Belgaroui van de kinderboerderij naar UFC-gevecht in Madison Square Garden

"Het is de furie die hij gaat voelen", grijnst Yousri Belgaroui terwijl hij naar zijn vechthandschoen kijkt. Daarop staan de drie kruizen van Amsterdam en de vlag van Tunesië. "Een dodelijke mix van Michiel de Ruijter en Hannibal."

De Nederlandse MMA-vechter staat komende nacht in Madison Square Garden in New York voor de belangrijkste partij van zijn leven. Tegen de Braziliaan Caio Borralho, de nummer zes in het middengewicht van UFC, de grootste vechtsportbond ter wereld. Bij winst meldt Belgaroui zich in de top van de ranglijst, bij een nederlaag moet hij een stap terugzetten.

Belgaroui is een bijzonder figuur in de UFC. De zoon van een Tunesische vader en een Nederlandse moeder studeerde aan de Universiteit van Amsterdam, een zeldzaamheid in de ruige vechtsportwereld.

En hij leeft op wat hij zelf noemt "een kinderboerderij" tussen de kippen en geitjes in de bossen van de Amerikaanse staat Connecticut. Het is zijn doel om na zijn carrière een zelfvoorzienende boerderij te runnen.

Belgaroui begon als kickbokser en vocht om de wereldtitel bij Glory, maar richt zich sinds 2021 op de MMA. Zonder vrouw en kinderen vertrok Belgaroui naar de VS om zijn droom na te jagen. "Het was een eenzaam bestaan van een warrior", blikt hij terug.

De opofferingen betaalden zich niet direct uit. Tweemaal werd Belgaroui afgewezen door de grote UFC-baas Dana White, na gevechten in de Dana White Contender Series. Daar kunnen talentvolle vechters een contract in de UFC verdienen. Of "het Mekka van de vechtsport", zoals Belgaroui het zelf noemt.

In oktober 2025 kreeg hij toch een kans. Door een blessure bij een andere vechter mocht hij invallen om het op te nemen tegen Azamat Bekoev. De Rus had acht wedstrijden op rij gewonnen.

"Ze dachten dat ik naar de slachtbank zou gaan", grinnikt Belgaroui. Hij sloeg Bekoev knock-out en was eindelijk binnen bij de UFC.

Cool en relaxed

In 2026 volgden nog twee zeges. Nu mag hij het opnemen tegen Borralho, de Braziliaan die vorig jaar nog te sterk was voor die andere Nederlander in de UFC, Reinier de Ridder.

"De plek is heel speciaal, maar ook het moment is heel speciaal", zegt hij. De Amsterdammer oogt ontspannen en dat beschouwt hij als een compliment. "Mensen denken dat vechters agressief of boos moeten zijn. Emotie is het laatste dat je nodig hebt."

"Dat heb ik door de jaren heen moeten leren. Nu ben ik heel cool en heel relaxed en dat helpt me om te presteren."

Het kostte hem twaalf jaar in de vechtsportwereld om zo ver te komen. "MMA is een kunst. Dat moet je jarenlang bestuderen. Je moet het slijpen in je lichaam en in je hersenen groeven."