Gazi Eğitim Enstitüsü

Birkaç yıl önce Gazi Üniversitesi Rektörlüğü’nden gelen, Prof. Dr. Kadri Yamaç imzalı belgedeki yazıyı bilginiz için aktarıyorum:

“Sayın Özdemir İnce,

Alanınızdaki çalışmalarınızla bir Gazi mezunu olarak üniversitemizin temsiline yaptığınız değerli katkılardan dolayı sizi kutlar, teşekkür eder, başarılarınızın devamını dilerim.”

Türkiye’den ve Fransa’dan¹ aldığım birkaç diploma ve sertifika arasında benim için en değerli olanı yukarıda okuduğunuz satırların yazılı olduğu belgedir. Bu belge kuşkusuz sadece bana değil başkalarına da gönderilmiştir. Gazi’den (Biz G.E.E. mezunları sadece Gazi deriz okulumuza) diplomalı mezunların adlarını Vikipedi’den aktaralım:

Edebiyat, sanat ve yazar kadrosu:

Adnan Binyazar: Yazar, eleştirmen ve eğitimci.

Adnan Turani: Resim sanatı ve sanat tarihi üzerine eserler veren akademisyen.

Ahmet Telli: Şair, yazar ve eğitimci.

Ahmet Özol: Ressam ve eğitimci.

Siyaset ve bürokrasi:

Abdüllatif Şener: Akademisyen, eski maliye bakanı ve başbakan yardımcısı.

Ali Öztunç: Gazeteci ve siyasetçi.

Aykut Erdoğdu: Siyasetçi ve milletvekili.

Spor, basın ve diğer alanlar:

Aziz Yıldırım: İş insanı, inşaat mühendisi ve eski Fenerbahçe Spor Kulübü başkanı.

Abbas Güçlü: Gazeteci, yazar ve televizyon programcılığı yapan eğitimci.

Ali Palabıyık: Futbol hakemi ve öğretmen.

Kurum (yani G.E.E.) 1926 yılında kurulmuş, 1982 yılında Gazi Üniversitesi bünyesine katılmıştır.

Gazi Eğitim Enstitüsü, Atatürk’ün önderliğinde 1926 yılında Orta Muallim Mektebi adıyla kuruldu. Demek ki bu yıl 100 yaşında bizim Gazi! Kutlar ve ellerinden öperim!

Kuruluş yılı: 1926 (ilk olarak Konya’da açılmış, 1927’de Ankara’ya nakledilmiştir).

İsim değişikliği: 1929 yılında adı Gazi Orta Muallim Mektebi ve Terbiye Enstitüsü olmuş, 1947 yılında ise Gazi Eğitim Enstitüsü adını almıştır.

Bugünkü durumu: 1980 yılında Gazi Yüksek Öğretmen Okulu haline getirilmiş, 1982 yılında Gazi Üniversitesi bünyesinde Gazi Eğitim Fakültesi adını almıştır.

1957 yılında bir gün, demek ki 21 yaşımdayım, Ankara’nın Ulus denen bölgesinde Kürt’ün Meyhanesi adlı lokantada Can Yücel, Asım Bezirci (Hâlis Acarı) ve ben oturmaktayız. Edebiyat dünyasında da bir tür hiyerarşi² vardır ama bu düzen memuriyetteki düzene benzemez. Bu düzenin generalleri, genel müdürleri henüz bir evrak memuru düzeyindeki şair ve yazarlarla bir lokantada yemek yerler ve yanlarındaki rütbesizin hesap ödemesine izin vermezler(di).

Yemek yerken Can Yücel bana nerede okuduğumu sordu:

“Hukuk fakültesinde” dedim.

Can Yücel sorgulamayı sürdürdü:

- Mustantık (sorgu hâkimi veya sorgu yargıcı) mı olacaksın?

- Hayır.

- Dava vekili³ mi olacaksın?

- Hayır.

- Ulan o halde ne işin var orada? Sen Gazi Eğitim’de kütüphanede çalışmıyor musun? Orada Fransızca bölümü yok mu? Var! O zaman gir oraya! (Yıllar sonra bu konuşmayı kendisine anımsattığım zaman “Atma lan! Ben bu kadar akıllı tavsiyeler vermem!” demişti.

Gazi Eğitim’de “hademe” kadrosunda kütüphanede çalışmaktayım. Okulda müdür yardımcısı olan babamın dayısının oğlu Emin Çakıroğlu’na durumu açtım. “Hah! Adam gibi düşünmeye başladın!” dedi. Zaten beni Mersin’den Ankara’ya getiren ve G.E.E’deki işe yerleştiren de Emin abi idi. O olmasaydı sonum “köprü altı”nda zıbarmak olurdu. Beni hemen Fransızca bölümünde öğretim görevlisi olan, kendisine minnettar olduğum Ahmet Ellezoğlu’na havale etti. Bütün yaz ondan ders aldım ve giriş sınavını “A sınıfı” girecek şekilde kazandım.

ek şekilde kazandım. O yıllarda G.E.E. “parasız yatılı” idi. Yani yatılacak bir yatakhanesi, üç öğün yemek yenen yemekhanesi vardı. “Hademe kadrosu” ile çalıştığım bir kütüphanesi, çamaşırlarımızın yıkandığı bir çamaşırhanesi, yıkandığımız bir hamamı vardı. Her yıl giyecek düzmemiz için belli bir para verilirdi. Tatillerde ve yaz tatillerinde Mersin’e gitmezdim. Okul beni sokağa atmazdı. Gazi Eğitim Enstitüsü anamdır, babamdır benim. Gazi olmasaydı, hayallerini kurduğum Paris’e asla gidemezdim. Gitmek bir yana Paris Üniversitesi Sorbonne’un Yabancı Ülkelerde Fransızca Öğretmenleri Enstitüsü’nde (Institut des Professeurs des Français à l’Etranger) de okudum. Şu anda sahip olduğum her şeyi Atatürk’ün 1926 yılında kurduğu Gazi’ye borçluyum. O kadar borçluyum ki oğlum Tan’ın annesi “dünyalar güzeli Ülker”i “Alcy’m”i bana eş olarak verdi. Ülker beni bu dünya ve hayat ile barıştırdı, beni yeniden yarattı

Gazi ve Ülker olmasaydı çoktan köprü altında bir berduş olarak ölmüştüm.

1- Mallarmé Akademisi üyeliği; Fransız hükümetinin 15 Haziran 1990 tarihli kararnamesi ile “Officier de l’Ordre des Arts et des Lettres” nişanı. Çeviri ödülü kupası.

2- Yetki ve sorumluluk düzeylerine göre sıralandığı düzenleme biçimidir.

3- Avukat sayısı beşten az olan yerlerde avukat yetkisi taşıyan meslek adamı.