Wendi heeft een muurschildering als gevel: 'Ik zie graffiti als kunst'

“Mijn huis is makkelijk te herkennen voor vrienden die voor het eerst over de vloer komen”, zegt Wendi Lepage (29), die in een opvallende hoekwoning in Ukkel woont. De gevel aan de kant van de Onderlinge Bijstandstraat is volledig beschilderd: in de blauwe lucht boven het berglandschap zit een pater op het ronde dakraam met een eend in zijn hand. In het ene dichtgemetselde raam staat een andere pater met een plateau, in het andere zit een pater met een meisje aan tafel.

De grootste van de vier paters staat onderaan te koken. De muurschildering is gemaakt voor Les petits pères, het restaurant in het pand. Hoewel het al jaren gesloten is, staat de naam nog altijd op de ramen van de benedenverdieping.

Wendi woont op de eerste verdieping, boven de woning van zijn huisbazin. Toen hij anderhalf jaar geleden naar het huis kwam kijken, was hij aangenaam verrast door de muur. Toch was het vooral de buurt die de doorslag gaf om te verhuizen. “Ik hou van de rust en de kalmte. Dat is heel anders dan waar ik ben opgegroeid, in een sociale woonblok in Watermaal-Bosvoorde. Iedereen kende elkaar, ik speelde altijd samen met de andere jongens voetbal op het pleintje. Dat was een fijne tijd, maar nu ben ik wat ouder en wil ik graag op mijn gemak zijn als ik thuiskom van een drukke werkdag.”

Wendi werkt op een paar kilometer van zijn huis, in het Sint-Elisabethziekenhuis in Ukkel. Daar doet hij de administratie van de overlijdens, maar vervoert hij ook mensen met kanker naar het ziekenhuis voor hun maandelijkse check-up. “Ik heb het gevoel dat ik mensen echt kan helpen. Dat geeft me voldoening.”

Hij vertelt dat patiënten en nabestaanden hem veel toevertrouwen. “Vaak is dat triestig, ja. Tegelijk kan het ook mooi zijn: in Brussel heeft iedereen een ander verhaal te vertellen. Ik krijg gratis levensadvies. Dat klinkt dikwijls hetzelfde: wacht niet om van het leven te genieten en je dromen na te jagen.”

Onderaan de frivole muurschildering staat een dikke, zwarte graffititag. “Dat stoort me niet, het geeft wat charisma aan de straat. Ik ben van de hiphop, ik zie graffiti als kunst.” Als hij thuiskomt van zijn werk, kijkt Wendi films en luistert hij naar rapmuziek. “Ooit wil ik naar Amerika, de thuisbasis van mijn favoriete artiesten. De cultuur van New York, de thuisstad van Jay-Z, spreekt me enorm aan. Maar ik zal ook naar de westkust moeten, want daar komt Kendrick Lamar vandaan”, lacht hij. Twee dagen na dit gesprek gaat hij zijn idool Jay-Z iets dichter bij huis bewonderen, in Parijs. “Ik heb hem ooit zien optreden met Kanye West. Van hem ben ik ook fan. Op muzikaal vlak, bedoel ik, niet op politiek vlak.”

Theater, film en muziek

Wendi is de zoon van twee Congolese migranten die voor zijn geboorte naar België verhuisden. Dat hij in een residentiële wijk met vooral witte mensen woont, vindt hij geen punt. “Ik heb gelukkig nog niet veel racisme meegemaakt, iedereen leeft hier in zijn eigen wereld. Als ik 's nachts naar huis wandel, zie ik de buurtbewoners weleens naar me kijken. Dan krijg ik het gevoel alsof ik moet bewijzen dat ik hier woon. Misschien zijn ze bang, ik weet het niet. Uiteindelijk ben ik een mens net zoals jij, gewoon met een andere kleur.”

Toch laat Wendi die soms argwanende blikken niet aan zijn hart komen, en ziet hij zichzelf nog lang in zijn appartement achter de muurschildering wonen. “Pas als ik ooit een vrouw vind, ga ik op zoek naar iets nieuws.”

Boven het straatnaambordje op de voorgevel staat de naam van de kunstenaar die de muur beschilderde: Eric Boumal. Zelf waagt Wendi zich niet aan de schilderkunst, maar hij is wel een creatieve duizendpoot. “Vroeger heb ik nog theater gespeeld. Eigenlijk wou ik daarin voortgaan, maar ik dacht dat daar geen toekomst in zat.”

Op zijn werk in het ziekenhuis mag hij soms een affiche ontwerpen, maar het kriebelt om zijn creativiteit meer te gebruiken. “Wat precies weet ik nog niet, maar ik wil mijn eigen project starten rond film of muziek. Ook al lijkt dat bijna onmogelijk, het leven is te mooi om niet te proberen.”