Elita sprzed 1500 lat. Archeolodzy odsłonili groby potężnych wojowników

• Cmentarzysko powstało na terenie wcześniejszej osady galijsko-rzymskiej.
• W dwóch męskich grobach znaleziono miecz, starogermański, jednosieczny nóż bojowy, tarczę i włócznię typu angon.
• Analiza szkieletów wykazała ślady urazów, prawdopodobnie związanych z użyciem broni siecznej.

Archeolodzy zidentyfikowali 11 grobów dorosłych lub starszych nastolatków. Kolejne odkrycia stanowiły trzy pochówki dzieci oraz dwa pochówki koni.

Groby wojowników z bronią i kosztownościami

Najbogatsze wyposażenie znajdowało się w dwóch grobach mężczyzn. Oprócz częściowo zachowanego miecza w drewnianej pochwie odkryto tam scramasax, czyli jednosieczną broń używaną we wczesnym średniowieczu, tarczę oraz angon – charakterystyczną włócznię z zadziorami.

Narodowy Instytut Prewencyjnych Badań Archeologicznych wiąże taki zestaw z wysoko postawionymi wojownikami germańskimi lub przedstawicielami foederati, czyli barbarzyńskich ludów, które od IV wieku osiedlano na mocy porozumienia na terytorium Cesarstwa Rzymskiego. Grupy to włączane były do struktur wojskowych.

Wśród znalezisk są także złote i srebrne elementy zdobione granatami. Dekorowały one ubrania oraz wyposażenie wojskowe, co świadczy o wysokim statusie części pochowanych osób.

W dwóch innych grobach archeolodzy znaleźli przedmioty kojarzone z pochówkami kobiet. Były tam pary srebrzonych pozłacanych zapinek kabłączkowatych, srebrne fibule w kształcie ptaków, naszyjniki ze szklanych paciorków, sprzączki do pasa i grzebień z kości.

Ślady przemocy na szczątkach

Jak podaje portal heritagedaily.com, wstępne badania antropologiczne ujawniły również problemy zdrowotne i urazy. Co najmniej dwie osoby miały prawdopodobnie złamane kości, których nie nastawiono prawidłowo. W jednym przypadku obrażenie mogło doprowadzić do zesztywnienia kolana i poważnego ograniczenia ruchu dolnej części nogi.

U dwóch innych osób stwierdzono urazy szkieletu, które – zdaniem archeologów – mogły powstać od ostrza. Brak śladów gojenia sugeruje, że rany zadano krótko przed śmiercią. Ostateczna interpretacja wymaga dalszych analiz.

Dopiero w drugiej połowie V wieku część dawnej osady przekształcono w miejsce pochówków. Zdaniem badaczy stanowisko daje rzadką możliwość poznania społeczności Alzacji w okresie przejścia między światem rzymskim a wczesnym średniowieczem. Przedmioty, które znalezione zostały w grobach, nie przesądzają jednak o pochodzeniu etnicznym pochowanych osób.