Vos keert na 'lastig jaar' met vijftiende wereldtitel terug van WK gravel: 'Bijzonder'

Onder het stof en de modder veroverde Marianne Vos, inmiddels 39 jaar, zaterdagmiddag aan de andere kant van de wereld haar tweede wereldtitel gravel. Haar vijftiende wereldtitel in het wielrennen was het al, maar ook die vijftiende regenboogtrui is "heel bijzonder", vertelt ze vanuit Australië.

"Ik ging hierheen, hopend op een goede dag, maar ik had niet durven denken dat ik met de wereldtitel naar huis zou gaan."

Dat gebeurde wel. Vos reed in de slotfase van de koers over 125 kilometer grotendeels onverharde wegen weg bij haar gevallen Duitse medevluchtster Rosa Klöser en soleerde naar de winst.

Vos won al drie wereldtitels op de weg, acht in het veldrijden, twee op de baan en nu twee in het gravelen. Haar eerste wereldtitel pakte ze twintig jaar geleden op de weg als 18-jarige.

Ook voor nummer vijftien was het afzien. "Die hoogtemeters (meer dan 3.000) waren verspreid over het hele parcours. De beklimmingen waren nooit lang, maar gedurende de hele wedstrijd was het op en af, en nergens echt herstellen. Niet gemakkelijk. Je wist dat het in de benen ging zitten."

Vos kende het parcours in Nannup, in het zuidwesten van Australië. Drie keer eerder bezocht ze de regio, waarvan de laatste keer zeven jaar geleden voor een recreatieve maar zware meerdaagsekoers.

"Toen deed ik mee aan de Tour of Margaret River. Diezelfde organisatie heeft een gravelwedstrijd opgezet en dat heeft geleid tot de organisatie van dit WK. Dat was een extra reden om extra gemotiveerd naar dit WK toe te leven."

Vos wist dat ze in de race moest letten op Klöser, de Duitse favoriete van Canyon-SRAM die in 2024 de prestigieuze gravelkoers Unbound won, dit jaar 43ste eindigde in de Tour de France Femmes en wedstrijden op de weg afwisselt met gravelkoersen. Klöser reed weg met nog ruim twintig kilometer te gaan. En Vos kon mee.

"Ze was ontzettend sterk. Bergop maakte zij het verschil, daar kon ik gelukkig mee. En ik wist dat als dat zou lukken, dat ik misschien een kans zou hebben in de finale."

Vlak voor de laatste kilometers zat nog een lastige afdaling met drie technische bochten. Daar wilde Vos op kop rijden, eigen lijn kiezen en de Duitse onder druk zetten. Bij de eerste bocht ging Klöser onderuit en was Vos ervandoor.

En toen? "Zo snel mogelijk naar de finish rijden. En niet te veel nadenken. Maar dan denk je toch terug aan het lastige jaar dat ik heb gehad. Wegens familieomstandigheden."

In april verloor Vos haar vader die haar hele carrière erbij was geweest. Vos reed dit seizoen minder koersen dan ze in voorgaande jaren had gedaan, brak in het voorjaar nog een sleutelbeen en won slechts (voor haar doen) één race.

Na de Tour de France Femmes, waar ze in de laatste rit in Nice begin augustus uitviel, reed Vos geen wegwedstrijd meer. Wel nog een gravelkoers in Spanje, ter voorbereiding op het WK in Australië.

"We zijn hier met de ploegleider en mijn vriendin vroeg naar toe gereisd om zo vroeg mogelijk de laatste voorbereidingen te doen, zodat je weet dat je hier zo fris mogelijk aan de start komt te staan. Dat is gelukt en heeft geresulteerd in een heel mooie plak."

Het gravelgoud in haar allerlaatste race van het seizoen werd zo een mooie afsluiting van een bewogen jaar.

Hoe vaak gaat ze de trui eigenlijk dragen? Want zo veel gravelkoersen fietst Vos niet. "Weet ik niet, maar ik heb 'm nu aan", zegt Vos opgewekt. "Natuurlijk is gravelen een ontzettend mooie discipline. Maar nu eerst rusten en dan opbouwen naar het volgende seizoen."

Wat overheerst: "Ik had niet kunnen voorstellen dat ik met de regenboogtrui zou terugkeren."