Rob Goossens verbaast zich over kritiek op 'saaie' André Hazes

"Waarmee ik zeker niet wil zeggen dat hij een beetje dom is"

Bij elk televisieoptreden kregen we de afgelopen jaren wel een nieuwe versie van André te zien. Hij trainde zichzelf enige tijd een spierbochel. Wilde niet meer de zingende zoon van André Hazes zijn. Ging zelfs Elvis Presley achterna en zong vervolgens toch weer liedjes van zijn vader.

De achtbaan bleef maar rijden, en elke keer dat hij zei dat het beter met hem ging dan ooit, moest hij drie maanden toch weer opbiechten dat het helemaal niet zo fantastisch ging. Tot nu, want voor het eerst heb ik het idee dat het écht goed met hem gaat.

Lees ook

Rob Goossens ziet noodscenario opdoemen voor songfestival: Sieneke sturen met draaiorgel

Dat is een wonder op zich. Ik bedoel, als je vader al vroeg overlijdt en je moeder zichzelf daarna in de slaapkamer opsluit met een fles bessenjenever, dan is dat niet per se het allerbeste recept voor een stabiel leven. Kijk ook naar zijn zus, die weliswaar sneller dan hij uitvogelde wie ze is, maar intussen niet eens een weekje voor Beste Zangers naar het buitenland kan zonder haar man mee te nemen.

Ergens moet André toch ook heel blij zijn dat hij André Hazes is, denk ik als ik hem in tien minuten een dakkapel zie uitzoeken. Wat moet het heerlijk zijn om dingen die gewoon een beetje moeilijk zijn, totaal te oversimplificeren. Het is de overtreffende trap van mensen die het leven nooit moeilijker te maken dan het is.

Lees ook

André Hazes onzeker over gebit door dateverhalen van moeder Rachel

Heb ik dus grote bewondering (en enige jaloezie) voor, ook al hoop ik wel dat André iemand anders zijn belastingaangifte laat doen en nooit de politiek in gaat. Want als je niet begrijpt dat je over een dakkapel - ja, ook over een dakkapel - even moet nadenken, zijn er dingen waar je ver van weg moet blijven.

Waarmee ik zeker niet wil zeggen dat hij een beetje dom is, hoor. Hij weet heus wel hoe hij een mes moet vasthouden. Maar kwam het voor iemand als een verrassing dat hij dacht een compliment te geven door tegen zijn Noa - tweede voornaam 'Chanel' - te zeggen dat ze 'de perfecte combi' is 'tussen een mooie chique vrouw maar ook gewoon een lekker pornowijf'?

Lees ook

Roxeanne Hazes zag broer André opbloeien door relatie met Noa Braaf

Het schitterende aan de hele situatie is dat hij met Noa Braaf de enige vrouw ter wereld heeft gevonden die dat dus ook nog een prachtig compliment vindt. Die zichzelf daar bovenop heeft wijsgemaakt dat ze van hem houdt om wie hij is 'buiten' de schijnwerpers. Zij denkt echt dat zijn beroemdheid maar een toevallige omstandigheid is, en laat alsjeblieft niemand aan die twee uitleggen hoe het echt zit. Onnozele liefde is de prachtigste liefde. Kijk nog een keer naar The Notebook, dan snap je wat ik bedoel.

Wat ik dan ook weer geestig vind, is de teleurstelling onder sommige kijkers omdat het allemaal zo, what's in a name, braaf was. Tuurlijk, deze serie steekt schril af tegen bijvoorbeeld de docu over Ferry Doedens. Maar is dat niet het hele punt? Bij Ferry vrezen we allemaal dat die hard razende trein maar op één manier tot stilstand kan komen. Bij André mogen wij als toeschouwers inmiddels meedromen van een 'gewoon' leven.

Lees ook

André Hazes en Monique Westenberg botsen over opvoeding zoon Dré na voetbalincident

Je ziet aan hem dat de vraag zich meer en meer aan hem opdringt of 'zanger' nou wel zijn belangrijkste identiteit is. Inmiddels schreeuwen zijn stembanden in zijn oor dat ze helemaal geen zin meer hebben in nog een keer Leef. Maar ja, dat vermaledijde Stockholm Syndroom. Vanaf het moment dat hij kon lopen heeft iedereen en zijn moeder - zeker zijn moeder - hem gedwongen om liedjes van zijn vader te zingen. Op een gegeven moment ontwikkelen veel gijzelaars helaas gevoelens voor hun gijzelnemer.

Nu weet ik natuurlijk ook niet wat André dan wel is, behalve iemand die in zijn blote togus door het beeld stiefelt om tenminste één opzienbarend moment te hebben voor zijn eerste aflevering. Maar blijkbaar gaat zelfs iemand die in tien minuten een dakkapel uitzoekt, toch een keertje nadenken. En hoewel ik snap dat sommigen dat saai vinden, vind ik het persoonlijk eigenlijk wel geruststellend.