Recensie | Anne Hathaway overtuigt als duistere auteur in boekverfilming Verity

Het boek Verity van de Amerikaanse schrijfster Colleen Hoover groeide uit tot een bestseller, waardoor een verfilming niet kon uitblijven. De film zal veel fans een voldaan gevoel geven, al werkt niet iedere keuze op het grote scherm even goed.

Deze tekst bevat geen spoilers.

De thriller draait om bestsellerauteur Verity Crawford (Anne Hathaway), die een succesvolle reeks schrijft over een moorddadige slechterik. Wanneer Verity door een mysterieus ongeluk haar reeks niet kan afmaken, schakelt haar man Jeremy (Josh Hartnett) de relatief onbekende schrijfster Lowen (Dakota Johnson) in.

Lowen krijgt de opdracht om de reeks af te maken aan de hand van Verity's aantekeningen. Jeremy overtuigt haar ervan dat het voor haar beter is om een tijdje bij het stel in te wonen. Eenmaal aangekomen bij het afgelegen huis ontdekt Lowen dat Verity er veel slechter aan toe is dan ze aanvankelijk dacht: ze kan niet bewegen en niet praten.

Wanneer Lowen vervolgens een geheim manuscript vindt waarin Verity's donkerste gedachten en geheimen worden beschreven, begint ze steeds meer te twijfelen aan wat echt is en wat fictie.

Hoover, die ook bekend is van It Ends with Us, was zelf bij het project betrokken, maar gaf de filmmakers naar eigen zeggen veel vrijheid. Daardoor wijkt de film op sommige punten af van het boek. Die aanpassingen zorgen niet alleen voor verschillen in het verhaal, maar bieden ook ruimte voor scènes die op het scherm sterker kunnen worden aangezet. Zo krijgt een erotische scène met Johnson een verrassende horrortwist.

Voor regisseur Michael Showalter, die vooral bekend is van comedy's en romantische films, is het bovendien een opvallende genrewisseling.

Hoewel het uiterlijk van Hathaway niet overeenkomt met haar personage in het boek, blijkt haar casting een van de sterkste keuzes. Zelfs wanneer ze bewegingloos in haar rolstoel zit, weet ze met haar lege blik een ongemakkelijke spanning op te roepen. Naarmate het verhaal vordert, krijgt het publiek door de ogen van Lowen verschillende kanten van Verity te zien. Is ze wel die liefdevolle echtgenote? Of een vrouw met duistere geheimen? Hathaway weet die verschillende versies overtuigend van elkaar te onderscheiden.

Johnson speelt een veel terughoudender Lowen. Haar ingehouden manier van acteren kan soms wat vlak overkomen, maar past tegelijkertijd bij een personage dat steeds minder zeker weet wie ze kan vertrouwen. Het contrast met de veelzijdige Verity werkt goed.

Suspense, erotiek en psychologische spelletjes wisselen elkaar af

De chemie tussen Johnson, Hathaway en Hartnett overtuigt minder. Hartnett, die in de jaren negentig uitgroeide tot een tieneridool, speelt Jeremy vooral als een sympathieke en betrouwbare echtgenoot. Daardoor ontbreekt soms de dubbelzinnigheid die zijn personage in het boek interessant maakt. Ook enkele beslissingen en daden van de personages voelen alsof ze uit de lucht komen vallen. De kijker krijgt immers niet dezelfde toegang tot hun gedachten als in het boek.

Dat is vooral merkbaar richting de ontknoping. De opbouw naar de climax gaat relatief snel en sommige ontwikkelingen hadden wat meer ruimte kunnen gebruiken. Voor lezers die het verhaal al kennen, kan dat extra opvallen.

Toch blijft Verity een vermakelijke thriller waarin suspense, erotiek en psychologische spelletjes elkaar afwisselen.