فروزان جمشیدنژاد: بازی در «کمی نور» ادای دین به معترضان ایران بود

فیلم «کمی نور» ساخته علی عسگری، پس از حضور در بخش مسابقه جشنواره ونیز، نمایش‌های جهانی خود را ادامه می‌دهد. فروزان جمشیدنژاد، بازیگر فیلم، در گفت‌وگو با ایران‌اینترنشنال حضور در این اثر را «ادای دین» به معترضان ایرانی دانست و از تجربه مهاجرت و آزادی بازیگری در خارج از ایران گفت.

«کمی نور» ۲۹ و ۳۰ مهر در جشنواره موسسه فیلم آمریکا (AFI) در لس‌آنجلس به نمایش درآمد و برای نخستین نمایش آن، نشست گفت‌وگو با جمشیدنژاد نیز در برنامه جشنواره قرار داشت.

این فیلم همچنین در جشنواره‌های شیکاگو، لندن، هامبورگ در آلمان و زوریخ در سوئیس به نمایش درآمد. «کمی نور» در هامبورگ در بخش مسابقه حضور داشت و شماری از بازیگران و عوامل آن نیز در نمایش‌های هامبورگ و زوریخ شرکت کردند.

نخستین نمایش جهانی «کمی نور» در بخش مسابقه اصلی هشتادوسومین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز برگزار شد و این فیلم برای دریافت شیر طلایی رقابت کرد.

این فیلم داستان یک پزشک در ایران را روایت می‌کند که پس از بازداشت و محرومیت از طبابت، امید به آینده را از دست می‌دهد و تصمیم می‌گیرد به زندگی‌اش پایان دهد. با این حال، در آخرین روزی که با اعضای خانواده‌اش می‌گذراند، دوباره دلایلی برای ادامه زندگی پیدا می‌کند.

این اثر محصول مشترک ایران، سوئیس، ایتالیا، کانادا و ترکیه است و علاوه بر جمشیدنژاد، میثاق زارع، صدف عسگری، رامتین دقیق و مینا رحیم‌زاده نیز در آن بازی کرده‌اند.

فیلمنامه این فیلم ۸۷ دقیقه‌ای را علی عسگری و شادمهر راستین نوشته‌اند و میلاد خسروی تهیه‌کنندگی آن را بر عهده داشته است.

• 

جمشیدنژاد در گفت‌وگویی دیگر با ایران‌اینترنشنال گفته بود بازی در «کمی نور» فرصتی برای همکاری دوباره با بازیگران و عوامل ایرانی پس از سال‌ها بود؛ هنرمندانی که به‌دلیل جنگ ناچار شدند کشور محل ساخت فیلم را ترک کنند و آن را در سرزمینی دیگر به پایان برسانند.

«کمی نور» با پرداختن به تاثیر اعتراضات و سرکوب بر زندگی ایرانیان، در کنار ناامیدی و فشارهای اجتماعی، به پیوندهای خانوادگی و یافتن دلایلی برای ادامه زندگی می‌پردازد.

میثاق زارع ۲۰ شهریور در جشنواره ونیز گفت در برابر سرکوب حکومتی در ایران، بسیاری از مردم نمی‌توانند کاری انجام دهند و این ناتوانی، ناامیدی بیشتری ایجاد می‌کند و در نهایت به بی‌حسی می‌انجامد.

او افزود در چنین شرایطی، سینما برای فعالان این حوزه صرفا هنر نیست، بلکه به سلاحی برای ایستادگی در برابر سانسور تبدیل شده است.

جمشیدنژاد، بازیگر ایرانی ساکن نروژ، سال ۱۴۰۱ با فیلم «عنکبوت مقدس» در بخش مسابقه جشنواره کن حضور داشت.

میثاق زارع، بازیگر فیلم ایرانی «کمی نور»، جمعه ۲۰ شهریور در جشنواره فیلم ونیز گفت در برابر سرکوب حکومتی در ایران، بسیاری از مردم نمی‌توانند کاری انجام دهند و این ناتوانی، ناامیدی بیشتری ایجاد می‌کند و در نهایت به بی‌حسی می‌انجامد.
او افزود در چنین شرایطی، سینما برای فعالان این… pic.twitter.com/yj5bTfmbEC

— ايران اينترنشنال (@IranIntl) September 12, 2026

جمشیدنژاد: حضور در «کمی نور» برایم نوعی ادای دین بود

جمشیدنژاد در گفت‌وگو با ایران‌اینترنشنال گفت موضوع اعتراضات و سرکوب مردم ایران مهم‌ترین عامل پذیرش بازی در این فیلم بود و این اتفاق را برای خود «شبیه یک معجزه» توصیف کرد.

او با اشاره به همبستگی خود با معترضان گفت: «مانند بسیاری از ایرانیان خارج از کشور، قلبم با مردم ایران بود؛ مردمی که برای دستیابی به کوچک‌ترین آزادی‌ها و طبیعی‌ترین حقوق انسانی خود به خیابان‌ها می‌روند و بهای این خواسته‌های ابتدایی را با جانشان می‌پردازند.»

این بازیگر افزود: «برای من، حضور در این فیلم چیزی فراتر از بازیگری بود، نوعی ادای دین بود، ادای دین به تمام کسانی که برای آزادی می‌جنگند، برای حقوق انسانی خود ایستادگی می‌کنند و گاهی در این راه جانشان را از دست می‌دهند.»

او گفت حضور در این اثر را فرصتی می‌دانست تا به‌عنوان بازیگر در روایت رنج‌ها و مبارزات مردم ایران سهمی داشته باشد.

جمشیدنژاد درباره تجربه بازی در فضایی متاثر از اعتراضات به صحنه‌ای اشاره کرد که در آن یکی دیگر از بازیگران، تجربه شخصی خود از اعتراضات را روایت می‌کرد و افزود در این صحنه یکی از عجیب‌ترین موقعیت‌های بازیگری زندگی‌اش را تجربه کرده است.

او گفت: «در آن لحظه، احساس می‌کردم واقعا در ایران ایستاده‌ام و دارم به این حرف‌ها گوش می‌دهم. انگار دیگر صرفا در حال بازی کردن یک صحنه نبودم، بلکه خودم هم بخشی از آن تجربه شده بودم.»

جمشیدنژاد تاکید کرد این لحظه برایش بسیار واقعی و تاثیرگذار بود.

• 

از تئاتر در ایران تا آغاز دوباره بازیگری پس از مهاجرت

جمشیدنژاد درباره آغاز فعالیت هنری خود گفت بازیگری را از شش‌سالگی با تئاتر شروع کرد و تا ۲۳ سالگی در ایران به فعالیت در این حوزه ادامه داد.

او پس از مهاجرت با دشواری‌های ورود به محیطی تازه و تفاوت‌های فرهنگی و زبانی روبه‌رو شد و برای چند سال نتوانست فعالیت حرفه‌ای خود را ادامه دهد.

این بازیگر گفت: «مثل بسیاری از مهاجران، احساس کردم باید همه‌چیز را از صفر شروع کنم.»

به گفته جمشیدنژاد، پس از هفت سال زندگی در خارج از ایران توانست وارد سینما شود و مسیر حرفه‌ای خود را در این عرصه ادامه دهد.

او سال‌های فعالیت در تئاتر ایران را دوره‌ای از تجربه، آزمون و خطا و یادگیری توصیف کرد که به شناخت عمیق‌ترش از فرهنگ ایران و ظرافت‌های فرهنگی مردم آن انجامید؛ شناختی که به باور او، همچنان بخش مهمی از نگاهش به انسان‌ها و بازیگری است.

جمشیدنژاد همچنین از علی نرگس‌نژاد، نویسنده و کارگردان تئاتر، به‌عنوان یکی از تاثیرگذارترین افراد در مسیر بازیگری خود نام برد.

او گفت بخش بزرگی از آموخته‌های بازیگری‌اش را مدیون نرگس‌نژاد است و همچنان از آموزش‌ها و نگاه او در کار خود بهره می‌برد.

100%

تجربه آزادی بازیگری بدون حجاب اجباری

جمشیدنژاد گفت مهاجرت، با وجود وقفه‌ای که در فعالیت حرفه‌ای‌اش ایجاد کرد، نگاه او را عمیق‌تر کرد و فرصت آشنایی با جهانی فراتر از مرزهای ایران را برایش فراهم آورد.

او مهم‌ترین تاثیر مهاجرت بر بازیگری خود را تجربه آزادی‌هایی دانست که در ایران از آن‌ها برخوردار نبود.

این بازیگر افزود: «برای اولین بار توانستم به‌عنوان یک زن، با تمام آزادی‌های فردی‌ام، واقعی و بدون محدودیت‌های تحمیل‌شده بازی کنم. دیگر مجبور نبودم حجاب داشته باشم و می‌توانستم بدون آن محدودیت‌ها، با آزادی بیشتری در برابر دوربین حضور پیدا کنم.»

جمشیدنژاد گفت این تجربه برایش به‌ویژه در زمانی اهمیت داشت که مبارزه زنان ایران برای آزادی هنوز به نقطه‌ای که امروز می‌شناسیم نرسیده بود.

او تاکید کرد این تغییر فقط مربوط به شرایط کاری نبود، بلکه به او امکان داد آزادانه‌تر و صادقانه‌تر در برابر دوربین خودش باشد.

فاصله از ایران و تلاش برای حفظ ارتباط با مخاطبان

جمشیدنژاد در بخش دیگری از مصاحبه گفت ۱۵ سال است به ایران سفر نکرده و این فاصله جغرافیایی بر رابطه او با جامعه و مخاطبان ایرانی تاثیر زیادی گذاشته است.

او توضیح داد در این مدت جامعه و فرهنگ ایران تغییرات فراوانی را تجربه کرده‌اند و احساس می‌کند تا حدی از این تحولات عقب مانده است.

این بازیگر گفت ارتباطش با ایران عمدتا به فضای مجازی و دنبال کردن رویدادها از راه دور محدود شده و این ارتباط نمی‌تواند جای حضور در جامعه، زندگی در کنار مردم و تجربه مستقیم تغییرات زندگی روزمره آن‌ها را بگیرد.

با این حال، جمشیدنژاد تاکید کرد همچنان در تلاش است ارتباط خود را با جامعه ایران حفظ کند.

100%

او درباره دوگانگی آزادی بیشتر در بازیگری خارج از کشور و دوری از جامعه ایران گفت هنوز در حال تجربه این وضعیت است و به پاسخ قطعی نرسیده است.

جمشیدنژاد با تاکید بر اینکه همچنان خود را یک انسان ایرانی می‌داند، گفت با وجود دوری از ایران، ارتباطش را با مردم و تحولات جامعه، هرچند از فاصله، حفظ کرده است.

او توضیح داد برای نزدیک شدن به شخصیت‌ها، به تجربه‌ها و احساسات انسانی خود رجوع می‌کند و تلاش دارد چیزی را به نمایش نگذارد که واقعا درکش نمی‌کند.

این بازیگر درباره واکنش تماشاگران به نقش خود در «کمی نور» گفت شماری از مخاطبان پس از تماشای فیلم، شخصیت او را به اعضای خانواده خود تشبیه کرده‌اند.

او افزود: «بارها پیش آمده که مخاطبان بعد از تماشای فیلم به من گفته‌اند: "تو دقیقا شبیه خواهر من بودی"، "انگار خواهر بزرگ‌تر من بودی" یا "یاد خاله یا عمه‌ام افتادم".»

جمشیدنژاد چنین واکنش‌هایی را برای خود معنادار دانست و گفت شاید این نشان می‌دهد روشی که برای نزدیک شدن به شخصیت‌ها انتخاب کرده، تا امروز به او در برقراری ارتباط واقعی با مخاطبان کمک کرده است.