Grieven over lawaaioverlast afdoen als een politiek spelletje, is beneden alle peil

Hij zei het zonder gêne. “Degenen die me aanvallen zijn voornamelijk partijen en media uit Vlaanderen.” Om dan ietwat zelfvoldaan te eindigen: “Als ik dat zie, denk ik ergens – in alle bescheidenheid – dat ik het toch niet zo slecht doe.”
Wie niet beter wist, zou denken dat Jean-Luc Crucke (Les Engagés) zelf onder de beruchte aanvliegroute RNP-07L woont en lijdt aan de gevolgen van slapeloze nachten. Maar de federale minister van Mobiliteit komt uit Henegouwen, en deed zijn uitspraken op RTBF met een fris hoofd. Dat maakt het niet minder verbijsterend.
Want neen, niet alleen Vlamingen of Nederlandstaligen in Brussel klagen over het nachtlawaai. Wie in Molenbeek, Jette of Schaarbeek resideert, luistert tegenwoordig met een bang hart naar het weerbericht als die opnieuw oostenwind voorspelt. Jong of oud, belgo-belge of nieuwe Brusselaar, Arabischsprekend of Engelstalig … Het maakt niet uit: de overlast van de vliegtuigen die brullend hun landing richting Zaventem inzetten, treft iedereen in de brede noordrand. Die grieven afdoen als een politiek spelletje, zoals Crucke doet, is beneden alle peil voor een minister die in principe in het belang van alle burgers moet handelen.
Bovendien: net door zijn uitspraak maakt Crucke het dossier zelf communautair. Hij reduceert het conflict tot een identitaire of sociaal-economische kwestie. Zo werkt het niet. Toch niet in dit verhaal, waar de mensen elkaar vinden in hun gedeelde grieven. En dan nog: zelfs al zou de kritiek vooral van Vlaamse kant komen, dat maakt de klachten niet minder legitiem. Lawaai blijft lawaai.
Heeft Crucke dan helemaal geen punt? Jawel. Het is moeilijk om een oplossing te vinden als de Vlaamse regering meteen een belangenconflict inroept wanneer hij een plan voorstelt om de windnormen aan te passen. Vlaanderen vreest voor meer overlast in de Vlaamse Rand en verzet zich dus met alle mogelijke politieke middelen om dat scenario te voorkomen. Dat maakt het debat meteen vijandig.
Bovendien zit aan de strategie van Vlaanderen ook iets wrangs. Als aandeelhouder van Brussels Airport, via investeringsmaatschappij PMV, wil het natuurlijk een bloeiende en groeiende luchthaven, zodat de investering rendeert. Maar over de lasten voor de hoofdstad wil het niet praten. Onterecht: de ongeveer 280.000 Brusselaars die sinds anderhalf jaar de overlast ondervinden van de gewijzigde situatie – onder wie een pak Nederlandstaligen – zijn geen quantité négligeable.
Tegelijk heeft de Vlaamse onverzettelijkheid wel iets krachtigs: ze toont tenminste een regering die vecht voor haar kiezers. Het kan de Brusselse excellenties maar inspireren, zeker na de afgelopen week. Door een bizarre communicatieflater tussen minister van Mobiliteit Elke Van den Brandt (Groen) en staatssecretaris voor Leefmilieu Ans Persoons (Vooruit) liet de gewestregering een belangrijke kans liggen om de RNP-07L-route juridisch te betwisten. Dat bracht De Standaard naar buiten en veroorzaakte de nodige deining op de kabinetten. Hoewel Brussel die beslissing op nog andere manieren kan aanvechten – door zich bijvoorbeeld aan te sluiten bij het verzet van de gemeenten – geeft dat alvast een belabberd beeld.
Meer nog: het leidt tot extra vertwijfeling in een dossier met grote, praktische gevolgen. Wordt het daarom niet dringend tijd dat Boris Dilliès als minister-president de regie naar zich toe trekt, en het volle gewicht van zijn ambt in de schaal legt om het standpunt van Brussel te vertolken?
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.