Sanne Wevers is 'de kampioen die zwaaiend en voldaan zegt: het is mooi geweest'

De indrukwekkende sportreis van Sanne Wevers zit erop. Zaterdag kreeg de 35-jarige olympisch kampioene van 2016 tijdens de WK turnen in een vol Ahoy een groots afscheid. Het 'balkmeisje' dat zich kroonde tot balkkoningin blikt terug op enkele momenten uit haar glansrijke en turbulente carrière.

Wevers, geboren in Leeuwarden en opgegroeid in het Twentse Oldenzaal, begon op haar achtste met turnen. "Op mijn twaalfde deed ik al mee aan een jeugd-EK." Maar de successen en podiumplaatsen lieten lang op zich wachten. "Ik heb heel lang de beperking gevoeld dat je als Nederlands meisje niet echt meedeed met de allerbesten."

"Het waren altijd de grootmachten Roemenië, China, Rusland, Amerika die de finales bepaalden. Uiteindelijk heb je een spiegel nodig om toch te beseffen dat er iets in mij zit, het geloof, dat ik daar ook bij kan horen. Dat ik daar ook mag staan, zijn en kneiterhard scoren."

Balkmeisje

Voor Wevers telt het EK-eremetaal van 2015 in Montpellier (brons op brug) als het startpunt van haar imposante erelijst. "Die EK-plak voelde zo fijn en was de eerste echte medaille. Het is een bijzondere, notabene op brug, terwijl ik eigenlijk misschien alleen als 'het balkmeisje' werd gezien. Maar na die medaille ging ik knallen."

De term 'balkmeisje' gebruikt Wevers aarzelend, alsof ze er niet mee geassocieerd wil worden. "'Het balkmeisje', daar heb ik heel lang een soort weerstand tegen gevoeld, omdat ik mij vaak het weggeschoven balkmeisje voelde en daar niet echt voor stond. Ik kon en ben meer dan dat. Want ik turnde ook de meerkamp en de teamwedstrijden, op vier turntoestellen. Maar ik heb het balkmeisje inmiddels omarmd, hoor", zegt ze hardop lachend.

In 2015 veroverde Wevers haar eerste WK-medaille, in Glasgow pakte ze zilver op balk. Een jaar later volgde de ultieme beloning van haar jarenlange investeringen, op de Olympische Spelen van Rio de Janeiro: historisch balkgoud. Door onder meer de legendarische Simone Biles, één van de succesvolste turnsters aller tijden, in de olympische finale te verslaan. "Dat achtjarige meisje droomde van zo'n carrière. Dat het dan uiteindelijk lukt, dat is iets magisch."

Donkere bladzijde

Tussen haar elf WK-deelnames (één zilveren medaille), drie Olympische Spelen (één gouden plak) en tien EK's (drie keer brons, één keer zilver, tweemaal goud) kende haar topsportloopbaan ook een turbulente, donkere bladzijde. Tegen vader en trainer Vincent Wevers werden in 2020 door meerdere oud-turnsters klachten ingediend over ontoelaatbaar gedrag.

Na ruim tweeënhalf jaar werd Vincent Wevers zowel in de eerste zitting door de tuchtcommissie als in het hoger beroep door de beroepscommissie van het Instituut Sportrechtspraak (ISR) vrijgesproken. Sanne Wevers vindt het jaren later nog altijd moeilijk om terug te kijken.

Na een lange stilte wil ze het volgende delen. "Het was een hele intense periode. Het is moeilijk om weer in dat gevoel te duiken, er gebeurde zoveel. Voor mij persoonlijk was het lastigste dat ik beide partijen kende. Ik heb met enkele turnsters als trainingsmaatjes in de zaal gestaan. Het ging over mijn vader, over mijn coach. Het loyaliteitsconflict was groot. Maar we zijn daar als gezin doorheen gekomen, onze kracht was dicht bij elkaar blijven en durven vooruitkijken."

Echt een vrouwensport

Wevers heeft haar geliefde sport zien veranderen. "Vroeger was het echt de oogkleppen op en iedereen voor zijn of haar eigen prestatie. Alles op de uitkomst met zo min mogelijk beleving. Als je de beelden van toen ziet, dan zie je ook strakke gezichten. Iedereen was heel serieus, alleen maar gefocust op datgene wat geleverd moest worden. Tegenwoordig straalt de sport veel meer positiviteit uit. Die ontwikkeling vind ik heel goed."

Of turnsters nu meer zelfbeschikking hebben vergeleken met het verleden? "Ja, het is een volwassenere sport aan het worden. Het zijn niet meer alleen die kleine meisjes die hier staan, maar echt volwassen vrouwen die een eigen carrière hebben. Het wordt echt een vrouwensport."

Wevers zwaaide op de WK in Rotterdam af als turnicoon. Samen met rekstokspecialist Epke Zonderland is ze de enige turner die een individuele olympische titel heeft gewonnen. "Het unieke van dat balkmeisje is dat het mij al die jaren uiteindelijk veel kracht heeft gegeven. Ik ben trots op mijn prestaties en mijn carrière, ik zit hier als de kampioen die zwaaiend en voldaan zegt: het is mooi en genoeg geweest."