O „cichym bohaterze” z Krakowa coraz głośniej. Jest dobrze znany uczniom

Przez kilka dni internauci próbowali ustalić, kim jest mężczyzna, który mimo poruszania się o kulach jako pierwszy ruszył na pomoc postrzelonym policjantom w Krakowie. Teraz okazuje się, że 70-letni Patrick jest dobrze znany uczniom XXVIII Liceum Ogólnokształcącego w Krakowie. Amerykanin odwiedza szkołę, rozmawia z uczniami po angielsku i angażuje się w szkolne akcje charytatywne. Placówka pochwaliła się spotkaniem z bohaterem w mediach społecznościowych.

Pan Patrick ruszył na pomoc rannym policjantom, fot. Art Service/X /PAP

„Skromny człowiek o wielkim sercu”

Jak poinformowało XXVIII Liceum Ogólnokształcące, mężczyzna jest częstym gościem placówki i od dawna należy do szkolnej społeczności.

„Gościliśmy w naszej szkole Patryka – Amerykanina, którego po sobotnich wydarzeniach przez kilka dni próbowali odnaleźć internauci. To właśnie on, sam poruszając się o kulach, ruszył na pomoc rannemu policjantowi” – napisali przedstawiciele szkoły.

Dla licealnej społeczności Patrick nie jest anonimowym bohaterem: regularnie odwiedza szkołę, rozmawia z młodzieżą po angielsku i dzieli się z uczniami swoim doświadczeniem.

Jego zaangażowanie jest szczególnie widoczne w okresie bożonarodzeniowym, kiedy prowadzi po angielsku szkolną aukcję charytatywną, pomagając w zbieraniu środków na wsparcie potrzebujących.

„Nie oczekuje zapłaty ani podziękowań. Jest skromnym człowiekiem o wielkim sercu, który swoją postawą daje młodzieży piękny przykład bezinteresowności” – zaznaczyła szkoła.

„Cieszymy się, że jesteś przyjacielem naszej szkoły. Brawa dla Bohatera! DZIĘKUJEMY!!!!”.

Myślał, że słyszy fajerwerki. Chwilę później ruszył na pomoc

O szczegółach swojej interwencji Patrick opowiedział w rozmowie z „Gościem Niedzielnym”. Jak relacjonował, w chwili zdarzenia czekał na przystanku na tramwaj, którym miał wrócić do domu.

Kiedy usłyszał pierwsze strzały, pomyślał, że to fajerwerki. Podobnie jak inni świadkowie był zdezorientowany. Dopiero kolejny huk i zderzenie dwóch samochodów zwróciły jego uwagę. Z jednego z pojazdów wysiadł mężczyzna z długą bronią.

„Stał tyłem do mnie z karabinem w ręku wycelowanym w kierunku drugiego samochodu” – opowiadał Patrick.

Początkowo nie był nawet pewien, czy rzeczywiście obserwuje strzelaninę, czy może nagrywanie filmu. Nie widział też od razu policjantów. Kiedy ich zauważył, nie rozumiał, dlaczego – jak mu się wydawało – wojskowy strzela do funkcjonariuszy.

W pewnym momencie napastnik upadł. Chwilę później na ziemię runął również jeden z policjantów. Wtedy Patrick ruszył w ich kierunku, choć sam miał poważne trudności z poruszaniem się.

Tamował krwotok własnymi rękami i szalikiem

Pierwszą osobą, której pomógł, był starszy posterunkowy Jakub Kulik. Patrick próbował ustalić, skąd wypływa krew. Zadanie nie było łatwe ze względu na wyposażenie funkcjonariusza.

Kiedy zlokalizował ranę w górnej części klatki piersiowej, natychmiast zaczął uciskać ją rękami. Później otrzymał szal od jednej z kobiet, która również ruszyła na pomoc.

„Zobaczyłem, że krew wypływa z górnej części klatki piersiowej, więc było dla mnie oczywiste, że trzeba ją zatamować” – relacjonował.

Niedługo później na miejscu pojawili się dwaj lekarze ze Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie – chirurdzy prof. Michał Pędziwiatr i dr Mateusz Wierdak. Przejęli oni profesjonalną pomoc nad rannym policjantem.

Patrick zauważył jednak, że uwagi potrzebuje także ranny mężczyzna w wojskowym ubraniu, czyli sprawca strzelaniny. Również jemu postanowił pomóc. Znalazł ranę w górnej części prawej nogi i uciskał ją do momentu, gdy zastąpiła go osoba dysponująca odpowiednim opatrunkiem.

Pomógł także zabezpieczyć rannego przed wychłodzeniem. Gdy wiatr zwiewał folię termiczną, przytrzymał ją swoimi kulami. Odsunął również leżące w pobliżu magazynki z bronią.

Cała interwencja trwała, jak szacował, około 10 minut.

„To Pan Bóg postawił mnie w tym miejscu i czasie”

Patrick przyznał, że nie bał się podejmować działań, mimo że wciąż mogło grozić mu niebezpieczeństwo. Swoją postawę tłumaczy głęboką wiarą.

„Wiedziałem, że w tym momencie jest ze mną Bóg i że nie mam się czego bać. Powiem więcej – nie miałem i nie mam żadnych wątpliwości, że to Pan Bóg postawił mnie w tym miejscu i czasie, żeby pomóc rannym ludziom” – podkreślił.

Dziś o 70-letnim Amerykaninie mówią nie tylko świadkowie dramatycznych wydarzeń i internauci, którzy próbowali go odnaleźć. Jego odwagę doceniają także uczniowie i nauczyciele krakowskiego liceum, dla których od dawna jest kimś bliskim.