Actrice Patricia Kargbo over haar ingevlochten braids: 'Ik voel me een nieuw persoon'

Het is zaterdagochtend. Met een lichte kater en mijn afro in de wind vertrek ik richting mijn kapper. Ik passeer nog even langs Matonge. In een van de vele hair- en beautyshops die je aan de Naamsepoort kunt vinden, ben ik nog op zoek naar extensions om mijn haren in te vlechten. Een Afrikaanse vrouw spreekt mij aan: “Ma chérie, je fais les cheveux!” Ik glimlach, maar ben eigenlijk op zoek naar mijn woorden. Iedere keer opnieuw neem ik mij voor om zelfverzekerd te antwoorden, en toch overvalt de onzekerheid mij altijd op de dagen dat ik naar de kapper ga. Na wat rare klanken zeg ik uiteindelijk al mompelend in mijn beste Frans: “Non merci, j'ai déjà quelqu'un qui va faire mes tresses.” Waarop ze mij een droog knikje geeft en op zoek gaat naar een andere potentiële klant.

Ik kom aan bij het kapsalon. Als ik de deur openduw, komen alle dampen van de hairspray en de geföhnde haren naar buiten. Het is een drukke dag: zeker tien kappers zijn ijverig aan het werk. Haren worden gekleurd, gebrusht en ingevlochten, en extensions worden ingenaaid. Ik krijg een stoel toegewezen en mijn haren worden gebrusht.

Ondertussen ben ik nog ijverig op zoek naar een foto op Pinterest om te tonen welk kapsel ik deze keer wil. Boho-braids, twists, cornrows, locks, pick & drop? Ik scrol door alle opties heen. Het voelt iedere keer opnieuw als een mogelijkheid om mijzelf opnieuw uit te vinden. Ik vind een foto en toon die aan de kapster. Ze knikt en ik zie hoe ze niet volledig begrijpt wat ik wil. Even twijfel ik of ik het moet uitleggen, maar ik kies dan uiteindelijk toch een kapsel dat ik al ken.

Ze begint te vlechten. Ik lees mijn boek, scrol wat op mijn gsm. Er is een uur voorbij en in die tijd is er ook een meisje van tien jaar in de stoel naast mij komen zitten. Dapper laat ze haar haren vlechten. Tot ik ergens halverwege haar gesnik hoor, en ik snap haar gevoel. Een dubbel gevoel: de pijn van de vlechten die iets te strak worden ingevlochten en het doorzettingsvermogen, want de uren bij de kapper zijn het altijd wel weer waard. De kapster probeert het meisje te troosten met een knuffel en de woorden: “Ma chérie, c'est presque fini.” Strak maar met zorg worden haar vlechten afgewerkt. Mijn vlechten zijn ook bijna klaar.

Ik zie hoe mijn haren nauwkeurig zijn ingevlochten, hoe de kleur wat gedurfder is, maar vooral dat het kapsel mij staat. Ik reken af, bedank de kapper en wandel naar buiten. Alle onzekerheden van die dag vallen van mijn schouders. En met mijn nieuwe fresh braids wandel ik huiswaarts.