Yeni bir som bahar!

Ankara’nın siyasal iklimini soranlara sıklıkla şu yanıtı veririm:

“Başkentte metrekareye dört senaryo düşer!”

Her mevsim böyledir. Sonbaharda ise daha çok böyledir! Meclis’in açılmasıyla birlikte her şey açılır. Pandora’nın kutusundan transfer sezonuna kadar açılmadık bir şey kalmaz. Ama bu açılmayla her şey netleşmiş de olmaz; her açılma belirsizlik de doğurur.

Niye derseniz? Başkentte böyle. AKP iktidarına dek hiç değilse temmuz, ağustos aylarında siyasetin kepenkleri iner; yayın organları yaz mesaisine, yaz ayları haberciliğine geçerdi.

Artık öyle değil; su uyur, siyaset uyumaz!

Yazıya siyaset iklimiyle girdik ama bugün gerçekten başkentin sonbaharını da paylaşmak isterim. Diplomatlar Ankara’dan tayinleri çıkacağı dönemlerde şöyle dermiş:

“Sonbaharda olmasın da ne zaman olursa olsun!”

Zira Ankara’nın en uzun ve en güzel mevsimi sonbahardır. Cemal Süreya’ya yakıştırılan; sonbahar sanattır, diğerleri mevsim, Ankara’ya göre bir söz. Her şeyden önce başkentte sonbahar uzun sürer. İlkbahar gibi değildir. Sabahattin Ali de yakınır ya; Ankara’nın ilkbahar hızından...

Sonbahar öyle değildir. Ağustosta başlar, aralık ortasına varır. Arada kış tabii ki rolünü oynar ama sonbahar yapraklarıyla, renkleriyle hep sahnede kalır.

Ağaçlar yeşilden sarıya dönerken bale tadında renkler birleşip dağılır. Tam karma olduğu günlere ben “sayeş” rengi derim. Sarıyla yeşilin en güzel karışımı. Her ağaç aynı tonu vermez ama en güzeli kestanelerdedir.

Sonbaharda ağaçlardan kuşlar akar. Yapraklar seyrekleşmemişken aralarında küme olur yere doğru yay çizerek uçmaları görmeğe değerdir.

Sonbaharda sadece yağmur kar yağmaz yaprak da yağar. Rüzgârla birlikte yaptıkları hız ayarı yerde son bulmaz. Sert eserse ağaçların altında da iner çıkar yaprak dalgaları. Tam şu günlerde dallardaki yapraklarla yerdeki yapraklar birbirine yakındır. Yarısı dalda yarısı yerde. Az uzaktan izlerken sahnenin sürekli değiştiğini fark edersiniz. Bu eşitliğe ben; sonbahar demokrasisi derim.

Yaşam sevincini, yaşamın ne olursa olsun süreğen olduğunu en iyi anlatan ise bir yaprağın tam da daldan koptuğu yerdeki izdir. O iz kimi ağaçlarda çok belirgindir. Kimilerinde topluiğne başından daha küçüktür. İşte o, ağaçların ilkbaharda patlayacak tomurcuklara gebe kalma halidir. Yaprakların her biri ağaçtaki yaşamdan koparken ardında tomurcuğun nüvesini öperek, bıraktığıyla övünerek düşer.

Yıllar yıllar önce bunu ilk gözlemlediğimde kimi sonbahar tomurcuklarıyla arkadaş olmuş, ilkbaharı onlarla birlikle karşılamıştım. Martla birlikte nasıl fışkırmışlardı tomurcuğun dış çeperinden.

Sonbahar gözlemlerimizi paylaşmamızın bir nedeni de siyasette de yaprak dökümünden tomurcuk patlamasına kadar her şeyi yaşıyor olmamız.

Millet iktidarla vedalaştı.

Yaprak dökümü sadece fondaki bir görüntü değil.

Millet vedalaşmayı yerine ne koyacağına karar vermeden tamamlamaz.

Yerine aradığı yeninin gerçekten yeni olup olmadığına bakar. Gerçek anlamda bir yenilik getirip getirmeyeceğine bakar.

Sadece adının yeni olmasıyla yetinmez, içinin de yeni olmasını ister.

Böyle bir mevsimdeyiz.

Nasıl ki doğa kendisini yenileme gücüne sahipse siyaset de bunu başarabilir.

Bütün mesele doğanın o en doğal mucizesini, değişimi özümseyebilmek.