Columnist Jeroen Maris: 'Die keer dat mijn dochter mij berispte'

De twee kleine kinderen dragen kruippakjes met minuscule knopen en wollen handwerk en de sokken en mutsjes van de herfst, maar het meest van al dragen ze de stilte. Ze zwijgen, ja, er is een plots verbond onder pasgeborenen: heden geen gerucht.
Vaak is het anders. In bus en tram schreeuwen baby's zo luid dat je in je eigen lichaam alle oude wonden voelt openscheuren. Het begint nog als muziek, als de melodie van drift en kleine wanhoop, maar dan valt het kind van de notenbalk, en is er alleen nog de slijpschijf van de machteloosheid.
Maar vandaag niet. Vandaag is Brussel een comfortabele schelp, van Pannenhuis tot Poesjkin, van Andrée De Jongh tot Stapelhuis. Het liefst wil ik die twee baby's de namen van de haltes op lijn 46 voorneuriën.
Mijn ogen bezoeken de kinderwagens, ook al weet ik dat het niet hoort, je schendt niet het briefgeheim, je leest niet de liefdesbrieven van een ander, maar iets aan die kinderen is machtiger en krachtiger dan mijn hang naar beleefdheid: zoals ze hier in hun mobiele wiegjes liggen, kan ik onmogelijk níét naar ze kijken.
Ik zou me bij de ouders willen voegen, eerst bij de moeder met de roze muts en de Slavische kalmte, later bij de vader die wat verderop een vinger tegen de wang van zijn slapende baby laat rusten, als een geruststelling. “Ik ben één van jullie”, wil ik zeggen. “Ik heb ook liggen luisteren naar het zuchten en het ademen en het fluiten.”
Ik herinner me het bulderen en dreunen van de bus, jaren geleden, toen ik een meisje van enkele weken oud meedroeg, en besefte dat voortaan alles anders zou zijn, dat ik niet langer onverschillig kon blijven bij het groeien van het blad en het smakken van de wind en het rennen van de nacht, dat ik moest ophouden met dood te zijn.
Zou de moeder met de roze muts die sensatie ook gevoeld hebben? Werd ze ook geboren in de nacht waarin haar kind ter wereld kwam? Nu schikt ze het dekentje recht, waakt ze over het door dons en pluche verwarmde lijfje. Ze heeft de kordate behendigheid die sommige ouders erven. Ze kan haar ogen op een punt in de verte richten, van de baby weg, en toch haar kind blijven zien. Dat doet ze met haar vingers, die strelend alles meten: de temperatuur, de honger, de vermoeidheid, het eerste geluk.
Pas toen we van de bus stapten, vele jaren geleden, deed mijn dochter haar ogen weer open. Daarmee sprak ze, daarmee berispte ze me omdat ik nog altijd dacht alleen maar uit verleden te bestaan, daarmee zei ze dat ik een ertsader vol toekomst gevonden had, en jubelen moest.
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.