Humor, ruch i brudne ręce. Jak znaleźć wspólny język z dzieckiem?

Opracowanie: Joanna Potocka Publikacja: Dzisiaj, 19 października (13:49)

Ania zna koreański, hiszpański i angielski. Wie, że języka nie da się nauczyć wyłącznie z podręcznika – trzeba wejść w świat ludzi, którzy się nim posługują. Kiedy poznawała koreański, słuchała muzyki, oglądała seriale i poznawała kulturę Korei. W Akademii Przyszłości odkryła jeszcze jeden język – język dziecka. Tu także najważniejsze okazało się słuchanie... Szybko przekonała się, że wspólny język z podopiecznym ma własną intonację i gramatykę. „Intonacją był humor” – mówi Ania. A gramatyką? Ruch, świeże powietrze i brudne ręce.

Ania jest Wolontariuszką Akademii Przyszłości. W tym ogólnopolskim programie dzieci spotykają się raz w tygodniu jeden na jeden z osobą, która poświęca im swój czas i uwagę, pomagając budować wiarę w siebie. 

Kilka lat temu Ania sama była podopieczną Akademii! Jako 11-latka spotykała się z Wolontariuszką, dzięki której zaczęła wierzyć w swoje możliwości. To ona pokazała jej, że obcego języka nie trzeba znać perfekcyjnie, by zacząć się nim posługiwać. 

Wciąż pamiętam, jak siedziałyśmy w sali informatycznej w szkole, oglądając Extra English, a ja nie mogłam uwierzyć, że rozumiem, co się dzieje. Wtedy poczułam, że naprawdę mogę nauczyć się angielskiego! – wspomina. I dodaje: 

Bycie podopieczną Akademii pozwoliło mi rozwinąć skrzydła i jestem za to ogromnie wdzięczna!

Dziewczyna, która kiedyś otrzymała wsparcie, dziś sama stała się wsparciem dla innych. Raz w tygodniu spotykała się ze swoim podopiecznym, Piotrkiem. Na początku nie wiedziała, jak będzie wyglądała ich relacja. Nie miała gotowego scenariusza. Z czasem zaczęła poznawać sposób komunikacji i zainteresowania Piotrka. Tak krok po kroku odnaleźli wspólny język.

Chcesz poznać nowy język? Nie hiszpański, koreański czy angielski, ale język dziecka. Wystarczy godzina w tygodniu. Dołącz do wolontariatu na akademiaprzyszlosci.org.pl. Być może właśnie na Ciebie czeka dziecko, z którym znajdziesz wspólny język.

Najpierw słuchaj, potem podpowiadaj

Słuchając Piotrka, Ania odkryła fundamenty ich wspólnego języka. Tworzyły go ciekawość, zadawanie pytań i fascynacja światem. 

Zamiast siedzieć w ławce i rozmawiać, lepiej było wyjść na zewnątrz. I w trakcie rozmowy opowiadać ciekawostki czy zadawać sobie nawzajem pytania. Robiliśmy też turnieje wiedzy, Piotrek, gdy poznał jakąś ciekawostkę w internecie, lubił się nieco w nią zagłębiać. Tak było na przykład z tornadami. A ja szłam za ciosem, by pokazać mu, że nauka to nie tylko wkuwanie nudnej czy niepraktycznej wiedzy – opowiada Ania - Dlatego poświęciliśmy jedne zajęcia, by wspólnie poszukać wiedzy o tornadach. A gdy zainteresował się sadzeniem warzyw, poświęcaliśmy czas, by zgłębiać informacje o ogrodnictwie i zastosować tę wiedzę w praktyce.   

Słowo: boks

W słowniku Piotrka ważne miejsce zajmował boks. Dla Ani to był punkt wyjścia do rozmowy o zdrowiu, koncentracji i wytrwałości. Chłopiec marzył, żeby kiedyś stanąć na ringu. Właśnie od tego marzenia zaczęli budować kolejne kroki, biorąc pod uwagę, że Piotrek ma trudności z koncentracją.

Rozpisaliśmy plan działania boksera, gdzie uwzględniliśmy talerz zdrowego żywienia, ruch oraz koncentrację (bokser musi być silny i skoncentrowany). Ćwiczeniem koncentracji było bycie uważnym na lekcjach, a ćwiczeniem siły aktywność fizyczna – opowiada Ania. 

Każde dziecko mówi trochę innym językiem. A spotkania jeden na jeden w Akademii dają czas, by go usłyszeć i nauczyć się z nim rozmawiać. Przez wiele tygodni Ania testowała różne pomysły na spotkania. Nie wszystkie się sprawdzały. Dopiero z czasem odkryła, co jest potrzebne Piotrkowi. Tak podsumowuje ich wspólny czas:

Podczas swojej przygody z podopiecznym przeszłam przez wiele prób i błędów, zanim odkryłam, że nasze zajęcia muszą opierać się na trzech elementach: ruchu, świeżym powietrzu i brudnych rękach. Uprawialiśmy ogródek, graliśmy w gry sportowe i przeprowadziliśmy setki rozmów. 

To właśnie wtedy rozmowy przychodziły najłatwiej. Między sadzeniem warzyw, kopaniem grządek i bieganiem po boisku. 

Nie trzeba znać wszystkich odpowiedzi

Przed pierwszym spotkaniem Ania miała tę samą obawę, co wielu przyszłych Wolontariuszy i Wolontariuszek.

Martwiłam się, że trafię na dziecko, z którym nie będę w stanie się porozumieć albo nie będę w stanie mu pomóc – mówi Ania.

Dziś wie, że wcale nie trzeba przychodzić z gotowymi rozwiązaniami. Wystarczy słuchać, zadawać pytania i być ciekawym drugiego człowieka.

Masz czas na nowe doświadczenie?

Każdy język zaczyna się od pierwszego słowa. Każda relacja od pierwszego spotkania. Jeśli możesz podarować dziecku godzinę tygodniowo, dołącz do wolontariatu Akademii Przyszłości. Być może właśnie na Ciebie czeka dziecko, z którym odnajdziesz wspólny język. 

Ania studiuje i pracuje. Na początku obawiała się, czy znajdzie czas na wolontariat.

Łącząc studia z pracą często czułam, że ta dodatkowa godzina w tygodniu dodaje intensywności. Zależało mi na tym, by nasze spotkania były naprawdę jakościowe, więc przygotowywałam się do każdego spotkania, co również wymagało poświęcenia czasu.

Dziś mówi, że była to jedna z najlepszych inwestycji czasu, jaką mogła podjąć.

Dzięki współpracy z Wolontariuszem dziecko może odnaleźć wiarę w siebie, a Wolontariusz prawdziwą radość, która wraca z niesionym dobrem.

Masz czas? Dołącz do wolontariatu na akademiaprzyszlosci.org.pl