„Najpierw człowiek, potem procedury”. Jak wygląda nowoczesne zarządzanie zielonym Żoliborzem?

Jak Pani zdaniem kształtowała się spółdzielczość na przestrzeni ostatnich lat i jak ona się ma do współczesnego świata?

Spółdzielczość to obszar, który na przestrzeni lat przeszedł bardzo wiele przemian. Jej początki i sam zamysł były dedykowane tak zwanej klasie robotniczej. To był właściwie zryw klasy robotniczej – pomysł na to, aby przy deficycie lokali było gdzie zamieszkać. Towarzyszyło temu ogromne zaangażowanie społeczne bez względu na wiek: czy to były dzieci, czy osoby dorosłe, każdy znalazł dla siebie coś, w co mógł się zaangażować i dać z siebie coś absolutnie bezinteresownie. Tam nikt nie liczył na żadną zapłatę ani nie zastanawiał się, ile z tego będzie miał. Wówczas ta wspólnota i wspólne działanie były bardzo ważne – to było ponadwymiarowe i nie do wycenienia. Dzisiaj spółdzielczość wygląda trochę inaczej przez szereg reform i nowelizacji regulacji. Ale nadal, przynajmniej w mojej spółdzielni, ten duch spółdzielczości i ta idea są bardzo mocno odczuwalne, i ja się z tego bardzo cieszę.

Czyli u samych podstaw tego ruchu leżał zryw z hasłem: zróbmy coś razem dla dobra wspólnego?

Zdecydowanie tak. Z pewną zazdrością czytam literaturę na temat różnych zrywów z tamtych czasów i tego współdziałania społecznego. Myślę, że dobrze by było, gdybyśmy czasami do tego wracali, żebyśmy w codziennym funkcjonowaniu widzieli siebie nawzajem.

Mówi Pani, że mimo wszystko w Pani spółdzielni ten duch wciąż jest odczuwalny?

Jest odczuwalny, ponieważ w naszej Spółdzielni jest dużo wieloletnich członków. Oczywiście grono wspaniałych ludzi już odeszło i największym skarbem jest to, że miałam przyjemność ich poznać oraz dla nich pracować. Oczywiście nadal są ludzie w naszej Spółdzielni, dla których z przyjemnością pracuję. Ten duch pozostał również dlatego, że Żoliborz to jest taka mini-enklawa, która w całej Warszawie jest postrzegana trochę tak, jakby rządziła się własnymi prawami – i trudno się z tym nie zgodzić. Ma swój niepowtarzalny charakter, niemożliwy do podrobienia gdziekolwiek. Architektura naszych nieruchomości również jest wyjątkowa dzięki architektom, którzy projektowali to osiedle. Ilość zieleni oraz udział procentowy zieleni w stosunku do innych dzielnic, jest nieporównywalny i bardzo pożądany. Żoliborz kojarzy się z czymś wyjątkowym –to właśnie tu toczy się idealne życie. Klimatyczne uliczki, wspaniałe kafejki, no i przede wszystkim duch historii – pierwsze strzały Powstania Warszawskiego – więc Żoliborz ma swoją indywidualną historię w różnych przedziałach swojego życia.

WSM ŻOLIBORZ CENTRALNY

Kiedy powstał Żoliborz Centralny jako spółdzielnia i na jakie lata datuje się powstanie budynków?

Żoliborz Centralny jako spółdzielnia w 1990 roku wydzielił się z dużej Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Nieruchomości, które zostały z nami, są w większości przedwojenne. Nieruchomości te w dużej mierze uległy zniszczeniu podczas wojny i zostały odbudowane dzięki zaangażowaniu społeczeństwa i ogromnej determinacji ludzi.

Czyli unikatowe miasto w mieście, oaza spokoju, ciszy i zieleni – kwintesencja slow life. Jak wygląda struktura społeczna w Spółdzielni, ile osób zamieszkuje obecnie Żoliborz Centralny i jakie są metraże mieszkań?

Mamy około 2800 członków spółdzielni, natomiast mieszkańców jest około 7–8 tysięcy. Członek to jedna osoba reprezentująca dany lokal, ale w mieszkaniu zamieszkują często trzy osoby. Średnia wieku wynosi obecnie około 40–45 lat, ale jest jeszcze spory odsetek osób starszych, które posiadają ogromną wiedzę i pamięć na temat zdarzeń na Żoliborzu. Metraże nie są duże: średni metraż to około 40 m², najbardziej powszechne są lokale 30-kilkumetrowe, a większe, powyżej 50 m², stanowią niewielki procent.

Czy obecnie są dostępne wolne lokale do nabycia?

Zawsze jest możliwość. Odbywa się ruch na rynku wtórnym poza spółdzielnią, ale mieszkania czasami wracają do spółdzielni i wówczas są wystawiane w ramach przetargu. Mamy obecnie pięć takich lokali – głównie kawalerki o powierzchni około 23 m². Jesteśmy w trakcie procedury przetargowej, ale zainteresowanie jest spore, ponieważ każdy ma możliwość obejrzenia lokalu. Wśród chętnych przeważają osoby w wieku średnim.

Czego ludzie szukają na Żoliborzu, oprócz metrów kwadratowych? Co znajdą w pobliżu, a czego u Państwa nie będzie?

Żoliborz za sam fakt bycia Żoliborzem zdobywa punkty dodatkowe przy podejmowaniu decyzji o zakupie. Ale liczy się też doskonała lokalizacja i świetna infrastruktura: metro, tramwaje, sklepy – wszystko, co niezbędne do zaspokajania codziennych potrzeb bytowych mieszkańców, jest bardzo dobrze usytuowane. W tym rejonie, którym zarządzam, nie ma możliwości, aby powstała Biedronka – chociażby z braku możliwości lokalizacyjnych. Są za to wspaniałe, klimatyczne kafejki, kawiarnie, galeria sztuki, dwa kina, Teatr Komedia, małe państwowe przedszkola. Jest szereg usług medycznych.

Pewnie trzeba się przygotować na wysokie ceny za metr?

Tak, ceny na Żoliborzu są jednymi z wyższych za metr kwadratowy, bo to coś niepowtarzalnego. Budynki są małe, kameralne – np. 16 lokali w budynku. Zamiast firm sprzątających są tradycyjni gospodarze domów, którzy bardzo się utożsamiają ze społecznością.

Niezwykłym atutem Żoliborza Centralnego jest dostępność kultury – choćby kameralne kina, zgadza się?

W jednym z naszych budynków znajduje się Kino Wisła, a Kino Tęcza, które jest własnością WSM „Żoliborz Centralny”, przygotowuje się do nowego otwarcia jako Centrum Kultury Filmowej im. Andrzeja Wajdy. To ścisła współpraca zarządu spółdzielni, Miasta Stołecznego Warszawy i dyrekcji CKF. Wachlarz planowanych działań jest szeroki – dla dzieci, osób w średnim wieku oraz seniorów. Będą też organizowane dni otwarte. Obiekt po gruntownym remoncie zyskał ogromne walory. Planowane otwarcie nastąpi 27 listopada.

Czy jako spółdzielnia organizujecie w jakiś sposób codzienne życie dla swoich mieszkańców i pomagacie im w bieżących sprawach?

Pomagamy w ramach codziennego życia. Gdy zachodzi taka konieczność, nasi pracownicy angażują się bez wahania. Czasami to prozaiczne sprawy: ktoś potrzebuje zrobienia zakupów, bo ma gorszy dzień i jest w wieku senioralnym. Moi pracownicy po prostu idą, robią zakupy, prowadzą do lekarza czy wiozą do szpitala. Udało nam się wypracować z mieszkańcami prawdziwą relację zaufania. Mamy też kluby seniora, zajęcia jogi, pracownię plastyczną dla dzieci oraz coroczne imprezy, jak Mikołajki i Dzień Dziecka z piana party. Prowadzimy też akcję „Paczka dla Seniora” – nasi pracownicy w czapkach Mikołaja odwiedzają samotne osoby starsze z upominkami, co wywołuje szczery uśmiech. Osoby samotne wiedzą, że mogą do nas przyjść i porozmawiać.

Z jakimi wyzwaniami zarządczymi, technicznymi i konserwatorskimi mierzycie się na co dzień?

Zarządzanie cudzym majątkiem jest ogromnie odpowiedzialne i trudne. Wymaga dużo ostrożności, rozwagi, wiedzy ekonomicznej i technicznej. Nasze obiekty są pod ochroną konserwatorską, więc musimy spełniać konkretne wymagania. Dotychczasowe oświetlenie wymieniamy na energooszczędne , modernizujemy węzły cieplne. Naprawiliśmy dachy, dociepliliśmy stropodachy, a obecnie prowadzimy wielomilionowy remont elewacji nieruchomości przy ul. Promyka, która posiada tytuł „Mistera Warszawy”. Największe trudności są jednak natury międzyludzkiej – z człowiekiem trzeba nawiązać porozumienie i wypracować kompromis. Zawsze mówię: auto możemy naprawić, a relacje międzyludzkie odbudować jest znacznie trudniej. Dlatego prowadzimy szereg mediacji i stawiamy na dialog.

Słynie Pani z unikalnej polityki otwartych drzwi. Jak to funkcjonuje w praktyce?

Ja nie mam wyznaczonych sztywnych dni ani godzin przyjęć. Przyjmuję mieszkańców codziennie od poniedziałku do piątku w godzinach pracy spółdzielni. Jesteśmy tu dla ludzi. Kiedy przychodzi starsza osoba i prosi o zweryfikowanie rachunku z gazowni, poświęcam czas, by ustalić, czy to nie wyłudzenie. Trzeba być zadaniowym, mieć plan i dużą empatię. Chcę, aby moi mieszkańcy wychodzili z poczuciem: pomogli mi, to jest moja spółdzielnia, zostałem zaopiekowany. Najpierw jest człowiek, a dopiero potem obowiązki i procedury.

Jak widzi Pani przyszłość Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej „Żoliborz Centralny” i jakie inwestycje planujecie na najbliższe lata?

Pracujemy nad możliwością montażu zewnętrznych, przeszklonych wind dla mieszkańców w niektórych nieruchomościach – we współpracy z konserwatorem i przy wypracowaniu kompromisu z mieszkańcami. Rozpoczynamy również rewitalizację Parku im. Żołnierzy Żywiciela obejmującej nową zieleń, ekologiczne ścieżki przepuszczające wodę, ławki i inteligentne oświetlenie. Planujemy pola krokusów wiosną oraz sukcesywne odbetonowywanie podwórek.

A skąd pieniądze na to wszystko?

Nasza spółdzielnia jest w bardzo dobrej kondycji finansowej. Posiada środki na ten cel i członkowie spółdzielni na walnym zgromadzeniu, po zapoznaniu się ze sprawozdaniem finansowym i otrzymaniu informacji o tym, jakie posiadają zabezpieczenie finansowe i jaka jest nadwyżka bilansowa, uznali, że spokojnie możemy część środków przeznaczyć na rewitalizację tego parku.

Czyli była to wspólna decyzja, zgodna z wolą mieszkańców?

Oczywiście. Spółdzielczość jest dla osób, które potrafią żyć w symbiozie z innymi. Człowiek jest zwierzęciem stadnym i potrzebuje kontaktu z drugim człowiekiem – gdy go nie ma, zamyka się w sobie i staje się zgorzkniały. Dlatego trzymam kciuki za spółdzielczość, która jest duchem lokalnej społeczności.

Dziękuję za rozmowę

Zainteresował Cię ten temat? Wysłuchaj całej rozmowy z Barbarą Hruszowiec.

Wywiad nie został przeprowadzony przez redakcję serwisu Wiadomości Onet.