Atatürk bizi çok erken bıraktı!

Ne yazık ki Mustafa Kemal Paşa, İstiklal Savaşı’nı kazandıktan, Cumhuriyeti kurduktan, Atatürk olduktan sonra, Devrimi’ni henüz tamamlayamadan, çok ama çok erken bir tarihte ve çok genç bir yaşta aramızdan ayrıldı.

Tam İkinci Dünya Savaşı öncesinde hayatını kaybetmeseydi Türkiye, Savaş sonrasında, Sovyetler Birliği ile düşmanlaşmaz, Emperyalizmin boyunduruğuna girmez, “Çok Partili Düzen”i kurmak için gerekli olan, kültürel ve sosyoekonomik atılımlara devam eder, Cumhuriyeti istismar edilemeyecek biçimde, Temel Hak ve Özgürlüklere saygılı, sömürüye karşı, “Gerçek Demokratik bir Toplumla” taçlandırırdı.

Kemalizm ve Atatürkçülük aynı anlamı taşır:

Çağdaş uygarlığa akıl ve bilimle erişmektir.

Kemalizm, Dünyanın Endüstri Devrimi döneminde, Ortaçağın Feodal Din-Tarım döneminde patinaj yapan ve işgal edilen Osmanlı toprakları üzerinde yepyeni bir “Türkiye Cumhuriyeti” kurmanın “hızlı reçetesi” olarak Altı Ok’tur:

1) Cumhuriyetçilik 2) Halkçılık 3) Laiklik 4) Milliyetçilik 5) Devletçilik 6) Devrimcilik ilkeleri, “hızlı toplumsal dönüşüm reçetesi” olarak Mustafa Kemal’in kurduğu CHP’nin programına alınmıştı.

Cumhuriyetçilik, Halkçılık, Laiklik, Milliyetçilik 1927’de; Devletçilik ve Devrimcilik 1931’de girmişti.

Atatürkçülük olarak 1977’de, bu ilkelere, 1997 yılında Bülent Ecevit ile birlikte, Cahit Kayra, Prof. Gündüz Ökçün, Prof. Bilsay Kuruç, Prof. Uğur Korum, Sevil Korum, Vural Güçsavaş’la çalışarak, Mehmet Kabasakal ve Işın Çelebi’nin sekreterliğiyle, “Devrimcilik” ilkesinin gereği olarak şunları eklemiştik:

1) Özgürlük 2) Eşitlik 3) Dayanışma 4) Emeğin üstünlüğü ve bütünlüğü 5) Gelişmenin bütünlüğü ve etkinliği 6) Demokratikleşme.

Elbette 1977’de, Ortanın Solu ve Sosyal Demokrasi kavramları da gündeme gelmişti ama program bu kuramsal ve kavramsal tartışmalara girmeden ilkeler çerçevesinde kaleme alınmıştı.

Ama 1980’den sonra, “Kenanizm”, Emperyalizmin desteğiyle, “Atatürkçülük” diye diye, hem Kemalizmi hem de Atatürkçülüğü yozlaştırdı.

Bütün siyasal partileri kapatan 1980 Askeri Darbesi ve 1982 Anayasası sonunda, Evren ve Özal dönemleriyle Türkiye, birkaç yıllık istisnalarla, zaten etkisinde olduğu Emperyalizmin bütünüyle emrine girdi ve AKP İktidarı ile bugünlere geldik.

Atatürk’ün partisi CHP de hem belediyelerde hücuma uğrayıp hem de başına Kurultay’ın seçtiği genel başkan yerine İktidarın belirlediği eski genel başkan getirilince ikiye bölündü ve Parti programı üzerindeki bu tartışmaların bir anlamı da kalmadı.

Zaten şimdi İktidar tarafından yeniden genel başkanlığa getirilen Kılıçdaroğlu zamanında, parti içinde bir Sosyal Demokratlar-Kemalistler adları altında yanlış ve anlamsız bir hizipleşme ve tartışma başlamıştı.

Bugün ülkenin getirildiği yerdeki rejim ve ahlak bunalımı, Akıl ve Bilim yolu olan Kemalizm ya da Atatürkçülük adına bize tek bir seçenek bırakıyor:

Yukarıdaki ilkeler çerçevesinde Temel Hak ve Özgürlüklere dayalı Demokratik Cumhuriyeti yeniden kurmak için DİRENMEK!