De Verenigde Staten werken aan plannen voor een oorlog met China, maar dreigen op één cruciaal vlak tekort te komen

• De Amerikaanse marine kampt met een kritieke industriële achterstand, aangezien de scheepsbouwcapaciteit van China die van de Verenigde Staten ver overtreft.
• De overstap naar onbemande schepen kunnen de afbrokkelende infrastructuur en de ernstige achterstanden bij het onderhoud niet compenseren.
• Langetermijninvesteringen in fysieke scheepswerven wegen zwaarder dan theoretische veranderingen in de samenstelling van de vloot.

De Amerikaanse marine blijft haar plannen aanpassen om de maritieme expansie van China tegen te gaan, maar slaagt er niet in een fundamentele industriële tekortkoming aan te pakken.

Een recent voorstel van het Center for Strategic and International Studies (CSIS) suggereert om de samenstelling van de vloot te verschuiven van 350 bemande en 150 onbemande schepen naar een gelijke verdeling van 300 van elk. Deze aanbeveling maakt deel uit van een breder patroon van instabiliteit in de marineplanning, waarbij de streefcijfers voor onderzeeërs, torpedobootjagers en vliegdekschepen de afgelopen vijf jaar regelmatig zijn gewijzigd.

Samenwerking in de Stille Oceaan

Om Chinese vliegdekschepen in de buurt van Taiwan en in de Zuid-Chinese Zee het hoofd te bieden, pleit het CSIS-rapport Flip the Script voor een geïntegreerd netwerk. Deze strategie zou autonome drones en bemande onderzeeërs combineren met cyberoorlogvoering, elektronische tegenmaatregelen en antischipraketten die verspreid over de Stille Oceaan zijn gestationeerd.

In dit model zouden Amerikaanse middelen samenwerken met de zeestrijdkrachten van Japan, Zuid-Korea en Australië, terwijl raketbatterijen zouden worden opgesteld van de Filipijnen tot Japan om de toegang tot de Filipijnse Zee te controleren.

China produceert veel sneller oorlogsschepen

Ondanks deze strategische koerswijzigingen heeft de daadwerkelijke productie van oorlogsschepen geen gelijke tred gehouden met de ambities van de leiding. Terwijl de VS jaarlijks ongeveer 1,5 grote oppervlakteschepen en 1,25 kernonderzeeërs produceert, leveren Chinese scheepswerven bijna tien grote oppervlakteschepen en meer dan vier kernonderzeeërs per jaar op.

Dit geeft aan dat de productiecapaciteit van China vier tot zeven keer zo groot is als die van de Verenigde Staten.

Industriële tekortkomingen

De industriële kloof wordt verergerd door systemische tekortkomingen binnen de Amerikaanse defensiesector. Pogingen om de capaciteit te vergroten via financiering door het Congres zijn ondermijnd door een tekort aan arbeidskrachten als gevolg van de pandemie, slecht personeelsbehoud en een vervallen infrastructuur. Aanzienlijke vertragingen teisteren de oplevering van onderzeeërs van de Virginia- en Columbia-klasse, evenals van fregatten van de Constellation-klasse.

Bovendien zijn de achterstanden bij het onderhoud ernstig. Het Government Accountability Office merkte op dat kernonderzeeërs in tien jaar tijd 15.000 operationele dagen hebben verloren als gevolg van vertragingen bij reparaties, waarbij slechts een klein deel van de revisies op schema is voltooid.

Mislukte modernisering vs. langetermijninvesteringen

Eerdere pogingen om de vloot te moderniseren via programma’s zoals de Littoral Combat Ships en de torpedobootjagers van de Zumwalt-klasse zijn grotendeels mislukt in het realiseren van een duurzaam productieritme. Zelfs toekomstige projecten zullen waarschijnlijk niet slagen, tenzij de onderliggende infrastructuur van de scheepswerven en de toeleveringsketens grondig worden herzien.

De modernisering van openbare scheepswerven kost nu naar schatting meer dan 200 miljard dollar en zal een halve eeuw in beslag nemen. Dat overstijft de oorspronkelijke prognoses ver.

China daarentegen heeft de afgelopen twee decennia zijn maritieme infrastructuur methodisch uitgebreid. Door complexen zoals Bohai te ontwikkelen en productielijnen geleidelijk op te schalen, heeft Peking een niveau van industriële continuïteit bereikt dat zowel grote volumes als flexibiliteit mogelijk maakt. Het voordeel van China vloeit niet voort uit frequente wijzigingen in de planning, maar uit langetermijninvesteringen in de fysieke productiemiddelen.

Kloof wordt steeds groter

Uiteindelijk is het aanpassen van de verhouding tussen bemande en autonome schepen slechts een oppervlakkige oplossing. Hoewel een vloot van 300 en 300 schepen theoretisch gezien de dreiging voor Chinese vliegdekschepen zou kunnen vergroten, is de daadwerkelijke inzet van een dergelijke strijdmacht nog steeds afhankelijk van dezelfde falende scheepswerven en onderhoudsnetwerken.

Zonder een alomvattend herstel van haar industriële basis werkt de Amerikaanse marine slechts aan het bijwerken van haar theoretische doelstellingen, terwijl de kloof met China in de praktijk steeds groter wordt. (fc)

Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief

Volg Business AM ook op Google Nieuws

Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!