Collega's, maar bovenal vrienden: Liam Jacqmin en Jef Jacobs spelen samen in Coward

Wanneer ze elkaar precies als collega’s zijn gaan beschouwen, blijkt moeilijk te bepalen. Hun professionele samenwerking kwam er pas nadat er al jarenlang een vriendschap bestond. “Ik denk dat we nog altijd vrienden zijn”, vertelt Jef. “Misschien wordt het ooit anders, wanneer het werk zo groot wordt en andere mensen zich ermee gaan bemoeien. Maar ik hoop eigenlijk dat het nooit verandert.”

Hun gedeelde verleden maakt de professionele samenwerking bijzonder. “We zijn samen opgegroeid, zaten op dezelfde middelbare school, hebben dezelfde domme dingen gedaan en hebben samen strafstudie gedaan. Dat was allemaal al gebeurd voordat we elkaar in een professionele context tegenkwamen. Daardoor hadden we eigenlijk een voorsprong op alle andere collega’s.”

Die vriendschap heeft volgens de twee niet alleen voordelen. “Het feit dat je elkaar zo goed kent, kan ook voor frictie zorgen. Als je te dicht op elkaar zit, kunnen er spanningen ontstaan die er vroeger niet waren. Maar uiteindelijk is het vooral een kwestie van erover praten.” Ook op de set verdwijnt de vriendschap niet naar de achtergrond. “Natuurlijk zie ik hem daar nog altijd als mijn makker. Hij is niet plots gewoon een collega omdat we samen op een set staan.”

Een andere kijk op mannelijkheid

Voor de film Coward werden de acteurs geconfronteerd met hun ideeën over mannelijkheid. Liam zegt vooral iets geleerd te hebben van de visie van regisseur Lukas Dhont. “Hij heeft een heel andere visie op de wereld. Dat heeft mij een beetje geopend. Ik heb daardoor ook een zachtere kant van mannelijkheid leren kennen.” Jef genoot vooral van het samenzijn met een groep mannen. “Ik heb er vooral van genoten om opnieuw met alleen maar mannen samen te werken. Niet omdat we allemaal macho moesten doen, maar omdat je verschillende vormen van mannelijkheid ziet.”

De titel Coward heeft op het eerste gezicht een negatieve lading. Het Engelse woord roept associaties op met lafheid en zwakte. Maar de film probeert die betekenis juist in vraag te stellen. “In de context van de film gaat het over: wat is jouw eigen gevecht? Hoe verhoudt jouw persoonlijke strijd zich tot het gevecht van een hele natie of een heel land? Waar ga jij zelf voor vechten?”, zegt Liam.

Wie niet meegaat in de strijd van de meerderheid, kan volgens hem snel als laf worden bestempeld. “Als jouw strijd in de ogen van iemand anders niet de juiste strijd is, dan word je als coward gezien. Maar je kunt in de ogen van een ander een coward zijn en tegelijkertijd harder strijden voor jouw eigen overtuiging dan die andere persoon voor de zijne.”

Acteren als ontsnapping

Acteren heeft voor beiden ook hun blik op de wereld veranderd. “Ik heb hem gezegd: je moet de realiteit een beetje vergeten. Je bent de hele tijd aan het werken. Ga iets nieuws proberen, ga dansen, ga los”, vertelt Jef over hoe hij Liam aanmoedigde. Liam werkte voor zijn grote debuutrol in PUTAIN in de bouw. Die stap bleek belangrijk. “Wat eerst supermoeilijk was, werd uiteindelijk iets waarvan ik dacht: dit is voor mij veel beter. Ik heb al van kinds af aan het gevoel dat ik creatief wilde bezig zijn”, zegt Liam.

Opvallend is dat hun huidige carrière nooit een vooropgezet plan was. Tien jaar geleden hadden ze niet kunnen voorspellen dat ze samen films zouden maken. “Als ik ons vroeger samen in de strafstudie zie zitten en strafbladen zie schrijven, en ons nu samen een scenario zie analyseren, is het absurd hoe het is gelopen", zegt Jef.

Over tien jaar droomt hij ervan een vaste naam te zijn, in de eerste plaats in Brussel. “Niet per se in de hele filmwereld, maar eerst in Brussel. Ik wil iemand zijn naar wie mensen kunnen komen en die iets kan terugdoen voor de mensen. Misschien wil ik wel een soort burgemeester zijn zonder gemeentehuis.”

Liam heeft eveneens ambities, maar wil vooral blijven evolueren. “Ik wil blijven evolueren. Ik ben een perfectionist, daar ga ik niet over liegen. Ik droom ervan prijzen te winnen en de beste te zijn. Maar ik weet ook dat het cynisch kan worden als je daar voortdurend mee bezig bent.”

En hun gezamenlijke ambitie? Die blijkt opvallend eenvoudig: elk apart een (kort)film maken. De vriendschap waarmee het allemaal begon, lijkt daarmee ook de rode draad van hun toekomst te blijven.