In jaar dat Vollering alles won, bleef ze scherp met woorden van Kobe Bryant

Demi Vollering kan na een jaar met zeges in de Ronde van Vlaanderen, Luik-Bastenaken-Luik, de Giro, de Tour en het behalen van de Europese én de wereldtitel maar één conclusie trekken: de keuze bij de start van dit wielerseizoen om "wat minder koersen" te fietsen, heeft spectaculair goed uitgepakt.

En toch zegt de wereldkampioen in haar regenboogtrui in de voortuin van een hotel in Slovenië, waar ze woensdag nog de EK-tijdrit rijdt: "The job is not finished."

Daarmee verwijst Vollering naar het bericht dat bondscoach Laurens ten Dam haar stuurde tijdens de Tour de France.

"Volgens mij was het nadat ik de vijfde etappe had gewonnen. Laurens stuurde me een appje met felicitaties en 'job's not finished'." Ten Dam haalde daarmee de beroemde woorden van oud-basketballer Kobe Bryant aan, die ermee wilde zeggen dat je pas kunt juichen als je je doelen hebt bereikt.

"Omdat we beiden grote Kobe-fan zijn, is het een soort onderonsje geworden. Zo hielden we elkaar scherp. Na de Tour stuurde ik Laurens weer een berichtje: 'Ja, job's not finished'." De WK in Canada moesten nog komen.

En zelfs nu ze ook die regenboogtrui binnen heeft, is de klus niet helemaal klaar. Olympisch goud, dat ontbreekt nog. "Die staat hoog op het lijstje."

Net als de Amstel Gold Race. En eigenlijk wil ze ieder jaar wel Luik-Bastenaken-Luik winnen. Maar krampachtig toeleven naar het winnen van die koersen zal ze niet meer doen.

Ze begon dit wielerjaar bij het Franse FDJ-Suez met het plan om minder wedstrijden te rijden, haar doelen eruit te pikken en zich daar specifiek op voor te bereiden. Bezig zijn met de details, zoals haar voorbeeld Bryant. Gedisciplineerd te werk gaan. Haar dagen telkens beginnen met yoga en meditatie.

Vollering heeft ook leren ontspannen, de druk eraf halen. Zoals ze na de Tour deed. Ze trok de bergen in om te bikepacken, een sportieve fietsvakantie met een tentje op de bagagedrager. "Even verdwijnen van de wereld en één zijn met de natuur. Dat was het beste wat ik had kunnen doen."

"Het leven is één groot proces met ups en downs", legt Vollering uit. "Op het moment dat jij op een up zit, denk je: ah, nu heb ik het leven uitgevonden. Dan denk je dat je daar aan vast moet houden. En juist omdat je er dan zo krampachtig aan vast begint te houden, ga je vanzelf weer die neerwaartse spiraal meemaken. En dan leer je juist weer."

"Continu gaat het leven zo. En dat moet je accepteren. Je moet de balans vinden tussen die ups en downs door op die flow mee te varen."

Sla de carrousel over

• Vollering kraakt concurrent Niewiadoma op slotklim en stelt tweede Tourzege veilig

• Vollering pakt wereldtitel na zinderend duel met Niewiadoma: bekijk de slotfase

• Vollering bekroont imposante demarrage met eerste zege in Ronde van Vlaanderen

• Vollering pakt op slotdag Giro-zege af van Van der Breggen

Slide 1 van 4

Waar Vollering nu zit in het proces, is makkelijk te raden. "Ik heb een prachtige wedstrijd gewonnen, daar ben ik supertrots op. Dat ik zo'n mooie trui aantrek, ik weet zeker dat ik daar jaren later nog met heel veel trots en blijdschap op terugkijk."

En dan alweer snel nuancerend, want het leven als wereldkampioen is niet heel anders: "Je bent nog steeds dezelfde persoon, dezelfde wielrenster. Je hebt iets prachtigs behaald met een hoop mooie mensen om je heen, maar dat is niet het einde."

Na misschien wel een van de beste seizoenen ooit in de geschiedenis van het Nederlandse vrouwenwielrennen is denken aan een verkiezing tot Sportvrouw van het Jaar niet zo'n gekke gedachte. Dan moet Vollering het waarschijnlijk gaan opnemen tegen atletes als Jutta Leerdam, Femke Kok en Xandra Velzeboer.

"Daar ben ik niet per se mee bezig, maar ik heb het inderdaad al wel met mijn vriend Jan erover gehad: zou het dan eindelijk weer een keer een wielrenster worden?"

Voorlopig is de les in het hoofd van Vollering nog altijd: "Job's not finished."