ślady po ostrzale bronią ręczną, a nie po wybuchu bomby, zaś obrażenia rzekomych ciał z autopsyjnymi nacięciami wskazywały na zwłoki przetransportowane wcześniej z prosektorium.
Powtórka z historii na polskiej granicy
Informacje o planowanej dywersji w rejonie granicy z obwodem królewieckim dowodzą, że Kreml wciąż stosuje ten sam podręcznik operacyjny. Według źródeł akcja miała zostać przeprowadzona na przełomie października i listopada, a ostrzeżenia wywiadowcze trafiły także do naszych sojuszników z NATO – Litwy, Łotwy i Estonii.
W odpowiedzi na zagrożenie polskie władze postawiły w stan podwyższonej gotowości Straż Graniczną, policję oraz Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Na Warmii i Mazurach przeprowadzono manewry wojsk specjalnych z udziałem operatorów jednostek GROM, NIL i AGAT. Choć koordynator służb specjalnych Tomasz Siemoniak nie ujawnił niejawnych szczegółów, potwierdził, że zagrożenie potraktowano priorytetowo. Sam fakt planowania tak złożonej mistyfikacji na terytorium państwa NATO dobitnie pokazuje, że Rosja prowadzi przeciwko Polsce systemową, wrogą wojnę hybrydową.
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.