Brusselaars over vliegtuiglawaai: ‘Wil Crucke ons misschien allemaal gek maken?’

In het Elisabethpark in Koekelberg vindt zondag een protestactie tegen de beruchte ‘Crucke-vliegroute’ plaats. BRUZZ sprak met drie Brusselaars over hoe het vlieglawaai hun leven ontregelt. 'Het voelt alsof je in een val bent getrapt en je kan niet ontsnappen.'

Kop van jut is federaal minister van Mobiliteit Jean-Luc Crucke (Les Engagés), die volgens het burgercollectief veel te weinig doet tegen de overlast door de satellietgestuurde landingsroute RNP 07, die bij oostenwind geldt en in een onophoudelijk ritme vliegtuigen over dichtbevolkte wijken van Brussel stuurt. 'De stad wordt zo onleefbaar', klinkt het wanhopig.

Paula Morales, jobbegeleider van beroep, woont in de Jetsesteenweg in Molenbeek, vlakbij Simonis op een kruispunt met Koekelberg en Jette.

"Als route RNP 07 geactiveerd is, zie ik op Flightradar dat de vliegtuigen boven de Haeckstraat vliegen. Dat is echt recht boven de achterkant van mijn huis. Vroeger ging het nog. Ik ging in mijn woonkamer op het gelijkvloers slapen in plaats van in mijn slaapkamer op de eerste verdieping en overdag gebruikte ik dan oordopjes. Maar onlangs werd het te veel. Het leek nooit te stoppen. Ik kon niet slapen, zat met barstende hoofdpijn en werd angstig. Paracetamol hielp niet. Die nacht dacht ik: ik moet een oplossing vinden."

Ik heb na een paar slaaploze nachten een Airbnb geboekt voor drie dagen aan de Hippodroomlaan, vlakbij de vijvers van Elsene en het Ter Kamerenbos

Molenbeek

"Ik heb toen een Airbnb geboekt voor drie nachten aan de Hippodroomlaan, vlakbij de vijvers van Elsene en het Ter Kamerenbos. Na twee nachten slapen merkte dat ik rustiger werd", vertelt ze. "Voor die drie nachten Airbnb heb ik 180 euro betaald. Dat is natuurlijk niet houdbaar. Daarnaast heb ik ook kosten gemaakt bij de dokter en de psycholoog."

"Met die vliegtuigen boven mijn hoofd lijkt het alsof ik in een oorlog zit. Je weet niet of het morgen rustig wordt of de RNP 07-route toch geactiveerd wordt. Word ik om 5 uur opnieuw wakkergemaakt? Het angstaanjagende is het feit dat je dit allemaal niet kan voorspellen. Je bekijkt het weerbericht en checkt of er oostenwind is of niet, maar het is eigenlijk niet voorspelbaar. Je kan je dus ook niet voorbereiden of organiseren. Het voelt alsof je in een val bent getrapt en je kan niet ontsnappen. Je kan niet recupereren na een dag werk."

"Hoeveel decibels er bij mij zijn weet ik niet, maar bij mijn zoon in Schaarbeek is het nog erger. Hij zit op kot aan de Huart Hamoirlaan en woont op de bovenste verdieping. Daar trilt het huis elke keer, soms om de twee minuten. Ik weet niet hoe hij dat aankan. Hij is nog maar negentien en misschien zijn zijn zenuwen nog niet zo aangetast. Als hij bij mij in Molenbeek langskomt, vindt hij dat het nog meevalt."

"Ik ben nu ook aan het overwegen om te verhuizen. Op lange termijn kan ik dit niet aan, dit gaat nooit wennen. Ik weet nog niet wat ik ga doen, maar ik ben het aan het bestuderen. Elsene, Ukkel of Linkebeek, dat lijkt me allemaal geweldig, maar het is daar zo duur!"

"Ik vrees dat de overlast door de vliegtuigen een negatief effect gaat hebben op de waarde van mijn woning. Ik heb al een beetje rondgekeken op Immoweb en vrees dat ik niet veel meer zal kunnen vragen dan de prijs waaraan ik tien jaar geleden heb gekocht. Verhuren, dan maar? Dan moet ik iemand vinden die het allemaal wel aankan. Studenten die veel feesten, misschien."

Ula Sickle is een Canadees-Poolse choreografe die sinds 2015 in de Jubelfeestlaan te Molenbeek woont. Meer nog dan het geluidsvolume, maakt het genadeloze ritme van de overvluchten haar radeloos.

“Afgelopen zomer waren er opeenvolgende dagen met om de twee à drie minuten een vliegtuig. Je wordt daar knettergek van. Je wordt ermee wakker, je hoort je ze hele dag tot je ermee slapen. Het ritme ligt ‘s nachts wat lager, maar het gaat wel onophoudelijk door. Ik ben de statistieken beginnen te volgen. In een nacht tussen middernacht en 6.50 uur bleken er 52 vliegtuigen overgevlogen via de route R7L.”

“En dan begint het opnieuw. De ochtendlucht ruikt naar kerosine. Het hart zinkt je in de schoenen bij de gedachte dat alles weer herbegint.”

Ik zet mijn koffie met oordopjes in en toch voel ik de lage frequenties van de vliegtuigen

Ula Sickle

Molenbeek

Oordopjes brengen maar gedeeltelijk soelaas. “Ik zet mijn koffie met oordopjes in en toch voel ik de lage frequenties van de vliegtuigen. De oude ramen op het gelijkvloers trillen bij een overvlucht. Een gewoon telefoongesprek is ook onmogelijk als de ramen openstaan.”

“Dat alles leidt tot uitputting. Je slaapt slecht, je kan je niet concentreren, zelfs nadenken wordt moeilijker. De situatie is tegelijk absurd, hallucinant en onaanvaardbaar. Wil Crucke ons misschien allemaal gek maken?”

Op de dagen waarin de vliegtuigen een andere route vliegen, voelt Sickle meteen opluchting. Hetzelfde geldt op vakantie. “Maar drie dagen na een terugkeer voel ik meteen weer stress.”

Ook Sickle erkent bezorgd te zijn over de verkoopwaarde van haar woning. “In 2015 hadden we in onze wijk dit probleem helemaal niet. Ik moet toegeven dat ik denk aan verhuizen. Want dit vreet aan de gezondheid.”

Sander Rabaut (Kanaalzone Laken)

Sander Rabaut woont in de Maria-Christinastraat in Laken, niet zo ver van het Kanaal. "Bij ons komen vliegtuigen overvliegen op ongeveer 300 meter hoogte. Om een idee te geven: dat is ongeveer de hoogte van Eiffeltoren. Dat is echt dichtbij."

"Het lawaai gaat tot 75 decibel. Maar de geluidspieken zijn maar een deel van het probleem. Het is ook de frequentie van de overvluchten, om de paar minuten. Bovendien: je hoort ze van ver afkomen. Er is dus telkens een geluidsopbouw en dat veroorzaakt stress. En het is dag en nacht. Een dagje thuis is door die onophoudelijke blootstelling voor mij vermoeiender dan een werkdag."

"Er is werkelijk geen ontsnappen aan", zucht Rabaut. "De overvluchten hoor je niet alleen, je voelt ze ook door de trillingen. In sommige gevallen zie je ook, omdat de schaduw van de vliegtuigen in huis valt."

Paradoxaal genoeg kochten Rabaut, afkomstig uit het Antwerpse, en zijn partner zes jaar geleden het appartement in Laken omdat het een oase van rust was in de stad. Er werd hen toen ook een bloei van de Brusselse kanaalzone voorgespiegeld.

"Er was in die periode helemaal geen vlieglawaai, je kon helemaal tot rust komen. We hebben het terras van 70 vierkante meter zo groen mogelijk gemaakt door er verschillende plantenbakken te zetten. Het heeft alle elementen om er een gezellige groene tuin, midden in de stad, van te maken. Maar door de RPN 07-route is die droom weg. We kunnen nauwelijks genieten van ons plekje."

Bij ons komen vliegtuigen overvliegen op ongeveer 300 meter hoogte. Om een idee te geven: dat is ongeveer de hoogte van Eiffeltoren

Sander Rabaut

Laken

Wat zeggen hun Vlaamse vrienden van dat alles? "Pas als ze op bezoek komen en de vliegtuigen zelf aan den lijv meemaken, beginnen ze te beseffen hoe erg het is", antwoordt Rabaut. "Het erge is: als we vrienden uitnodigen om buiten te zitten, is dat altijd met een bang hart. Want als we pech hebben en RPN 07 van kracht is, dan is gezellig buiten zitten simpelweg onmogelijk."

Net als veel andere gedupeerden is hij een amateur-expert geworden in de vliegroutes van en naar Brussels Airport en de bijhorende geluidsmetingen. "Je moet je er wel in verdiepen, omdat het zo'n ingrijpende impact heeft op je dagelijkse leven."

Omdat de geluidsoverlast zijn tol begint te eisen op gezondheidsvlak, wat zich uit in allerhande kleine kwaaltjes, denkt het koppel eraan om "hun Brussels project" op te geven en te verhuizen. "We zitten met veel vragen, want we werken beiden in Brussel. Blijven we? En als we blijven, hoeveel gaan we nog investeren in de verduurzaming van het appartement? En wat is de waarde ervan door het vliegtuiglawaai?"

Geluidsoverlast luchthaven

Geluidsoverlast door het vliegverkeer blijft een bron van ongenoegen in Brussel. Alles over de impact op omwonenden en de politieke discussie lees je in dit dossier.