سرمقاله؛ ملت و میهن از «من» و «شما» مهمترند
وقتی در همین ماه آبان «آخرین سرمقاله»ی پارسال را با عنوان «ققنوس ایران از خاکستر خود برخواهد خاست» روی تخت بیمارستان نوشتم، نمیدانستم درست یکسال پیش در چنین روزی، ۲۰ نوامبر، وقتی به اتاق عمل منتقل شوم، چگونه از آن بیرون خواهم آمد. بعد هم با شش ماه شیمیدرمانی سنگین به دلیل سرطان لوزالمعده، نوشتن سرمقاله که یک مسئولیت منظم و هفتگی است با وضعیتم همخوانی نداشت.

اکنون همین مناسبت یکساله در دورانی که شاهد یکی از مهمترین رویدادهای تاریخ معاصر در میهنی خسته و رنجور هستیم، وسوسهای شد تا آن امید و باور در «آخرین سرمقاله» را یادآوری کنم. چرا که کمی بعد، در روز تاریخی ۲۱ آذر ۴۰۴، «روز نجات آذربایجان»، شعار «پهلوی برمیگرده» و «اینست شعار ملی، رضا رضا پهلوی» در خراسان در مراسم هفتم خسرو علیکردی وکیل دادگستری سر داده شد. از هفتم دی و با اعتراضات بازار تهران، انقلابی که نقش شیروخورشید بر آن میدرخشد، به سرعت کشور را فرا گرفت و در ۱۸ و ۱۹ دیماه با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی به اوج خود رسید. رژیمِ درمانده به چنان وحشتی افتاد که بزرگترین جنایت تاریخ خود را مرتکب شد و دهها هزار شهروند بیدفاع را که بسیاری از آنان خانوادگی به تظاهرات رفته بودند، به خاک و خون کشید، مجروح کرد و به زندان انداخت و بعد هم به اعدام زندانیان اسیر پرداخت. دو جبههی متقابل، از این آشکارتر نمیشد!
برای کیهان لندن این تکرار مکررّات است که همواره این دو جبهه را تشخیص داده: یکسو نظام جمهوری اسلامی با همهی مخلّفاتش؛ سوی دیگر، پهلوی و ملت! حتا در زمانی که «ملت» هنوز به جایگاه خود آگاه نبود و برای اصلاح قاتلانش صف میکشید.
اکنون اما در «آنسو» کفگیر چنان به ته دیگ خورده که در «اینسو» دیگر «شیروخورشید» و «مشروطه» و «پادشاهی» و صدها «تاج» هم کفایت نمیکند! چون نسخه جعلی همه اینها به صورت سایبری و غیرسایبری تولید شده! حتا برای جعل «پهلوی» نیز توسط عوامل نظام تلاش شد! نخست با تمجید از رضاشاه؛ بعد حتا با استناد به سخنان محمدرضاشاه فقید! آنهم با شعارهای «ملی» و «ایرانی» با این هدف که از پدر و پدربزرگ در مقابله با «رضا پهلوی» سوء استفاده کنند!
مردم اما نه با سرکوب خونین در داخل از «پهلوی» کوتاه آمدند و نه در خارج کشور با تهدید به ترور و مصادره اموال و امتناع از خدمات کنسولی و… خیابانها را ترک کردند. «آبدانان» در این روزها اثبات مکرّر این حقیقت است. اینست که اندوه و شرمندگی من در یکسال گذشته این بود که آنچه را باور داشتم بیتردید از راه خواهد رسید و سالها در کیهان لندن و گفتگوهایم تکرار کرده بودم، نتوانستم حضوری همراهی کنم. افراد در هر دو جبهه میآیند و میروند؛ تعویض و جایگزین و بین «آنسو» و «اینسو» نیز جابجا میشوند؛ اما نقشها میمانند و میراثی را تشکیل میدهند که هرگز نمیرود و قابل تعویض و جایگزینی نیست؛ میماند. ملت و میهن از «من» و «شما»، از همه آنها که مدعیاند درد «وطن» و «ایران» دارند اما گفتار و رفتارشان در خدمت تداوم یک حکومت ضد ملت و ضد میهن است، مهمترند؛ چون پایدارند. به همین دلیل به پهلویهای فقید تکیه کرده و به شاهزاده رضا پهلوی امید بسته و باور دارند که نه خودش بلکه آنها را، که سرنوشتسازند، مهم میداند. در این میان، نقش کیهان لندن به عنوان بخشی از میراث یک ملت این بوده که همواره چشم و گوش مردم و میهن، و حامی پهلوی و رهبر انقلاب شیروخورشید باشد.
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.