CNN Türkİngiltere AB ile anlaşmaya hazırlanıyor! Brexit hayal kırıklığı mı yarattı?Bollywood HungamaJohn Abraham makes a STRONG appeal to tourists visiting Meghalaya: “For heaven’s sake, DON’T dirty the place!”; reveals that the North-Eastern state will soon have India’s BIGGEST football stadiumPunchApple to face trial over alleged iPhone repair restrictions in FranceThe Jerusalem Post‘Zio Doctors got butthurt’: Sydney doctor leaves position amid accusations of antisemitism한겨레‘회장님’이 좋으면 일반 주주도 좋게 [아침햇발]Inquirer EntertainmentMegan Young joins Gloria Diaz at MGI All Stars Season 2 judging panelZDF heuteAktuelle Pressemitteilungen des ZDFLa NaciónJavier Milei y sus medidas, en vivo: “Hay que dejar atrás ‘orcolandia”, manifestó el Presidente ante empresariosSözcüJaponya’dan Rusya’ya hava sahası ihlali nedeniyle protesto notasıCumhuriyetOlası işgale karşı dijital önlem: Estonya devlet hizmetlerini yurtdışına taşıyorسكاي نيوز عربيةرئيس منغوليا يعلن تنحيه بعد مواجهة اتهامات بالفسادThe South AfricanChild discovers nine bodies in Atteridgeville mass shooting
The Daily Newsstand · Free, Always
Tuesday, November 17, 2026

Een korpschef en straathoekwerker in debat: 'Er zullen altijd probleemwijken zijn'

Translate

Op het terras van café Flamingo aan IJzer komt een man een sigaret vragen. “Is dat het wisselgeld van de straat?” vraagt Olivier Slosse aan Filip Keymeulen, die zonder twijfelen een sigaret uit zijn pakje vist. “Het helpt om contact te leggen, ja, maar ze zijn zo duur geworden dat ik ze nu vaker wegsteek”, lacht Keymeulen. Hij is bijna twintig jaar straathoekwerker bij Diogenes, een vzw die zich bekommert om dak- en thuislozen. Uit zijn ervaringen op straat put hij inspiratie om boeken te schrijven. Onlangs kwam zijn tweede boek Vita uit. Slosse werkt al dertig jaar bij de Brusselse politie, waarvan de laatste paar als korpschef bij politiezone Brussel-Noord. Hoewel ze actief zijn in dezelfde straten, is het lang geleden dat ze elkaar hebben gezien.

“Toen Olivier zo’n tien jaar geleden meewerkte aan de oprichting van Zorgcentra na Seksueel Geweld, kwam hij bij mij uit om die problematiek ook aan de politie uit te leggen”, herinnert Filip Keymeulen zich. “Voor straatbewoonsters is de stap om naar de politie te gaan vaak heel groot, deels omdat ze geen goede ervaringen hebben gehad met agenten. En ook: veel mensen op straat hebben geen structuur en weinig tijdsbesef. Dan is het niet gemakkelijk om een officiële aanklacht te doen.”

Leveren zulke samenwerkingen tussen politie en welzijnswerkers echt iets op in het veld?

Slosse: Vast en zeker. Als politieagent voel je je soms machteloos omdat je meestal aan symptoombestrijding doet. Iemand die een klacht indient bij de politie, verliest het eigenaarschap van zijn verhaal. Als die persoon kan begeleid worden door andere professionals, krijgt die ondersteuning op vragen waar politie en justitie geen antwoord op kunnen geven.

Het is mijn stille droom om zulke samenwerkingen ook uit te breiden naar andere domeinen dan seksueel geweld. Geestelijke gezondheid bijvoorbeeld, of intrafamiliaal geweld. We moeten erkennen dat structurele antwoorden niet alleen en vaak zelfs helemaal niet bij ons zitten. Ergens geloof ik wel dat een politieman voor een stuk ook een sociaal werker is, maar dat doet oneer aan de mensen die daarvoor echt opgeleid zijn.

Keymeulen: In grote lijnen is er geen samenwerking, maar we komen elkaar wel tegen. Straathoekwerkers denken volgens de logica van beroepsgeheim, de politie wil informatie over een zaak. Ik kom heel veel met kleine criminaliteit in contact, en zelfs met mensen die voortvluchtig zijn of af en toe feiten plegen. Dat vertel ik niet aan de politie, anders kan ik de volgende dag niet meer op straat komen. Natuurlijk zijn er incidenten waarbij ik twijfel om iets aan te geven, maar dan bespreek ik de aanpak bijvoorbeeld met mijn directeur.

Slosse: Ik weet dat we gulzig zijn om informatie te krijgen, maar ik vind het ook belangrijk dat mensen zoals jij een grotere vrijheid hebben om een probleem met iemand te bespreken. Samenwerking betekent voor mij dat zorgprofessionals begrijpen hoe de politie werkt en wat ze kunnen verwachten van ons. Ze zouden kanalen moeten hebben om te checken of een gebeurtenis normaal is of niet, en of wij kunnen helpen. Nu gebeurt dat soms door individuele relaties tussen beide kanten, maar we hebben ook institutioneel vertrouwen nodig. Zo’n zorgcentrum is daar een goed voorbeeld van. Die dilemma’s waar je het over hebt, zouden ook met ons bespreekbaar moeten zijn.

Keymeulen: Het moet wel duidelijk zijn dat we twee verschillende groepen zijn. Ik zou niet willen dat iemand bang is om met mij te praten omdat ze weten dat er een lijn met de politie is.

Hoe zal de winter eruitzien voor daklozen, nu er door de knip in de ‘Brussels deal’ duizend opvangplekken minder zijn?

Keymeulen: We zullen dat zeker merken, maar een groot deel van de mensen met wie ik werk, gaat niet naar de klassieke daklozenopvang. Veel van mijn mensen vinden hun plek niet bij Samusocial. Je moet er op een bepaald uur zijn, je mag niet gebruiken, er is veel volk en veel stress. Als je geen dag- en nachtritme hebt en een verslaving, is dat niet evident. Tijdens covid stelden sommige hotels hun ongebruikte kamers open voor dakloze mensen. De impact die een douche, een eigen kamer en een televisie hebben is ongelooflijk. Mensen voelen zich weer mens, en het helpt om structuur te brengen in hun dag.

Dakloze mensen af en toe laten overnachten in een hotel is geen structurele oplossing.

Keymeulen: Als je structurele oplossingen wil, dan moet je iets doen aan de huizenmarkt in Brussel. Op die nagel klopt Diogenes al twintig jaar. Ik zou zeventig procent minder werk hebben mocht er toegang tot huisvesting zijn. Een vaste verblijfplaats geeft veel minder drempels voor mensen om zelf een aanvraag te doen bij het OCMW, een identiteitskaart aan te vragen of zelf naar het ziekenhuis gaan. Nu maken we het alleen strenger. Binnenkort moeten mensen stoppen met gebruiken om recht te hebben op een uitkering. Iedereen die met verslaving werkt, weet dat dat niet zal werken.

Hoe gaat de politie om met dakloze mensen?

Slosse: We hebben een dubbele kijk. Vaak komen we met hen in contact als buren naar ons bellen bij overlast of klagen in buurtvergaderingen. Anderzijds zien we hen ook als slachtoffers met administratieve behoeften. Daarom is bijvoorbeeld het Herscham-team in het leven geroepen (vijf agenten van politiezone Brussel Hoofdstad/Elsene die dakloze mensen helpen met papierwerk, red.). We willen niet alleen in conflictsituaties met hen in contact komen.

Wat mij het meest verontrust, zijn de unknowns: mensen of fenomenen die volledig van de radar verdwijnen. Dan moet je aanklampend werken. Zo hebben we in de Noordwijk, waar veel raamprostitutie is, agenten opleidingen gegeven over sekswerk. We hebben daarvoor een gespecialiseerd team aan het Liedtsplein, dat samen in een centrum met preventiepartners zit.

Op deze plek, aan IJzer is er vooral straat­prostitutie. De laatste jaren kregen rendez-­voushotels een nieuwe bestemming. Buurt­comité Alhambra is voorstander van een ‘lichte gentrificatie’ van de wijk. Hoe kijken jullie daarnaar?

Keymeulen: Prostitutie zal nooit verdwijnen. Als rendez-voushotels weggaan, gebeurt het in een portaal of in een auto. Als er in deze wijk geïnvesteerd wordt, zal het in de wijk hiernaast gebeuren. Dan ontstaat er daar een concentratie van problemen. Hetzelfde zagen we tijdens covid toen daklozen weggedreven werden van de Beurs en de centrale lanen. Dan zijn ze samengetroept op de Varkensmarkt. Natuurlijk komt er dan meer overlast. Ik snap dat buurtbewoners willen reageren, maar we moeten anders durven te denken. Onderzoek van Alias vzw (die de belangen van sekswerkers in Brussel behartigt, red.) wijst uit dat sekswerkers en buurtbewoners veel meer gemeenschappelijk hebben dan we denken: ze willen een veilige buurt.

Slosse: De wet is duidelijk over het feit dat prostitutie niet verboden is, maar we moeten natuurlijk het evenwicht met de buurt behouden. De openbare ruimte is van iedereen, en niet iedereen voelt zich thuis als er bepaalde vormen van prostitutie zijn. Het is logisch dat de overheid moet reguleren: van dat uur tot dat uur mag het, bijvoorbeeld. Als je het overlaat aan de wet van de straat, is het vaak ook de zwakste die de prijs betaalt.

Uit recent onderzoek van de ULB blijkt dat de helft van de crackgebruikers nooit is berispt door de politie en dat het lijkt alsof er een gedoogbeleid is. Beamen jullie dat?

Slosse: Ik zou niet noodzakelijk van een gedoogbeleid spreken, maar je moet altijd de afweging maken waar je je beperkte middelen inzet. Als een agent een vaststelling doet, weet die dat er daarna helaas niet echt een traject is om die persoon verder te helpen. Waar mogelijk worden repressieve tools wel uit de kast gehaald, zoals boetes die onmiddellijk betaald moeten worden bij middelengebruik. Dat kan helpen als tik op de vingers bij beginnende gebruikers bij pakweg softdrugs, maar niet bij problematische gebruikers.

Keymeulen: Het overlastprobleem bij drugsgebruik is niet het gebruik zelf, maar het zoeken naar middelen en de ruzie onderling. In Londen hebben ze ooit de heroïnecrisis ingedijkt door heroïne voor te schrijven. We moeten uit onze kramp schieten en ruimer durven te denken. Om het crackgebruik te controleren, moeten we bijvoorbeeld op zoek naar een substitutiemiddel. De gebruikersruimtes zijn al een mooi initiatief, maar die sluiten om 17 uur.

Er zijn gebruikersruimtes aan Lemonnier en aan Ribeaucourt. Moet dat ook in de Noordwijk?

Slosse: Een politieke vraag, waarover het beleid moet beslissen. Ik vind wel dat we op verschillende paarden moeten wedden om het gebruik aan te pakken, waar een substitutiemiddel deel van kan uitmaken. Met repressie alleen zal het niet lukken.

Het gewestelijke hotspotplan tegen drugs krijgt kritiek voor ogenschijnlijk symptoom­bestrijdende maatregelen, zoals de deelsteps verbieden op bepaalde locaties. Halen zulke maatregelen überhaupt iets uit?

Slosse: Als er geen andere maatregelen zijn, dan is dat … nutteloos is misschien te sterk uitgedrukt, maar dan blijft het inderdaad symptoombestrijding. In het hotspotplan staan maatregelen die duurzaam samenleven moeten bevorderen, maar die krijgen minder aandacht. Sommige dingen moeten direct gebeuren om een situatie te kalmeren, en dan zijn er langetermijnmaatregelen. In de Noordwijk voelen hulpverleners zich niet altijd veilig. Wij weten dat we nodig zijn om een basis te creëren, waardoor anderen hun werk kunnen doen. Eerst moet je een probleem weghalen, om plaats te creëren om iets nieuws op te bouwen. Anders wordt de ruimte weer ingenomen.

Hoe verwachten jullie dat de fusie van de politiezones de problemen in de Noordwijk zullen beïnvloeden?

Slosse: Weer een politieke vraag, dan zet ik mijn joker in. Ik ben wel benieuwd wat jij daar als buitenstaander van vindt, Filip.

Keymeulen: Over de politie kan ik niet veel zeggen, maar ik heb al fusies meegemaakt in de jeugdzorg. Toen heb ik vaak ervaren dat het meer ging om het logo op het briefpapier dan om de inhoud. De zes politiezones zijn vergroeid met de wijk, en zij kennen de noden en de cultuur van die wijk. Ik twijfel altijd of een efficiënt model echt efficiënter zal uitdraaien. We zullen het zien.

Slosse: Het is niet omdat het één zone wordt, dat het eenheidsworst wordt. Er komen negen territoria waar een directeur, geen korpschef dus, de basispolitie verzorgt. Je moet wel tussenschotten bouwen en aangepast werken. Brussel is een gewest waar de ene buurt niet de andere is. Ik kan nog niet zeggen of het beter of slechter zal worden, maar wij als ambtenaren zullen uitvoeren wat er politiek beslist wordt.

Hebben we het over tien jaar nog steeds over de problemen in de Noordwijk?

Slosse: Er zullen altijd probleemwijken zijn, maar of het over tien jaar de Noordwijk is, kan ik niet zeggen. Het is een wijk in verandering, maar er zijn ook remmende factoren. Aan de kant van Simon Bolivarlaan zal er een hele nieuwe wijk ontstaan nu het CCN-gebouw weg is en het station anders is. Veel zal afhangen van wat er aan de andere kant van het station gebeurt. Daar is veel privébezit, met kleine woningen van lage kwaliteit. De overheid heeft daar minder grip op. Ik heb geen glazen bol. Misschien zal de Noordwijk wel gegentrificeerd zijn en zullen we daar kombucha drinken.

Keymeulen: Als er geen structurele oplossingen komen rond geestelijke gezondheid en voor gebruikers, zal de vlek zich verder uitbreiden. Ik denk dat Brussel voor heel veel uitdagingen staat de komende jaren, ook op het vlak van klimaat.

View the original on Bruzz →

KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.